Συνάντησα τον 28χρονο Νιγηριανό με ελληνική υπηκοότητα Etinosa Erevbenagie μεταπτυχιακό φοιτητή Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, μετά που παρέλαβε εκ μέρους της οργάνωσης «Generation for Change CY» της οποίας είναι διευθυντής και συνιδρυτής, τον έπαινο που της απένειμε το υπουργείο Εξωτερικών «για τη συνεισφορά και το έργο της στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο».
Αναπόφευκτα το ζήτημα του ρατσισμού και των διακρίσεων, ήταν μέρος της συζήτηση. «Στην Κύπρο, μου είπε, με ρωτούν συχνά αν η κατάσταση όσον αφορά τον ρατσισμό και τη ξενοφοβία έχει βελτιωθεί, δεδομένης της φαινομενικής μείωσης των ολοφάνερων βίαιων ρατσιστικών επιθέσεων, με εξαίρεση τις πρόσφατες επιθέσεις εναντίον προσφύγων και μεταναστών στη Χλώρακα και τη Λεμεσό. Αυτό μου φέρνει στο μυαλό το πρόσφατο περιστατικό στην Ελλάδα, όπου μια μαύρη κοπέλα απολύθηκε από τη δουλειά της επειδή είχε κάνει κοτσιδάκια τα μαλλιά της και η εργοδότριά της θεωρεί απλά τα κοτσιδάκια «βρώμικα».
Ενδιαφέρον αποτελεί η συζήτηση για το αν η πράξη αυτή ήταν ρατσιστική, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι είχε προσληφθεί από την ίδια εργοδότρια. Το περιστατικό αυτό προκαλεί προβληματισμό σχετικά με το πώς η αντίληψή μας για τον ρατσισμό και τη ξενοφοβία έχει διαστρεβλωθεί τόσο, ώστε μόνο ακραίες πράξεις αναγνωρίζονται ως τέτοιες. Φαίνεται ότι έχουμε αποδεχτεί πολιτικές που υποβιβάζουν τους αιτούντες άσυλο και τους εργαζόμενους υπηκόους τρίτων χωρών σε πολίτες δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας.
Αποτυγχάνουμε να αναγνωρίσουμε ότι οι βαθιά ριζωμένες ξενοφοβικές και ρατσιστικές αντιλήψεις μας, συμβάλλουν στη δυσφορία μας όταν βλέπουμε 300 μουσουλμάνους να γιορτάζουν το Eid Moubarak στο κέντρο της Λευκωσίας, ενώ εμείς συμμετέχουμε με χαρά στους χριστιανικούς εορτασμούς των Χριστουγέννων, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τις ομοιότητες αυτών των εορτών που προάγουν τον πνευματικό αναστοχασμό, τη γενναιοδωρία και τη συμπόνια.
Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου το 60,1% των Ελληνοκυπρίων πιστεύει ότι οι μετανάστες και πρόσφυγες είναι επιζήμιοι για την κυπριακή οικονομία, παραβλέποντας την κρίσιμη συμβολή τους στην οικονομία μας. Ενώ αναγνωρίζουμε τη σημαντική πρόοδο που έχει σημειωθεί στον αγώνα κατά του συστημικού ρατσισμού, είναι σαφές ότι το ταξίδι προς την επίτευξη πραγματικής ισοτιμίας, συμπερίληψης και εξάλειψης του ρατσισμού σε όλα τα επίπεδα, απέχει πολύ από το να τελειώσει. Απαιτεί επίμονη αυτοκριτική για τις βαθιά ριζωμένες ρατσιστικές και ξενοφοβικές προκαταλήψεις που κουβαλάμε».
