Τα παλιά τα χρόνια, πριν ακόμα η τοπική αυτοδιοίκηση γιγαντωθεί, οι δημοτικές αρχές είχαν ρόλο και όραμα. Πριν μετατραπούν σε φοροεισπράκτορες, δημιουργούσαν υποδομές για τους δημότες τους. Από βιβλιοθήκες μέχρι και κατοικίες, δείγματα των οποίων υπάρχουν ακόμα θυμίζοντας μας τον κοινωνικό ρόλο των δημοτικών αρχών, ο οποίος στην πορεία χάθηκε. Ίσως γιατί οι αρχές θεώρησαν πως τα προβλήματα λύθηκαν και μπορούσαν πλέον να περάσουν σε έργα βιτρίνας, όπως αφιλόξενες αλλά φωτογενείς πλατείες, αποκατάσταση προσόψεων ως ένα σκηνικό που θα κρύβει τα ερείπια, δημοτικά μέγαρα και εύηχα προγράμματα.
Τον αλλοτινό ρόλο, τον κοινωνικό, υπενθυμίζει η εξαγγελία του Δήμου Λάρνακας για δημιουργία Μελάθρου Ευγηρίας για φιλοξενία χαμηλοσυνταξιούχων έναντι συμβολικών τροφείων.
Είναι καιρός για Οίκους Ευγηρίας, μπορεί να διερωτηθεί κάποιος. Αν κρίνουμε από την πληρότητα και τα ποσά που χρεώνουν οι υφιστάμενοι ιδιωτικοί Οίκοι (από 1500 και άνω), προφανώς υπάρχει ανάγκη. Σαφώς και από όσους δεν μπορούν να διαθέσουν τέτοια ποσά.
Τα τελευταία χρόνια βολευτήκαμε, αρχές και πολίτες, με την ανάθεση της φροντίδας της ούτω καλούμενης Τρίτης Ηλικίας, σε Ασιάτισσες οικιακές βοηθούς. Κι είναι όντως η πιο καλή λύση, αφού οι ηλικιωμένοι παρέμεναν στον χώρο τους με μια ανθρώπινη παρουσία δίπλα τους. Λύση όμως που δεν αρμόζει σε όλες τις περιπτώσεις και ούτε έχει πάντα αίσια έκβαση. Λύση επίσης, που έστω κι αν είναι η πιο οικονομική, δεν μπορούν όλοι να ανταπεξέλθουν. Κυρίως άνθρωποι που είναι μόνοι χωρίς συγγενείς που θα τρέχουν να φροντίζουν τα όσα προβλήματα θα προκύπτουν, ιατρικής και άλλης φύσης.
Σε άλλες χώρες υπάρχουν υποδομές που δεν είναι ακριβώς αποθήκες ηλικιωμένων ή προθήκες θανάτου, αλλά λειτουργούν σαν κοινότητες παρέχοντας μια κάποια αυτονομία αλλά ταυτόχρονα δράσεις και υπηρεσίες στους ένοικους ως μια συνέχεια της ζωής με νέα δεδομένα.
Το νέο Μέλαθρο, όπως ανακοινώθηκε από το Δήμο Λάρνακας, δεν είναι ακριβώς αυτό, αλλά λαμβάνει κάποιους παράγοντες υπόψιν. Ένα κήπο τον οποίο θα απολαμβάνουν αλλά και θα ασχολούνται όσοι θέλουν και μπορούν, ένα κομμωτήριο/κουρείο, ιατρείο, κοινό χώρο ψυχαγωγίας. Και κυρίως μια στέγη. Γιατί όταν ακούς πως παππούς κοιμάται σε πολυθρόνα σαλονιού οικίας όπου διαμένουν τέσσερεις οικογένειες, όταν ακούς για εξώσεις και κατασχέσεις σπιτιών, όταν ακούς τα ποσά των ενοικίων και πως ηλικιωμένοι εγκλωβίστηκαν σε πολυκατοικία χωρίς ανελκυστήρα με αποτέλεσμα ένας να πεθάνει στη σκάλα, η εξεύρεση αξιοπρεπών λύσεων για τους ηλικιωμένους είναι πλέον αναγκαιότητα. Κι η ανάληψη πρωτοβουλίας από κάποια τοπική αρχή να δώσει μια μικρή λύση, δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα καλό νέο.
