Το παρακάτω κομμάτι το έλαβα σε «ανακύκλωση» στο facebook από τον ιντερνετικό μου φίλο Άκη Λόρδο, που εκτιμώ ιδιαιτέρως. Εκείνος, το ανακύκλωσε από την «Δημόσια Ομάδα – Public Group», που απ’ ό,τι κατάλαβα, το ακολουθεί από το 2019, η κα Άννα Περηφάνου. Όπως και νάχει, θεωρώ ότι η ιστορία είναι αληθινή – κι αν όχι, θα μπορούσε να είναι. Την μοιράζομαι, λοιπόν, στο πνεύμα των ημερών, που από την μία διαχέεται από αγάπη, κι από την άλλη πλημμυρίζει από υπερβολή:
Ένας παππούλης πουλούσε αυγά…..
Μια κυρία τον ρωτάει:
«Πόσο πουλάς τα αυγά σου;»
Ο παλιός πωλητής απαντά:
«0.50 λεπτά το αυγό, κυρία «.
Η κυρία λέει:
«Θα πάρω έξι αυγά για 2,50 ευρώ ή θα φύγω«.
Ο πωλητής της απαντά: «Αγοράστε στην τιμή που θέλετε, κυρία. Αυτή είναι μια καλή αρχή για μένα γιατί δεν έχω πουλήσει ούτε ένα αυγό σήμερα και χρειάζομαι αυτά για να ζήσω».
Αγόρασε τα αυγά της σε τιμή ευκαιρίας και έφυγε νιώθοντας ότι είχε κερδίσει. Μπήκε στο φανταχτερό αυτοκίνητό της και πήγε σε ένα φανταχτερό εστιατόριο με τον φίλο της. Αυτή και ο φίλος της παρήγγειλαν αυτό που ήθελαν. Έφαγαν λίγο και άφησαν πολλά από αυτά που ζήτησαν.
Έτσι πλήρωσαν τον λογαριασμό, που ήταν 400 ευρώ, έδωσαν 500 ευρώ και είπαν στον ιδιοκτήτη του chic εστιατορίου να κρατήσει τα υπόλοιπα ως φιλοδώρημα.
Αυτή η ιστορία μπορεί να φαίνεται αρκετά φυσιολογική στον επικεφαλής του πολυτελούς εστιατορίου, αλλά πολύ άδικο για τον πωλητή αυγών.
Η ερώτηση είναι: Γιατί πάντα πρέπει να δείχνουμε ότι έχουμε δύναμη όταν αγοράζουμε από τους άπορους;
Και γιατί είμαστε γενναιόδωροι με εκείνους που δεν χρειάζονται καν τη γενναιοδωρία μας;
Κάποτε διάβασα κάπου:
«Ο πατέρας μου συνήθιζε να αγοράζει αγαθά από τους φτωχούς σε υψηλές τιμές, παρόλο που δεν χρειαζόταν τέτοια πράγματα.
Μερικές φορές τους πλήρωνε περισσότερο. Σοκαρίστηκα. Μια μέρα τον ρώτησα, «γιατί το κάνεις αυτό, μπαμπά;»
Έτσι ο πατέρας μου απάντησε:
«Είναι μια φιλανθρωπία τυλιγμένη με αξιοπρέπεια, γιε μου».
«Ξέρω ότι οι περισσότεροι από εσάς δεν θα κοινοποιήσετε αυτό το μήνυμα, αλλά αν είστε ένας από τους ανθρώπους που έχουν πάρει χρόνο να διαβάσουν ως εδώ… τότε αυτό το μήνυμα θα έχει κάνει ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.
Δεν μπορούσα. να …το παραβλέψω!!!
Καλή μας χρονιά. Κι όπου βλέπουμε φτώχεια και δυσκολία, να μην τις προσπερνάμε…
Υστερόγραφο: Θαρρώ πως είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, που συνειδητά δεν ασχολήθηκα καν με την περίφημη λίστα των πραγμάτων που θέλω-πρέπει να κάνω τη χρονιά που ήδη ανέτειλε (New Year’s Resolution). Πάντοτε την συνέτασσα λίγες μέρες πριν μπει ο καινούργιος χρόνος.
Τώρα, για κάποιον λόγο απροσδιόριστο, δεν πέρασε καν από το μυαλό μου. Θυμάμαι, όμως, τι έγραφα, και έφερα στη μνήμη μου μερικά. Όπως: Να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Να χάσω βάρος. Να διαβάσω όλα τα βιβλία που έχω αγοράσει ή μου χάρισαν. Να κάνω τακτική γυμναστική. Να αρχίσω πιλάτες. Να επιστρέψω ως επισκέπτης στην Αφρική μου…
Κάθε «πρέπει», έτσι όπως περνούσε μέσα από το μυαλό μου, γκρεμιζόταν σαν χάρτινος πύργος, και ένοιωσα βαθιά ανακούφιση που όλες αυτές οι «To Do», λίστες έμειναν … απραγματοποίητες. Διότι, στ’ αλήθεια τώρα, τι πάει να πει «καλύτερος άνθρωπος»;! Γιατί να μετατρέψω την ανάγνωση των βιβλίων μου σε ψυχαναγκασμό, αφού έτσι κι αλλιώς το άναρχο διάβασμά, βαθιά μέσα μου με συναρπάζει; Κι αν είναι να έρθει το ταξίδι, θα το νοιώσω μόλις απογειωθεί το αεροπλάνο!
Ασφαλώς και είμαι γεμάτος από ελαττώματα, ιδιοτροπίες, περιέργειες, εμμονές. Αν τα άλλαζα όλα αυτά (το πώς, είναι μέγα ζητούμενο!), πιθανώς να προέκυπταν κι άλλα, που ίσως δεν συνειδητοποιώ, και δεν περιέλαβα ποτέ στις «δεσμεύσεις» μου. Όμως κατάλαβα για τα καλά ότι αυτή η συνεχής ενασχόληση με το «εγώ», σου στερεί πραγματική ζωή – με τα καλά και τα άσχημά της.
Είμαι π.χ. «κολλημένος» εδώ και καιρό με τους δύο πολέμους κοντά μας (Ουκρανία και Μέση Ανατολή). Θα ήθελα να μην υπάρχουν. Αλλά όσα εντυπώνονται μέσα μου από τα μέτωπα αυτά, είναι μάθημα ζωής. Που, με τα κακά και τα καλά του (ναι, έχει και τέτοια ο πόλεμος!), με εμπλουτίζουν…
