Όσο και να προσπαθεί η Αννίτα Δημητρίου να κρατήσει αποστάσεις, η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη δεν είναι εχθρική προς τον ΔΗΣΥ, μάλλον το αντίθετο.

Απορρόφησε και απορροφά, μετά την ισχυρή υποστήριξη του συναγερμικού κόσμου, πρόσωπα που θα μπορούσαν κάλλιστα να συμμετέχουν σε δεξιές κυβερνήσεις, πέραν αυτών που έχουν υπάρξει μέλη ή στελέχη του κόμματος. Η φιλοσοφία του Προέδρου, μάλιστα, δεν διαφέρει από τη φιλοσοφία των μεγάλων κομμάτων, όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι μια φρέσκια κυβέρνηση με πρόσωπα νέα και προοδευτικές απόψεις.

Από την άλλη, όσο και να προσπαθεί το ΑΚΕΛ και οι δορυφόροι του να διατηρήσουν την πόλωση και να αντιμετωπίσουν τον Χριστοδουλίδη ως έναν συνεχιστή του Αναστασιάδη που δεν θέλει λύση του Κυπριακού, ο Πρόεδρος δεν κάνει κάτι διαφορετικό από ό,τι θα έκανε ο Μαυρογιάννης ή ο Στεφάνου στη θέση του. Μιλά για επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων όπου σταθεί και όπου βρεθεί και μάλιστα με το συμπληρωματικό «από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά» -το επανέλαβε κι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μετά το Εθνικό Συμβούλιο. Αναφέρεται στη ΔΔΟ, μέρα νύχτα, και στα ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ που την επισημαίνουν. Ίδια και απαράλλακτα με όσα λέει το ΑΚΕΛ, ο ΔΗΣΥ, η ΔΗΠΑ και συνήθως το ΔΗΚΟ.

Τα υπόλοιπα κόμματα του δημοκρατικού τόξου (εσχάτως μπήκαν και οι Οικολόγοι στη συμπολιτευτική τάση) βολεύονται με τους διορισμούς. Ο ανασχηματισμός απέδειξε δε, πως τα κόμματα είναι αυτά που κάνουν κουμάντο, ακόμα και σε αυτό το νεοφανές σχήμα που δήθεν δεν συνδιαλέγεται με τους κομματάρχες. Ο αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ, ο Πάλμας της ΔΗΠΑ, η πρώην εκπρόσωπος Τύπου της ΕΔΕΚ, πρώην συνεργάτες του Αναστασιάδη, αποτελούν πλέον τα πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη, έστω κι αν ο ίδιος προωθεί εικόνα Λουδοβίκου για να πείσει –τον εαυτό του– ότι δεν είναι υπόλογος στα κόμματα –«l’ etatc’estmoi».

Ασφαλώς, δεν θα προτιμούσαμε μια μονοκομματική κυβέρνηση ή έναν από τους κομματάρχες για Πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν φαίνεται να έχει αντιληφθεί, σχεδόν έναν χρόνο μετά, πως πρέπει να ασχοληθεί με την Κυπριακή Δημοκρατία και όχι την προσωπική του εικόνα έναντι των κομμάτων ή των ψηφοφόρων του. Ώρες ώρες, μοιάζει ακόμα υποψήφιος σε προεκλογική εκστρατεία που θέλει να ικανοποιήσει τους πιθανούς υποστηρικτές του και όχι Πρόεδρος ημικατεχόμενης χώρας.

Οι απόψεις και οι τοποθετήσεις του είναι κενού περιεχομένου, πλην αυτών που αντιγράφει από τους προκατόχους του, όπως ό,τι αφορά το Κυπριακό, τις τράπεζες και άλλα φαιδρά. Δείχνει ανήμπορος να μιλήσει καθαρά, όπως με το ζήτημα του ανασχηματισμού για τον οποίον δεν τον ρώτησε κανένας, και ρίχνει πυροτεχνήματα στη δημόσια σφαίρα για να αποφασίσει –την επόμενη μέρα– τι θα κάνει.

Εν ολίγοις, ας ελπίσουμε να μην προκληθεί σοβαρή κρίση είτε στο εθνικό είτε σε άλλα ζητήματα γιατί δεν θα προλάβει ούτε το φρύδι του να δέσει, που λέει κι ο λαός, μπροστά στις κάμερες ούτε να σκεφτεί το άμεσο επικοινωνιακό πλάνο ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης. Ας αποφασίσει, λοιπόν, εγκαίρως, αν είναι έτοιμος να κυβερνήσει αυτό το κουτσό κράτος της υπό έκρηξη ανατολικής Μεσογείου και να αφήσει τα παίγνια για τους κομματάρχες. Κι αν δεν είναι έτοιμος, καλύτερα να αποχωρήσει σιωπηλά, για να μην πάρει στον λαιμό του ολόκληρο τον λαό, η πλειοψηφία του οποίου δεν τον ψήφισε. Πώς το έλεγε ο μεγάλος Καβάφης; «Ίσως το φως νάναι μια νέα τυραννία. Ποιος ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει;».