Το σλόγκαν μέχρι σήμερα ήταν «αφουγκράζομαι τις ανησυχίες σας, αφουγκράζομαι τις ανάγκες σας, αφουγκράζομαι τις επιθυμίες σας». Ο εκάστοτε πρόεδρος, αλλά και όλοι οι πολιτικοί, προσπαθούσαν να μας πείσουν πως άκουγαν, όχι μόνο τις φωνές των πολιτών, αλλά αφουγκράζονταν και τους ψιθύρους αν όχι και τις σκέψεις μας. (Προσπαθώ με προσοχή να συλλάβω και να αντιληφθώ κάτι όχι εύκολα αντιληπτό, ερμηνεύει ο Μπαμπινιώτης τον όρο, δίνοντας σαν παράδειγμα: Ο πετυχημένος πολιτικός πρέπει να αφουγκράζεται τον παλμό της εποχής).

Από το «αφουγκράζομαι», λοιπόν, φτάσαμε στο «κλείστε τα αυτιά». «Κλείστε τα αυτιά σας στην αβασάνιστη κριτική», καλεί τους υπουργούς όπως πράξουν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πριν μια βδομάδα μάλιστα, προσπαθώντας να πείσει τους απερχόμενους υπουργούς πως τα όσα λέγονταν περί ανασχηματισμού δεν ήταν παρά ψίθυροι βασισμένοι σε κακόπιστη κριτική, είπε πως το ίδιο κάνει κι αυτός: Κλείνει τα αυτιά στους ψιθύρους και στην κακόπιστη κριτική.

Παρόλο που οι ψίθυροι επαληθεύτηκαν επακριβώς, αποδεικνύοντας πως δεν επρόκειτο περί κακόπιστης κριτικής, ο πρόεδρος επανέλαβε και χθες την ίδια νουθεσία.

Μπορεί όμως ένας πρόεδρος (χωρίς να είναι δικτάτορας) να ηγείται με κλειστά τα αυτιά; Μπορεί ένας υπουργός να κάνει τη δουλειά του αμέριμνος, πράττοντας όπως νομίζει, χωρίς να βλέπει και χωρίς να ακούει; Χωρίς να πιάνει τον παλμό της κοινωνίας; Θα μπορούσε ο υπουργός Οικονομικών να αντιληφθεί πως καταργώντας το ΦΠΑ στη ζάχαρη και στον καφέ έκανε μια τρύπα στο νερό; Θα μπορούσε ο πρόεδρος να αντιληφθεί πως ήταν προκλητικό για τους πολίτες το ότι μια αξιωματούχος σημείωνε υπερωρίες για να παραστεί σε μια εκδήλωση ή για να γράψει μια ομιλία; Θα μπορούσε ένας υφυπουργός να αντιληφθεί πως ναι μεν είναι χαριτωμένο να τραγουδά happy birthday στα γενέθλια πολιτικού αρχηγού, αλλά αυτό δεν αποτελεί πολιτική δραστηριότητα άξια μνημόνευσης;

Αν ο βασιλιάς, μια φορά κι ένα καιρό, μπορούσε να ακούσει πέρα από τα χειροκροτήματα και τις επευφημίες, θα άκουγε και τις φωνές που ψιθύριζαν πως είναι γυμνός και θα έπαυε να περιφέρει τη γύμνια του γελοιοποιούμενος. Και το παραμύθι μας διδάσκει πως δεν πρέπει να ακούμε μόνα όσα καλά λέγονται για μας, αλλά και όσα κακά. Ένας ηγέτης δεν μπορεί να χωρίζει τους πολίτες σε καλούς και κακούς, τις απόψεις και την κριτική σε καλόπιστη και κακόπιστη. Ας ανοίξει λοιπόν τα αυτιά του ο πρόεδρος μπας και αφουγκραστεί τον ψίθυρο που θα λέει πως τα ρούχα του δεν είναι ωραία γιατί απλά είναι ανύπαρκτα. Υ.Γ. Εν τέλει, με όσα ακούσαμε χθες, ήταν όλοι καλοί οι απερχόμενοι υπουργοί. Οπόταν, γιατί ανασχηματίστηκαν;