Μπορεί να μην έχει γίνει ακόμη αντιληπτό στο Προεδρικό, που συνεχίζει να αναλώνει δυνάμεις για τη διάσωση της εικόνας του, ωστόσο είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως είναι πλέον χιλιάδες τα άτομα στη χώρα μας βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης. Η ανθρωπιστική κρίση, κυρίως λόγω της ακρίβειας, δεν είναι προ των πυλών, αλλά είναι εδώ όσο κι εάν δεν θέλουν να το παραδέχονται κάποιοι. Την ίδια ώρα το κράτος συνεχίζει ν’ αντιδρά με πολύ χαμηλά αντανακλαστικά, όπως έκανε και με την επιδότηση του ηλεκτρικού ρεύματος και των καυσίμων. Για τις οικογένειες με παιδιά και τους συνταξιούχους, που υποφέρουν εδώ και πολύ καιρό, τα μέτρα της Κυβέρνησης ήρθαν πολύ αργά και αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό.
Πριν από λίγες ημέρες ο «Φ» με ρεπορτάζ της Δέσποινας Ψύλλου ανέδειξε ένα θέμα, που καταδεικνύει πως αυτό που βιώνουν εκατοντάδες νοικοκυριά στην Κύπρο είναι πρωτοφανές για τη σύγχρονη ιστορία της. Στο ρεπορτάζ της συναδέλφου ο πρόεδρος του Παγκύπριου Συντονιστικού Συμβουλίου Εθελοντισμού (ΠΣΣΕ), Ηλίας Δημητρίου, με αφορμή την ολοκλήρωση της εκστρατείας «Υιοθετείστε μια Οικογένεια τα Χριστούγεννα», είχε αναφέρει πως βοήθησαν περίπου 5.000 οικογένειες, τις πιο πολλές την τελευταία δεκαετία. «Πρόκειται για σοβαρή αύξηση, άλλες χρονιές οι οικογένειες κυμαίνονταν γύρω στις 2.000. Πρώτη φορά ανεβαίνει τόσο ψηλά ο αριθμός. Δυστυχώς είναι κάθε χρόνο και χειρότερα», είπε ο κ. Δημητρίου προσθέτοντας πως φαίνεται ότι ο κόσμος περνάει ακόμη πιο δύσκολα από το κούρεμα του 2013, αλλά και από την πανδημία. Σε εκείνο το ρεπορτάζ ανέφερε και μια σοκαριστική περίπτωση ενός κυρίου που αρνήθηκε πρόσκληση σε Χριστουγεννιάτικο γεύμα, επειδή δεν είχε δεύτερο παντελόνι πέραν από το τρυπημένο που φορούσε.
Σ’ ένα σοβαρό κράτος θα υπήρχε πρόνοια γι’ αυτές τις 5.000 οικογένειες, καθώς και για τις πολλές άλλες που ντρέπονται να ζητήσουν ή να δεχθούν βοήθεια από εθελοντικές οργανώσεις, συγγενείς και φιλάνθρωπους γείτονες. Σ’ ένα κράτος πρόνοιας θα είχαν ανακοινωθεί σωρεία άλλων εξειδικευμένων μέτρων στήριξης για τους οικογενειάρχες που δίνουν άνιση μάχη κάθε μήνα για να τα βγάλουν πέρα, πληρώνοντας ενοίκια ή δόσεις μεγαλύτερα από τους μισθούς τους. Αποτελεί ντροπή για το κράτος μιας χώρας, που ο πληθυσμός του δεν αγγίζει ούτε το ένα εκατομμύριο, να μην μπορεί να διασφαλίσει αξιοπρεπή διαβίωση στους πολίτες του.
Προκαλεί, επίσης, μεγάλη ντροπή η ασύγγνωστη αμέλεια του κράτους ν’ αφήσει ηλικιωμένους με σύνταξή €485 και κάποιοι υπουργοί να έχουν το θράσος να λένε πως δεν υπάρχει μονήρης συνταξιούχος που λαμβάνει κάτω από €710. Η διόρθωση των συνάξεων αυτών των ανθρώπων έπρεπε να γίνεται αυτόματα κι όχι να τους ζητείται να καταθέσουν ένα σωρό έγγραφα και να περιμένουν μήνες ή και χρόνια για την έγκριση του αυτονόητου.
Η υφυπουργός Πρόνοιας απέδειξε πως έχει ευαισθησίες και όταν ενημερώνεται από δημοσιογράφους, για παράδειγμα, πως κάποια οικογένεια έχει πρόβλημα δίδει οδηγίες για παροχή βοήθειας και διερεύνηση της υπόθεσής. Ωστόσο αυτό δεν είναι αρκετό, αφού οι πλείστοι ντρέπονται, για λόγους αξιοπρέπειας, να ζητήσουν βοήθεια. Γι’ αυτόν τον λόγο οφείλει να προτείνει μέτρα για ν’ ανακουφιστούν όσον το δυνατόν περισσότερες οικογένειες, αλλά και να κινήσει αμέσως τις διαδικασίες για να εξεταστούν οι αιτήσεις όσων συνταξιούχων λαμβάνουν συντάξεις πείνας.
