Πριν λίγες μέρες παρακολούθησα μία γαλλική ταινία: «Η Τραβιάτα, τα αδέλφια μου και εγώ». Τρυφερή και σκληρή ταυτόχρονα, με χιούμορ και κοινωνικές ευαισθησίες. Κι ύστερα θέλησα να μάθω πληροφορίες για τους συντελεστές, να διαβάσω κριτικές, να δω πως την είδαν άλλοι… Οι κριτικές πολύ καλές, αλλά… Ο σκηνοθέτης, Yohan Manca, κατηγορήθηκε από τη σύντροφο του -ηθοποιό που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία- για κακοποίηση της ενώ ήταν έγκυος το δεύτερο παιδί τους. Οι κατηγορίες διερευνήθηκαν και ο σκηνοθέτης καταδικάστηκε σε 8 μήνη φυλάκιση με αναστολή.

Η ταινία παραμένει ωραία, αλλά –έχοντας γνώση- δεν μπορείς να διαχωρίσεις τον δημιουργό από τον άνθρωπο και να μην διερωτηθείς: «Πως μπορεί ως σκηνοθέτης να βγάζει τέτοια ευαισθησία ενώ ως άνθρωπος να εκφράζει τέτοια βίαιη συμπεριφορά;» Μπορείς, σαν θεατής, να δεις ταινίες του Γούντι Άλεν χωρίς να σκέφτεσαι τις κατηγορίες που αιωρούνται χρόνια πάνω από το κεφάλι του; Ακόμα κι αν δεν έχει αποδειχτεί αν είναι αλήθεια, δεν μπορεί να αγνοηθεί πως μία από τις κόρες του τον κατηγορεί για σεξουαλική κακοποίηση ενώ ήδη παντρεύτηκε μία από τις θετές κόρες του αποκτώντας μαζί της παιδιά. Και το όνομα του επανέρχεται ξανά στη λίστα του Έπσταιν, ο οποίος αυτοκτόνησε το 2019 ενώ βρισκόταν στις αμερικανικές φυλακές κατηγορούμενος για διακίνηση κοριτσιών προς σεξουαλική εκμετάλλευση.

Στην ίδια λίστα περιλαμβάνονται τα ονόματα πολλών σημαντικών προσωπικοτήτων: Από τον Μπιλ Κλίντον και τον Μπιλ Γκέιτς μέχρι τον Νόαμ Τσόμσκι και τον Στίβεν Χόκινγκς. Κάποιοι για απλή συναναστροφή με τον Έπσταιν κι άλλοι ως πελάτες των υπηρεσιών ή αποδέκτες των δώρων που τους πρόσφερε με ταξίδια, διακοπές και ανήλικα κορίτσια.

Την ίδια ώρα στη Γαλλία, ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ κατηγορείται από μεγάλο αριθμό γυναικών για βιασμούς, παρενοχλήσεις και ανάρμοστη συμπεριφορά. Συνάδελφοι του, μέχρι και ο πρόεδρος Μακρόν, επενέβησαν για να τον στηρίξουν μιλώντας για τεράστιο ηθοποιό και εθνικό κεφάλαιο στον κινηματογράφο. «Όταν ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ στοχοποιείται με τέτοιο τρόπο, δέχεται επίθεση η τέχνη. Το να στερήσουμε από τον εαυτό μας αυτό τον τεράστιο ηθοποιό θα ήταν ήττα. Ο θάνατος της τέχνης. Της δικής μας τέχνης», αναφέρουν σε επιστολή τους 56 άνθρωποι του κινηματογράφου. Μπορεί ωστόσο το ταλέντο να τον απαλλάσσει από τόσο σοβαρές κατηγορίες; Μπορεί η εποχή που συντελέστηκαν τα γεγονότα, όπου το αρσενικό μπορούσε να κάνει ότι γούσταρε και να θεωρείται φυσιολογική συμπεριφορά, να αποτελεί άλλοθι;  Η παρέμβαση Μακρόν θεωρείται ως ένα κλείσιμο του ματιού στους οπαδούς της Λεπέν. Ανακόπτεται όμως έτσι η επέλαση της ακροδεξιάς; Ή αποενοχοποιούνται χυδαίες και κακοποιητικές συμπεριφορές εις βάρος γυναικών και αδύναμων εν ονόματι μάλιστα της τέχνης;