Όταν ο Νίκος Χριστοδουλίδης, επί των προεδρικών ημερών Νίκου Αναστασιάδη, ήταν Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και εν συνεχεία Υπουργός Εξωτερικών, οι ασχολούμενοι με το εξωτερικό και διπλωματικό ρεπορτάζ Έλληνες δημοσιογράφοι, μόνο καλά λόγια έλεγαν για αυτόν. Θυμάμαι, χαρακτηριστικά, ένα off-the-record briefing που μας έκανε στην Πρεσβεία της Κύπρου στην Αθήνα τον καιρό που ήταν στην βράση τους και πήγαιναν καλά οι συνομιλίες για την επίτευξη λύσης του Κυπριακού.
Ο λόγος του ήταν λιτός και ουσιαστικός, και προπαντός δεν είχε συναισθηματικούς χαρακτηρισμούς. Και νομίζω πώς ήταν μία από τις πολύ λίγες περιπτώσεις που Υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου είχε τόσο καλές «επαγγελματικές σχέσεις», με τους εκπροσώπους του Τύπου στην Ελλάδα – ντόπιους και ξένους.
Συγκρινόμενος δε με τον υπερφίαλο και ενίοτε επιθετικό ομόλογό του τότε, τον Νίκο Κοτζιά, ο Χριστοδουλίδης ήταν μια φωτεινή εξαίρεση. Σαν ουράνιο τόξο μες τη καταχνιά, έλεγε ένας εξ Ελλάδος δημοσιογράφος, ανταποκριτής ξένης εφημερίδας στην Αθήνα. Έκτοτε, όμως, συνέβησαν πολλά. Το πιο σημαντικό (με την αρνητική έννοια) είναι ότι ναυάγησαν τελικά οι συνομιλίες, που τόσες ελπίδες είχαν δημιουργήσει. Δεν θα σταθώ στα αίτια του ναυαγίου – δεν είναι αυτό το θέμα μας εδώ, τώρα.
Ήταν ηλίου φαεινότερο όμως για όλους μας, ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης ήταν πολύ στεναχωρημένος για την τροπή που πήρε η τότε προσπάθεια, αλλά και για το γεγονός ότι έπρεπε να πει πράγματα που ξέραμε ότι δεν συμμεριζόταν.
Παρακολουθούσαμε τότε με πολύ ενδιαφέρον την πολιτική πορεία του τότε Εκπροσώπου και μετέπειτα Υπουργού Εξωτερικών, μαζί με τον συνάδελφό μου στην Αθήνα Στέφανο Κασιμάτη, που θήτευσε και αυτός στο διπλωματικό ρεπορτάζ και είναι από τους λίγους δημοσιογράφους στην Ελλάδα που ξέρουν καλά, και διαχρονικά, όλες τις πολιτικές προσπάθειες στην Κύπρο για την επίτευξη μιας αποδεκτής λύσης. Από τους ελάχιστους πια εδώ που συνεχίζουν να παρακολουθούν και ενδιαφέρονται για τα πολιτικά τεκταινόμενα στην Κύπρο.
Μου έκανε εντύπωση αυτές τις μέρες ένα κομμάτι που έγραψε στην πολύ δημοφιλή στήλη του Πανδώρα στην εφημερίδα Τα Νέα, για τον Πρόεδρο πια Νίκο Χριστοδουλίδη, με αφορμή τον τελευταίο του ανασχηματισμό, και «τις ατυχείς αρχικές του επιλογές». Είναι μια σκληρή κριτική, που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών δεν πείθει ακόμα ως Πρόεδρος. (Το κομμάτι μπορεί να το αναζητήσει κανείς στο site της εφημερίδας).
Θεωρώ ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης πρέπει να αφήσει κατά μέρος της εγχώριες, αναγκαστικές ισορροπίες του, και να ρίξει βάρος στην σοβαρή προσπάθεια επανενεργοποίησης της διαδικασίας που τόσο πίστεψε και υποστήριζε τότε. Τότε που, μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση δεν είχε τα βαρίδια άλλων κομμάτων επάνω της, και που τότε δεν ήθελαν καν να ακούν για την λύση που αυτός πάσχιζε τόσο πολύ να αναδείξει .
Η νυν ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών στην Αθήνα (με Γεραπετρίτη και Παπαδοπούλου), πιστεύει στον Χριστοδουλίδη πολύ περισσότερο απ’ ότι τον πίστεψε ποτέ ως ομόλογό του ο Κοτζιάς.
Πρέπει, επίσης, ο Κύπριος Πρόεδρος να ενεργοποιήσει το ενδιαφέρον και των μέσων ενημέρωσης εδώ, κυρίως των διπλωματικών συντακτών (Ελλήνων και ξένων), που πάντα ενδιαφέρονται για το Κυπριακό. Προσωπικά, από το 2020, που επέστρεψα πάλι στην Αθήνα μετά από μια μικρή επαγγελματική παρένθεση στην Κύπρο, όχι μόνο δεν έλαβα κάποια κλήση, ή κάποιο δελτίο Τύπου από την εδώ Πρεσβεία μας για κάποια ενημέρωση ουσιαστική. Αλλά εισπράττω από συναδέλφους μας εδώ την κακή, και ειρωνική διαπίστωση «ποιος νοιάζεται για το Κυπριακό στο νησί, για να νοιαστούμε εμείς εδώ;»
Βεβαίως, έχουμε τον τρόπο να μαθαίνουμε πράγματα από άλλες, καλά φροντισμένες πηγές εδώ, αλλά όπως λέει και ο Κασιμάτης, άμα δεν κοιτάς στα μάτια έναν πολιτικό όταν σου λέει κάτι, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα μάθεις σχεδόν τίποτα.
Η Αθήνα είναι η σημαντικότερη πρωτεύουσα για την Κύπρο. Και πρέπει η εδώ διπλωματική της εκπροσώπηση να είναι η αρτιότερη και ισχυρότερη. Δεν εννοώ εθιμοτυπικά. Δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε το γιατί. Το ξέρει καλά ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών…
