Καλή Χρονιά σε όλους και όλες. Με υγεία. Σ’ έναν κόσμο με λιγότερη βία, αδικία και αποκλεισμούς. Με περισσότερη κατανόηση, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, ανεκτικότητα και συμπερίληψη. Με μικρές και μεγάλες χαρές και κοντά σε ανθρώπους που αγαπάμε. Μακριά από τους τοξικούς, τους επηρμένους, ζηλόφθονες και τσιγκούνηδες. Αυτό το κοκτέιλ, των «προς αποφυγήν», είναι … θανατηφόρο και προσωπικά επιλέγω ως χείριστο είδος τους τελευταίους. Οι σπαγκοραμμένοι, που λέμε στην Ελλάδα. Θεός φυλάξοι! Διότι δεν είναι μόνο τσιγκούνηδες στους παράδες, είναι και στα συναισθήματα και στην εν γένει συμπεριφορά τους. Μακριά!
(ΥΓ: Τουλάχιστον ο εικονιζόμενος Εμπενέζερ Σκρουτζ ήταν ένας φανταστικός ήρωας του μεγάλου Τσαρλς Ντίκενς. Ο κατά κόσμον τσιγκούνης όμως, είναι …αυτοδημιούργητος!)
Να και ένα απόσπασμα από την εισαγωγή του πρωτοχρονιάτικου μηνύματος του Γ.Γ. του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες: «Να κάνουμε το 2024 έτος οικοδόμησης εμπιστοσύνης και ελπίδας». Κοινοτοπίες θα πεις. Ναι, αλλά τι να πεις, εκπροσωπώντας έναν οργανισμό που όλο και πιο κοινότοπος είναι.
Σκεφθείτε μόνο ότι ο ΟΗΕ καταδικάζει του πολέμους – καλώς. Αλλά για να βγάλει ψήφισμα ξεκάθαρα εναντίον της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν μπορεί, γιατί η Ρωσία είναι ένα από τα 5 μέλη του Σ.Α. και θα βάλει βέτο. Για αυτό –και άλλα πολλά– τα μηνύματα του εκάστοτε Γ.Γ. του ΟΗΕ, με τρελαίνουν!
Στα δικά μας εδώ, εις τας Αθήναις:
Σκέφτομαι ότι εάν πω ότι εάν πράγματι η κίνηση στην αγορά (από υπεραγορές, μανάβικα, κρεοπωλεία, φούρνοι, κάβες, εμπορικά καταστήματα ρούχων, παπουτσιών, οικιακών σκευών, βενζινάδικα, ταξί, κ.λπ. κ.λπ.), μέχρι και σε χώρους εστίασης και διασκέδασης, θέλει κάτι να μας πει, πέρα από ένα μεγάλο ευχαριστώ, είναι «συνεχίστε να γκρινιάζετε για την ακρίβεια»…
Κάπου δε, μέσα σε όλην αυτήν την κίνηση (που προσωπικά, για να μην παρεξηγηθώ, μου άρεσε πολύ), νομίζω πως είδα κάπου –μάλλον δεν είμαι καλά– τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να στέκεται σε μια γωνιά, να χαμογελά πικρά και να ψιθυρίζει «δεν σας τά ’λεγα ότι ξοδεύετε παραπάνω απ’ όσα έχετε και ό,τι όταν έρθει ο λογαριασμός θα κλαίτε και θα βρίζετε;».
Όσον αφορά τώρα, την πολιτική επικαιρότητα, ξεκλέβω και υιοθετώ πλήρως την εισαγωγή από το άρθρο του Δημήτρη Ευθυμάκη στο Protagon με τίτλο «Στην Ουρά για την Ευρωβουλή»:
«Οι αρχηγοί πρέπει να διαλέξουν ποιους θα βάλουν στα ψηφοδέλτιά τους. Αν βάλουν έναν σοβαρό άνθρωπο, που σίγουρα θα προσφέρει στην Ευρώπη και δίπλα του έναν τενεκέ που τον ξέρει όλη η Ελλάδα από την τηλεόραση, ο τενεκές θα κερδίσει. Και μη μου λέτε για δημοκρατίες, για αλάνθαστα λαϊκά αισθητήρια και τα τοιαύτα, γιατί θα βάλω τα γέλια»…
Τέλος, η μη είδηση των ημερών, είναι ότι ο Στέφανος Κασσελάκης πήγε στο Μαϊάμι για να κάνει γιορτές, αλλά και για να ξενοικιάσει το εκεί σπίτι που είχε. Το έγραψαν οι εφημερίδες και τα sites. Σκέφτομαι, λοιπόν, ότι εάν μετέφερνε κάποιος αυτήν την «είδηση» σε έναν απλό άνθρωπο που, ευτυχώς, δεν παρακολουθεί την τρελή επικαιρότητα που του σερβίρουμε εμείς, τα αδηφάγα μίντια, θα ’λεγε χαμηλόφωνα «χέστηκ’ η φοράδα στ’ αλώνι» και θα συνέχιζε τον δρόμο του…
Όπως αλίευσα στο ψάξιμό μου στο Διαδίκτυο, από τον ονομαζόμενο Ποπολάρο στο Facebook (ευφυής, ψαγμένος, γράφει για τα «καλώς και κακώς κείμενα»), όρος αρχικά προέρχεται από πολύ παλιά, εξ ου και αναφέρεται πρωτίστως εις την αρχαϊκήν, «Κέχωδεν η φορβάς εν τη άλω», η παροιμία «Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι», την αρχαιοελληνική παραλλαγή της οποίας διαβάζετε στον τίτλο, χρησιμοποιείται για πράγματα ασήμαντα, χωρίς καμία σημασία, δηλώνει δε ότι αυτό που ακούστηκε είναι αδιάφορο ή κοινότοπο και γι’ αυτό το ίδιο σημαντικό με το ότι η φοράδα έχεσε στο αλώνι (δραστηριότητα στην οποία τα ζώα επιδίδονται όπου βρεθούν κι όπου σταθούν αδιακρίτως και γι’ αυτό δεν είναι άξια λόγου).
