Όλο και πιο βαρύ γίνεται, μέρα με τη μέρα, το αστυνομικό δελτίο στην Ελλάδα. Κάθε έγκλημα που ανακοινώνεται σε αφήνει με ανοικτό το στόμα, να λες στον εαυτό σου «μα είναι δυνατόν;». Ένα από τα χειρότερα, το μάθαμε χτες:
Στον Βόλο, συνελήφθη ένας 50χρονος ο οποίος ομολόγησε ότι σκότωσε τον 33χρονο κουνιάδο του, που φέρεται να βίαζε την κόρη του από τα 9 της χρόνια. «Έκανα αυτό που έπρεπε ως πατέρας», δήλωσε ο 50χρονος, όταν το κορίτσι του, φοιτήτρια πια, δεν άντεξε να κουβαλά, λέει, αυτό το μυστικό και του τα είπε όλα.
Η υπόθεση, οπωσδήποτε θα πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης. Όμως, όλο και πιο συχνά αποκαλύπτονται μπροστά μας φρικτά δείγματα βίας μέσα σε στενότερους ή και ευρύτερους οικογενειακούς χώρους.
Ετούτες δε τις ημέρες άρχισε και η εκδίκαση της υπόθεσης έκδοσης ανηλίκων για πορνεία και, μάλιστα, προς ένα …πελατολόγιο, που θα χαρακτήριζε κάποιος «υπεράνω υποψίας». Ας αφήσουμε όμως τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. Κάτι όμως που δεν φαίνεται να είναι εύκολο στην Ελλάδα, όπου εάν δείτε τι γίνεται στις αίθουσες των Δικαστηρίων από οργισμένους πολίτες, φαντάζομαι ότι θα συμφωνήσετε πως δεν είναι δυνατόν οι χώροι αυτοί να μετατρέπονται σε ρωμαϊκή αρένα. Όσο απεχθές και να είναι ένα έγκλημα.
Κάτι συμβαίνει όμως στις κοινωνίες μας, για να βιώνουμε όλο και πιο συχνά ακραία φαινόμενα βίας, μέσα στα σπίτια μας, στα σχολεία, ακόμα και σε παιδικές χαρές. Απαντήσεις, προσωπικά, δεν έχω. Προβληματισμό; Μεγάλο. Σκέφτομαι μόνο ότι όσοι έχουμε τη δύναμη του λόγου, ίσως θα πρέπει να βρούμε και να αναδείξουμε «ελπιδοφόρα αντίδοτα».
Θετικές πράξεις. Σημαντικά επιτεύγματα. Δράσεις προσφοράς. Ανάδειξη τεχνών και πρωτοπόρων επιστημονικών ανακαλύψεων, που αποθεώνουν τη ζωή και τον άνθρωπο.
Γυρίζω σελίδα, εντελώς. Και πάω αλλού. Χαζεύω με άγχος τα βιβλία μου που περιμένουν να διαβαστούν και αγχώνομαι. Κακώς, μου «λέει» ο Ουμπέρτο Έκο, που είχε 50.000 βιβλία, και υποστήριζε, θυμάμαι, το εξής για τις σπιτικές μας βιβλιοθήκες:
«Είναι ανόητο να θεωρείς ότι ΠΡΕΠΕΙ να διαβάσεις όλα τα βιβλία που αγοράζεις ή σου χαρίζουν. Ανόητο είναι, επίσης, να επικρίνεις εκείνους που αγοράζουν περισσότερα βιβλία απ’ όσα θα μπορέσουν ποτέ να διαβάζουν. Είναι σαν να λες ότι πρέπει να χρησιμοποιήσεις όλα τα μαχαιροπίρουνα, ποτήρια πιάτα και κατσαβίδια που έχεις, προτού να αγοράσεις καινούργια. Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που χρειάζεται να τα έχουμε πάντα σε αφθονία. Ακόμα κι αν χρησιμοποιούμε λίγα. Βλέπε το βιβλίο σαν φάρμακο. Που είναι προτιμότερο να έχεις πολλά στην ντουλάπα σου, παρά λίγα.
Να έχεις τη δυνατότητα, όταν θέλεις να νοιώσεις καλά, να πας στη βιβλιοθήκη και να πάρεις το φάρμακό σου!».
Αυτές τις μέρες, κατέβασα από τα ράφια μου ένα βιβλίο που αγόρασα πριν από αρκετά χρόνια για τον γιο μου και το άφησα εκεί, για να ωριμάσει σαν το καλό κρασί. Έχει τίτλο «50 πράγματα που πρέπει να γνωρίζει ένας νεαρός τζέντλεμαν» και είναι γραμμένο από τους John Bridges και Bryan Curtis. Και διάβασα αυτήν την ωραία συμβουλή στον γιόκα μου:
«Ο τζέντλεμαν πάντοτε συστήνει το νεότερο πρόσωπο στο πιο ώριμο. Λέει “Πατέρα, αυτός είναι ο Μιχάλης”. Δεν λέει “Μιχάλη, αυτός είναι ο πατέρας μου”». Αυτό, ισχύει σε κάθε περίσταση, όχι μόνο για τους γονείς σου. Δηλαδή, το σωστό είναι να πεις «Παππού, αυτός είναι ο Μιχάλης» και όχι «Μιχάλη, αυτός είναι ο παππούς μου».
