Κοντοστέκομαι σε ένα…γοητευτικό για μένα περιστατικό που ο δρ Άθως Ερωτοκρίτου, μού ανέφερε στο φόντο της ψυχικής διασύνδεσης της απόφασής του να γίνει ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής, με τις εμπειρίες που έζησε ως παιδί μαίας πολύ γνωστής και αγαπητής στη Λεμεσό, στα μέσα του προηγούμενου αιώνα.
Αφορά την κουβέντα που είπε ο τότε κοινοτάρχης της Παραμύθας, στην έγκυο γυναίκα του, που είχε ήδη γεννήσει 6-7 παιδιά με τη βοήθεια της μαίας Δέσποινας Ερωτοκρίτου. «Θα φέρω την κυρία Δέσποινα που σας ξεγεννά με…τα λόγια!», της είπε, όπως ανέφερε στον Άθω αργότερα, ο Πάμπος, ένας από τους γιους του ζευγαριού. «Κι αυτό που εννοούσε βέβαια, ήταν ότι η μητέρα μου ως μαία, διεκπεραίωνε την πολύωρη διαδικασία της γέννας με συμπαράσταση και υπομονή προς τις εγκύους. Η δική μου δουλειά τι είναι;
Όταν «εκμαιεύεις» με σεβασμό και αγάπη για εκείνον που σου μιλά, είναι σαν να γίνεται μια γέννα, ένα νέο παιδί που πρέπει να προσέξεις να μην το ζουλήξεις, να βγει σιγά σιγά στην ώρα του. Και η ψυχοθεραπεία αυτό κάνει – ειδικά η ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία, πάνω στην οποία ήταν και η πρώτη μου εκπαίδευση. (Αργότερα ειδικεύτηκα στη δραματοθεραπεία και στη συνθετική ψυχοθεραπεία).
Αυτά τα «βιωματικά αποθέματα» έχουν τη σφραγίδα τους στη δουλειά μου. Έχουν γίνει λοιπόν πολλές «γέννες» σ’ αυτό το γραφείο…».
