Δύο είναι οι μέχρι στιγμής κύριες υποψηφιότητες για τη δημαρχία της Λευκωσίας: Αυτή του κοινονοβουλευτικού εκπροσώπου του ΔΗΣΥ Νίκου Τορναρίτη και αυτή του δικηγόρου Χαράλαμπου Προύντζου. Θα προτιμούσαμε να συζητάμε και για μια τρίτη υποψηφιότητα, αυτήν του νυν δημάρχου Αγλαντζιάς Ανδρέα Κωνσταντίνου, αλλά προτίμησε να ακολουθήσει τη γραμμή του κόμματός του και να μην τα βάλει με τα τέρατα της κομματοκρατίας.

Τέλος πάντων, από τις πρώτες ενδείξεις, δεν αχνοφαίνεται φως στο τούνελ της λευκωσιάτικης παρακμής. Ούτε ο Τορναρίτης ούτε ο Προύντζος κομίζουν κάτι καινούργιο, δεν έδειξαν να έχουν όραμα για τη Λευκωσία, την οποία ασφαλώς θα χρησιμοποιήσουν ως όχημα για την πολιτική τους καριέρα. Ο μεν για να αποκτήσει επιτέλους θέση εξουσίας και να γίνει κάτι παραπάνω από βουλευτής του ΔΗΣΥ και ο δε για να μπει στην πολιτική σκηνή του τόπου.

Ο Χαράλαμπος Προύντζος προσπάθησε το 2008 με τη στήριξη της υποψηφιότητας Κασουλίδη, έπειτα συμμετείχε στη διαπραγματευτική διαδικασία για το Κυπριακό –ο τέως Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε εγκαινιάσει το δικηγορικό του γραφείο το 2018. Το 2023 πρότεινε την υποψηφιότητα Μαυρογιάννη και είχε ανακοινωθεί ως ο εκλεκτός για τη θέση του υπουργού Οικονομικών σε περίπτωση εκλογής. Είχε, ασφαλώς, συζητηθεί η κεντροδεξιά προς δεξιά ιδεολογική του κατεύθυνση. Ο Νίκος Τορναρίτης εκλέγεται βουλευτής από το 2001, ενώ το 2019 απέτυχε να εκλεγεί στην Ευρωβουλή. Το όνομά του ακούστηκε αρκετές φορές για υπουργοποίηση αλλά δεν προχώρησε κάτι.

Αμφότεροι έδωσαν τα πρώτα δείγματα των υποψηφιοτήτων τους με συνεντεύξεις σε τηλεοπτικά και έντυπα ΜΜΕ. Αντιλαμβανόμαστε ότι όπως συνέβη με παλιότερες εκλογικές διαδικασίες, το περιεχόμενο θα τεθεί σε δεύτερη μοίρα, αφού ήδη ξεκίνησε η πόλωση με την πιθανή στήριξη Προύντζου από το ΑΚΕΛ. Διάφορα σχόλια αναγάγουν την υποψηφιότητα σε «προοδευτική υποψηφιότητα» παρόλο που ο ίδιος ο κ. Προύντζος, όπως δήλωσε σε συνέντευξη στην «Καθημερινή», θέλει να κάνει τη Λευκωσία ελκυστικότερη για επενδυτές, επιχειρηματίες και επισκέπτες, δηλαδή τουρίστες. «Μια πόλη που θα έχει μεγαλύτερη αναπτυξιακή δυναμική για να καταστεί ελκυστική για επενδυτές, που σήμερα, δυστυχώς, σε μεγάλο βαθμό έχουν εγκαταλείψει τη Λευκωσία», είπε μεταξύ άλλων αοριστολογιών –ας μας επιτραπεί ο όρος– για την καθημερινότητα και τις ζωές των κατοίκων, για μια πιο πράσινη και πιο ασφαλή πρωτεύουσα.

Ο Νίκος Τορναρίτης, μιλώντας στον «Φ» της Κυριακής, προανήγγειλε «Σχέδιο για τη Λευκωσία» και ανέφερε την όρεξη και την εμπειρία του ως τους λόγους που τον έκαναν να εξαγγείλει υποψηφιότητα. Και αυτός υποσχέθηκε ότι θα κάνει πιο πράσινη τη Λευκωσία και θα λύσει το κυκλοφοριακό –πιθανώς να ξέχασε τους επενδυτές αλλά θα τους θυμηθεί σε επόμενη παρέμβαση, θαρρούμε.

Στο διά ταύτα, δεν φαίνεται προοπτική για τη δημιουργία μιας πιο ανθρώπινης Λευκωσίας, μόνο σάλτσες ανανέωσης και πράσινη ρητορική που είπαν όλοι σχεδόν οι υποψήφιοι, τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια. Τουτέστιν, σκούρα τα πράγματα. Πάλι η Λευκωσία θα χρησιμεύσει ως βατήρας πολιτικής ανέλιξης και πάλι θα χρυσωθεί το χάπι για να συντηρηθεί η πόλωση. Κακόγουστες εξέδρες θα στηθούν στη δήθεν Πλατεία Ελευθερίας και οι υποψήφιοι θα απευθυνθούν σε όλους εκτός από τους Λευκωσιάτες. Έτσι, για να αποδείξουν ότι έγνοια τους δεν είναι μια ανθρώπινη πόλη, αλλά το τομάρι τους, τα κόμματά τους. Έτσι, για να αποδείξουν ότι δεν άνοιξαν δύο βιβλία πριν εξαγγείλουν την υποψηφιότητά τους, μήπως και μάθαιναν τίποτα για τις πόλεις, μήπως και απορροφούσαν το βαρύ μότο του μεγάλου LeCorbusier: «Τρία είναι τα κύρια στοιχεία της πολεοδομίας: Φως, πράσινο, ήλιος». Αλλά μετά, πώς θα εξαφάνιζαν και τα τρία οι επενδυτές που θα προσελκύσουν οι υποψήφιοι;