Ο πρόεδρος φρόντισε να αλλάξει τους «πετυχημένους» υπουργούς του πριν προλάβουν να… αποτύχουν.
Να διευκρινίσω καταρχήν ότι δεν με ενδιαφέρει σε ποιο κόμμα ανήκει ο άλφα ή ο βήτα υπουργός και αν πλειοψηφούν ή όχι στελέχη που ανήκουν στο ΔΗΚΟ και σε άλλα κόμματα του «ενδιάμεσου χώρου». Πολύ περισσότερο που αυτά αυτοπροσδιορίζονται κυρίως από το τι ΔΕΝ είναι –ούτε αριστερά ούτε δεξιά, δηλαδή–, την ώρα μάλιστα που τα αριστερά όλο και δεξιοφέρνουν ενώ τα δεξιά αριστεροφέρνουν. Αυτό που έχει σημασία είναι οι πράξεις και όχι τα λόγια, γι’ αυτές κρίνονται οι υπουργοί και ο πρόεδρος. Ο οποίος, περεμπιπτόντως, έχει έφεση στη λογοδιάρροια: Μόλις εντοπίσει κάμερα και μικρόφωνο, τους επιτίθεται λες και μόλις επέστρεψε από την ερημιά – και τρέχουν μετά οι εκπρόσωποί του να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Να το κοιτάξει αυτό, δεν κάνει καλό ούτε στον ίδιο ούτε σ’ εμάς. Εκτός κι αν θέλει να δίνει δουλειά στους δημοσιογράφους, με απώτερη επιδίωξη να σχολιάζουν τι λέει και όχι τι κάνει. Μόνο που, δυστυχώς, δεν πάει έτσι. Το θέμα είναι αν άλλαξε ο Μανωλιός, αν έβαλε τα ρούχα του αλλιώς ή αν είναι ξεβράκωτος.
Δείτε, για παράδειγμα, εκείνο που είπε για το… τεράστιο έργο των υπουργών, ακόμα και αυτών που εκπαραθύρωσε. Ενώ, απευθυνόμενος στους καινούργιους, είπε: «Είμαστε υπόλογοι στον κυπριακό λαό. Θα κριθούμε όλοι από το έργο μας». Πολύ σωστά, όμως δεν κρατήθηκε και συμπλήρωσε: «Κλείστε τα αυτιά σας στις σειρήνες. Αυτό κάνω κι εγώ»! Αλλά με κλειστά αυτιά, πώς θα ακούνε τον λαό που τους κρίνει; Κύριε πρόεδρε, οι σειρήνες ηχούν συναγερμό, αλάρμ, κίνδυνο. Δεν είναι εκείνες οι νύμφες που σχετίζονταν με τον έρωτα, το νερό και τον θάνατο και προσπάθησαν, κατά τον Όμηρο, να παγιδέψουν τον Οδυσσέα και τους ναύτες του – αν και έχω μια υποψία ότι ο ίδιος ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης έχει επηρεαστεί, πιθανώς, από τη λαμπρή Αγλαόπη ή τη γοητευτική στα λόγια Θελξιέπεια και προσπαθεί (ματαίως) να τις μιμηθεί…
Λοιπόν, για να σοβαρευτούμε, ας αρχίσουμε από την απερχόμενη υπουργό Υγείας κ. Κανάρη, η οποία θέλησε –δυσαρεστημένη με την αντικατάστασή της– να πληροφορήσει τον πρόεδρο κι εμάς για το τεράστιο έργο της: Απαριθμεί 26 δράσεις εδώ, άλλες 16 εκεί, 22 δεσμεύσεις πιο κάτω, κάμποσες «στρατηγικές» για το ένα και το άλλο, ακόμα και για ζητήματα που δεν περιλαμβάνονταν στις προεκλογικές δεσμεύσεις του, πράγματα που υλοποιήθηκαν, που είναι στον δρόμο ή καθυστερούν (εξ υπαιτιότητας άλλων, εννοείται). Με δυο λόγια, η δημόσια Υγεία είναι… υγιής και όλα βαίνουν καλώς (εναντίον μας). Όμως η Υγεία το ξέρει; Οι ασθενείς, οι ηλικιωμένοι, όλοι όσοι βασανίζονται στις Πρώτες Βοήθειες αναμένοντας με τις ώρες, η ηλικιωμένη των 102 χρόνων που έμεινε δεμένη στο φορείο για έξι ώρες, όπως την έφερε το ασθενοφόρο, μόνη κι έρημη, ώσπου οι υπεύθυνοι των Επειγόντων στο νοσοκομείο της Λάρνακας να αποφανθούν ότι… δεν υπήρχε λόγος να την κρατήσουν – όλοι αυτοί το ξέρουν;
Στο Κυπριακό, το μεγαλύτερο επίτευγμα του προέδρου είναι ο διορισμός απεσταλμένης του γ.γ. του ΟΗΕ, μιας κυρίας που δεν μπορούμε να αποφασίσουμε με ποιο από τα επώνυμά της θα την αποκαλούμε: Ολγκίν ή Κουεγιάρ. Η οποία, πιθανότατα, θα έρθει για να διαπιστώσει από κοντά ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να το κάνει… Άραγε, όταν συμβεί αυτό, ποιος θα ευθύνεται και θα πρέπει να αντικατασταθεί; Ο υπουργός Εξωτερικών, ο ίδιος ο πρόεδρος ή σύμπασες οι ηγεσίες των κομμάτων που φαγώθηκαν να ζητάνε να στείλει κάποιον ο Γκουτέρες, λες και αυτό είναι το «κλειδί» του Κυπριακού;
Όσο οι κριτικές εστιάζουν στην κομματική προέλευση (δεν πάει το χέρι μου να γράψω «ιδεολογία»), αν ο πρόεδρος συνεννοήθηκε ή όχι με τα κόμματα που τον στηρίζουν και αν οι νέοι υπουργοί είναι στελέχη πρώτης, δεύτερης ή τρίτης γραμμής, όλο και περισσότερο απογοητευόμαστε από την ανυπαρξία ουσιαστικής αντιπολίτευσης. Φαίνεται πως όλα τα κόμματα έχουν αυτοεγκλωβιστεί σε μια αυτιστική αντιμετώπιση της καθημερινότητας (συγγνώμη για τον όρο, δεν τον χρησιμοποιώ υποτιμητικά για τους πάσχοντες αλλά κλινικά). Λες και ζουν σε μια παράλληλη πραγματικότητα, όπου ο χρόνος κυλά με άλλη ταχύτητα και σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο γ.γ. του ΑΚΕΛ Στέφανος Στεφάνου, π.χ., ενοχλήθηκε επειδή ο πρόεδρος παραβιάζει τη δέσμευσή του ότι δεν θα διόριζε κομματικά στελέχη. Ο Χρίστος Χριστόφιας, από την άλλη, (συνέντευξη στον «Φ» την περασμένη Κυριακή) είπε ότι το ΑΚΕΛ «ήταν, είναι και θα είναι με την εργατική τάξη». Εκείνη το γνωρίζει; Είπε επίσης ότι «παραμένει ένα λενινιστικό-μαρξιστικό κόμμα και δεν θα γίνει ποτέ αστικό κόμμα». Καταλάβατε τώρα;
chrarv@philelefheros.com
Ελεύθερα, 14.01.2024
