Πρόσωπο της Ημέρας ο Έλληνας σκηνοθέτης, Γιώργος Λάνθιμος, 50, του οποίου η τελευταία ταινία «Poor Things», πήρε Χρυσή Σφαίρα ως καλύτερη Κωμωδία ή Μιούζικαλ (δεν ξέρω εάν αυτή η περιγραφή είναι συμβατή με το έργο…) και η πρωταγωνίστριά του, η εκπληκτική Έμμα Στόουν (φωτό), πήρε το βραβείο 1ου γυναικείου ρόλοΥ – υποθέτω πως θα είναι από τα φαβορί και για τα Όσκαρ. Είδα την ταινία το βράδυ της Κυριακής, κουβαλώντας μια περίεργη προκατάληψη από τη κριτική μιας φίλης και ενός φίλου. Εκτιμώ απεριόριστα και τους δύο.
Η φίλη είναι μια από τις σημαντικότερες, για μένα, συντάκτριες του πολιτιστικού ρεπορτάζ στην Ελλάδα, με μακρά παράδοση και στην κριτική κινηματογράφου, τον οποίο και λατρεύει. Η ταινία του Λάνθιμου δεν της άρεσε καθόλου.
«Πολύ στενοχωρήθηκα. Really. Ο Λάνθιμος μου φάνηκε μια αφόρητα πληκτική ανοησία γυρισμένη με τον πιο εξεζητημένα όμορφο κινηματογραφικό τρόπο. Συν μια ιδεολογική τρικυμιά εν κρανίω. Και μιλάω σαν γυναίκα. Ε, όχι και η πορνεία να εξισώνεται με τη μόρφωση και την κοινωνική ευαισθησία, στάδια όλα αυτά προς την χειραφέτηση», γράφει στο Facebook η αγαπημένη μου –και επί χρόνια συνοδοιπόρος στην «Ελευθεροτυπία»– Βένα μου.
Ο φίλος, από την άλλη, είναι ιατρός. Νέος, ψαγμένος, με μια καταπληκτική σύντροφο που ασχολείται με τις ψυχές των ανθρώπων. «Παρακολουθήσαμε το “Poor Things” του Λάνθιμου σε μεταμεσονύχτια παράσταση. Πρέπει οπωσδήποτε να το δεις», μου έγραψε σε SMS.Χωρίς να με προδιαθέσει όμως…
Εγώ τους ακούω τους γιατρούς μου. Και, μιας και η Βένα, παρά τη σκληρή κριτική της, δεν είπε σε κανέναν «μην πας», έκλεισα αμέσως εισιτήριο στο σινεμά της γειτονιάς μου στην Κηφισιά. Είχα μια ωραία ανησυχία! Μπήκαμε με τη σύντροφό μου στην αίθουσα, με ένα γλυκό χαμόγελο. Ήταν γεμάτη! Με ένα ωραιότατο δείγμα, σχεδόν όλων των ηλικιών.
Στο μισό του πρώτου μέρους, πραγματικά εκπλήττεσαι. Δεν σε σοκάρει όμως η κινηματογραφική υπερβολή που επέλεξε ο Λάνθιμος για να πει την ιστορία του. (Εγώ, δεν θα την προδώσω, γιατί με τη σειρά μου προτρέπω και εγώ τους φίλους και φίλες μου στην Κύπρο να δουν την ταινία). Είναι δυνατή. Η αλληγορία της δεν σε αγχώνει να καταλάβεις τι γίνεται. Η ίδια η πρωταγωνίστρια, με μια συγκλονιστική πράγματι ερμηνεία του ρόλου της, σε παίρνει από το χέρι (καμιά φορά και από τον λαιμό) και σε πάει εκεί που το δικό της μυαλό, που δεν είναι, μεταξύ μας, δικό της (και αυτό είναι το μόνο «μυστικό» που θα σας προδώσω), σε οδηγεί εκεί που ο Λάνθιμος ξέρει όσο λίγοι να στήνει τα παραμύθια, του ανθρώπους, τα μέρη και τα ταξίδια του.
Εν κατακλείδι, για να μην λέω και πολλά άλλα, άκουσα τον γιατρό μου! Και η συνταγή του, «πρέπει να δεις την ταινία», ήταν σωστή! Κρατώ όμως και ως τροφή για σκέψη αυτό που πράγματι σημείωσε η Βένα: Δηλαδή, το γιατί έπρεπε η πορεία της πρωταγωνίστριας προς τη λύτρωση της μόρφωσης και της κοινωνικής δικαιοσύνης να περνάει μέσα από την πορνεία;
Όσο για τα γυρίσματα και τα πλάνα του σκηνοθέτη, δεν χρειάζεται να προσθέσει και η αφεντιά μου ότι έχουμε εδώ μια κινηματογραφική αυθεντία. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τις εικόνες, τους ρυθμούς, και τα πλάνα που δημιούργησε…
ΥΓ: Αλλοίμονο εάν αφήσουμε τις απόψεις μας για έργα τέχνης να χρησιμοποιηθούν και αυτές ως μία ακόμα αιτία αντιπαράθεσης. «Μα, ειλικρινά σου άρεσε;». «Μα σοβαρά μιλάς τώρα; Είναι δυνατόν να μην σου άρεσε αυτή η ταινία;». Με όρους twitter και instagram, οι λογικοί και φιλότεχνοι άνθρωποι δεν μπορούν, και δεν θέλουν να συνεννοηθούν με τους δήθεν εμβρόντητους. Αν ενδιαφέρονται μόνο να αυξήσουν τα likes και τα share τους και όχι να βελτιώσουν την εγκεφαλική τους ουσία (που είναι και το «κλου» της ταινίας του Λάνθιμου!), ας γυρίσουν την δική τους συζήτηση στο «Survivor» ή στο «My Style Rocks»! Φτωχά μου πλάσματα. «Poor Things»!
