Αποτελεί κλισέ, αλλά ίσως μας κάνει καλό να θυμόμαστε από καιρού εις καιρόν το πραγματικό μας μέγεθος και το ότι δεν είμαστε παρά μια γειτονιά μιας μεγαλούπολης.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο πληθυσμός της Κύπρου ανέρχεται στους 918,000 κάτοικους. Αρκετά πιο λίγοι από τους κατοίκους του Μπρονξ της Νέας Υόρκης (1,472,000) ή του Μπέρμιγχαμ (1,149,000), για παράδειγμα. Το ένα τρίτο των κατοίκων της Ρώμης (2873,000), το ένα τέταρτο του Βερολίνου (3,645,000), αρκετά πιο λίγοι από τους μισούς κατοίκους του Παρισιού (2,161,000).

Φυσικά δεν είμαστε γειτονιά, αλλά κράτος. Οπόταν χρειάζονται δομές. Αλλά και πάλι… Πόσες θέσεις αξιωματούχων χρειάζονται για να κυβερνάται ένας πληθυσμός που αριθμεί γύρω στο ένα εκατομμύριο ψυχές;

Για χρόνια πολλά υπήρχαν 11 υπουργεία, με υπουργούς, γενικούς διευθυντές, τμηματάρχες και λοιπούς λειτουργούς. Αποφασίστηκε πως κάποιες ευθύνες πρέπει να διαχωριστούν και να γίνουν υφυπουργεία για να αναλάβουν τις ευθύνες αυτές. Κατανοητό. Μέχρι σήμερα όμως φτάσαμε τα 7 υφυπουργεία και έπονται κι άλλα: Ναυτιλίας, Τουρισμού, Πολιτισμού, Κοινωνικής Πρόνοιας, Καινοτομίας, Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, συν υφυπουργός παρά τω προέδρω που υπήρχε πάντοτε.

Εκτός από τα υφυπουργεία έχουμε τα Επιτροπάτα: Ισότητας, Περιβάλλοντος, Πολίτη, Ορεινών Περιοχών, Διοίκησης, Ανθρωπιστικών Θεμάτων, Νομοθεσίας, Προστασίας του Παιδιού, Προσωπικών Δεδομένων, Επικοινωνιών, Αγροτικών Πληρωμών, Εποπτείας ΓΕΣΥ, Χρηματοοικονομικών. Σύνολο 13. Πέραν από κάποια με σαφές αντικείμενο, ρόλο, δράση και ευθύνη, για τα πλείστα δεν μπορεί να πει κανείς σε τι ακριβώς χρησιμεύουν εκτός από το να εκδώσουν κάποια ανακοίνωση ή να θέσουν υπό την αιγίδα τους κάποια εκδήλωση.

Σε μια έξαρση δημοκρατικότητας (τάχα) αποφασίσαμε με δημοψήφισμα πως οι πέντε Δήμοι που είχαμε τότε δεν ήταν αρκετοί και πως η τοπική αυτοδιοίκηση θα ενίσχυε τη δημοκρατία. Κάθε κοινότητα που ξεπερνούσε τις 5,000 ανακηρυσσόταν σε Δήμο. Και φτάσαμε τους 30. Μετά πόνου ψυχής των κομμάτων αποφασίστηκε να μειωθούν. Κόψε- ράψε καταλήξανε στους 20. Προσθέσανε όμως και 5 περιφερειάρχες, οπόταν η μεταρρύθμιση κατέληξε να προσθέτει κι άλλες θέσεις στο ήδη βεβαρημένο πάνθεο.

Δίπλα σε όλους αυτούς τους κρατικοδίαιτους, ας μην ξεχνάμε και τους διοικητικούς σύμβουλους των διαφόρων κρατικών και ημικρατικών οργανισμών.

Με τόσους πολλούς να σπρώχνουνε την άμαξα, αυτό το κράτος θα έπρεπε να είναι έτη μπροστά στα πάντα. Θα έπρεπε να έχει λύσει όλα του τα προβλήματα και να λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή. Να έχει να επιδείξει καινοτομίες, να αποτελεί πρότυπο κι οι πολίτες του να ευημερούν αφού τόσοι πολλοί φροντίζουν για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους.

Αντί αυτού, παλεύουμε ακόμα να βρούμε τρόπο που να επικοινωνούν οι πολίτες με τη δημόσια υπηρεσία (το πιο απλό παράδειγμα). Και ταυτόχρονα διερωτόμαστε: Πόσοι αξιωματούχοι χρειάζονται για να οργανωθεί ένα κράτος 1 εκατομμυρίου κατοίκων;