Στις 7 του Οκτώβρη όλοι παγώσαμε. Ακόμα και οι γνώστες της ιστορίας δεν ήταν δυνατόν να δώσουν άλλοθι στην ένοπλη, βίαιη επίθεση της Χαμάς σε ένα μουσικό φεστιβάλ και σε κοινότητες κιμπούτς όπου άνθρωποι ζούσαν την καθημερινότητα τους χωρίς να απειλούν κανένα.

Η απάντηση από το Ισραήλ θεωρείτο αναμενόμενη. Δεν μπορούσε να αποτραπεί. «Θα ήταν σαν να ζητούσαμε σύνεση και μετριοπάθεια, αμεροληψία και ενσυναίσθηση από τους συγγενείς ενός ανθρώπου που έπεσε θύμα ληστείας, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε στο δρόμο», έγραψε ο Ιταλός δημοσιογράφος Αλεσάντρο Τρότσινο στην Corriere della Sera. «Θα ήταν άδικο και απάνθρωπο να καταπνίγονταν οι κραυγές πόνου και ο θυμός τους. Αλλά θα ήταν εξίσου λάθος να λαμβανόταν υπόψη μόνο η υποκειμενική τους άποψη, η δικαιολογημένη οργή τους, η επιθυμία τους για εκδίκηση». Τρεις μήνες μετά η οργή δεν έχει κοπάσει.

Οι νεκροί στη Γάζα έχουν ξεπεράσει τις 20,000 και δεν είναι μαχητές της Χαμάς ή άλλης οργάνωσης. Δεν είναι καν μαχητές. Είναι πολίτες των οποίων ο τόπος όπου ζούσαν εγκλωβισμένοι βομβαρδίζεται ανελέητα. «Κάθε 15 λεπτά ένα παιδί σκοτώνεται στη Γάζα», γράφει ο Ισραηλινός Γκίντεον Λέβι στην Haaretz. «Κάθε λίγα λεπτά ένα παιδί μεταφέρεται εσπευσμένα σε ό,τι έχει απομείνει από ένα νοσοκομείο και αφήνεται σε ένα βρώμικο πάτωμα». Άλλα παιδιά έχουν χάσει τους δικούς τους, τα σπίτια τους, τα πάντα.

Τα παιδιά αυτά δεν έχουν πλέον τίποτα άλλο να χάσουν κι είναι πολύ εύκολο να τα εντάξει κάποιος σε οργανώσεις μίσους, υφιστάμενες ή καινούριες που θα γεννηθούν με το τέλος του πολέμου, όποια κι αν είναι η έκβαση. Μπορεί ο στόχος, όπως αναφέρεται από τους Ισραηλινούς αξιωματούχους, να είναι η διάλυση της Χαμάς, ωστόσο άλλα παρακλάδια της είναι έτοιμα να πάρουν την σκυτάλη. «Όλα αυτά τα παιδιά –τα νεκρά, τα ετοιμοθάνατα, τα αιμόφυρτα, τα ανάπηρα, τα ορφανά, τα τρομοκρατημένα, τα άστεγα, τα εκτοπισμένα– έχουν αδελφούς και αδελφές που μεγάλωσαν μαζί τους. Είναι η επόμενη γενιά και δεν θα ξεχάσουν ποτέ» προειδοποιεί ο Γκίντεον Λέβι, κάνοντας λόγο για μια νέα Νάκμπα, μια νέα Καταστροφή, παρόμοια με εκείνη που υπέστησαν οι Παλαιστίνιοι το 1948.

«Γενιές Παλαιστινίων άφησαν κληρονομιά το μίσος για το Ισραήλ ως αποτέλεσμα της πρώτης Νάκμπα. Άλλες γενιές, σήμερα, θα κληροδοτήσουν ένα ακόμη μεγαλύτερο μίσος». Αυτός ο πόλεμος λοιπόν δεν θα τελειώσει ποτέ. Κι όπως όλοι, σε τελική ανάλυση γίνονται για ένα πουκάμισο αδειανό αφού η Χαμάς θα βρυκολακιάσει και θα προσπαθήσει να εκδικηθεί. Το κόστος δεν ενδιαφέρει κανένα. (Στο μέτωπο της Ουκρανίας οι νεκροί έχουν φθάσει τις 500,000 ένθεν και ένθεν. Αλλά ο πόλεμος καλά κρατεί δύο χρόνια τώρα).