Έχουν περάσει ήδη τέσσερα χρόνια από τότε που εμφανίστηκε ο Covid στη ζωή μας. Πρώτα σαν μια είδηση στη μακρινή Ουχάν της Κίνας, σαν κάτι που δεν μας αφορούσε, και στη συνέχεια, πολύ σύντομα, σαν ένας παγκόσμιος κίνδυνος. Οι σκηνές με τα φέρετρα στην ιταλική πόλη Μπέργκαμο και στα νοσοκομεία της Νέας Υόρκης ήταν αρκούντως τρομακτικές για να μας κάνουν να αντιληφθούμε τον κίνδυνο και να πειθαρχήσουμε – τουλάχιστον οι πλείστοι- στις οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και των τοπικών αρχών.
Εκ των υστέρων, κοιτάζοντας πίσω, αρκετά από τα μέτρα που επιβλήθηκαν μοιάζουν υπερβολικά και παράλογα. Ποιος δεν θυμάται, για παράδειγμα, πως το να ταξιδεύουν πέραν των δύο ατόμων σε ένα αυτοκίνητο συνιστούσε εκτροπή από τα μέτρα και θα μπορούσε να επιβληθεί πρόστιμο; Πως θα έπρεπε να στείλεις μήνυμα για να πας να περπατήσεις μόνος στο πάρκο ή στη γειτονιά σου. Πως δεν δικαιούσο να βγεις από το σπίτι πέραν από δύο φορές τη μέρα. Πως λοιδορείτο όποιος τολμούσε να παραβεί τους κανονισμούς και να πάει -για παράδειγμα- να ευχηθεί στον παππού του για τα γενέθλια του. Πως θα μπορούσε κάποιος να σε καταγγείλει αν περπατούσες στο πεζοδρόμιο με συντροφιά πέραν του ενός ατόμου.
Παράλογα μεν τώρα, αλλά τότε ήταν μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Σήμερα, ξέρουμε πως τα μέτρα που χρειάζονται δεν είναι παρά μέτρα που βασίζονται στην κοινή λογική: Γενικοί κανόνες υγιεινής, μάσκα για προστασία και αποφυγή επαφών όταν κάποιος ασθενεί. Παρά την εμπειρία που αποκτήσαμε, επιστήμονες και πολίτες, στην πρώτη έξαρση της μετάδοσης του ιού –η οποία ήταν μάλλον αναμενόμενη- συμπεριφερόμαστε λες και δεν μεσολάβησαν τέσσερα χρόνια από την εμφάνιση του ιού στη ζωή μας. Στα νοσοκομεία οι ασθενείς με Covid εξακολουθούν να απομονώνονται και ενίοτε να πεθαίνουν μόνοι, μακριά από τους δικούς τους. Ταυτόχρονα, στα νοσοκομεία εισέρχονται ασθενείς και υγιείς οι οποίοι συναθροίζονται ανεξέλεγκτα. Ασθενείς πάνε στις δουλειές τους (γιατί δεν μπορούν να χάνουν μεροκάματο), εξυπηρετούν και συναναστρέφονται χωρίς κανένα μέτρο προστασίας των άλλων για να μην αποκαλυφθούν. Κι οι αρχές συζητούν για επαναφορά μέτρων. Σαφώς και η πανδημία έχει λήξει, οι άνθρωποι δεν μπορούν να κλειστούν στα σπίτια τους για πάντα, ωστόσο ο ιός είναι εδώ και θα παραμείνει. Όπως εξάλλου πολλοί άλλοι ιοί. Τα εργαλεία προστασίας υπάρχουν, σε αντίθεση με άλλες ασθένειες για τις οποίες δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα ώστε να τις αποφύγουμε. Το μόνο που χρειάζεται είναι κοινή λογική και συνείδηση ευθύνης προς τους εαυτούς μας και τους άλλους.
