Είναι ίσως η πρώτη φορά που δημοτικές εκλογές και ευρωεκλογές έχουν τόση πολιτική βαρύτητα. Ήδη οι δημοσκοπήσεις, κρυφές και φανερές, δίνουν και παίρνουν δείχνοντας –εν πολλοίς- τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Κυρίως, την άνοδο του ΕΛΑΜ. Τα υπόλοιπα κόμματα ωστόσο σφυρίζουν αδιάφορα, προσπαθώντας να κρυφτούν πίσω από τη διεθνή άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων και να αποποιηθούν κάθε ευθύνης.
Το εκλογικό αποτέλεσμα θα καθορίσει για άλλη μια φορά ο μισός, περίπου, πληθυσμός ενώ ο άλλος μισός θα απέχει. Από αδιαφορία ή από απέχθεια; Εν πολλοίς από απέχθεια προς ένα κομματικό σύστημα που δεν έχει τίποτα να προτείνει. Ένα κομματικό σύστημα που έχει ξεμείνει σε άλλες εποχές και κάθε φορά προσπαθεί να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του ζωντανεύοντας φαντάσματα του παρελθόντος, παίζοντας με τους φόβους τους και τάσσοντας τους εξυπηρετήσεις, θέσεις κι ευκολίες.
Πέρα από αυτούς που θα τσιμπήσουν, υπάρχουν χιλιάδες, κυρίως νέοι, που αποτελούν ένα εν δυνάμει αδρανές (αλλά πολιτικοποιημένο) εκλογικό σώμα. Οι οποίοι αναμένουν να τους μιλήσει κάποιος με ειλικρίνεια και εντιμότητα για σύγχρονα ζητήματα, προτείνοντας ταυτόχρονα λύσεις. Τα κόμματα ωστόσο μοιάζουν να μην ενδιαφέρονται για αυτούς. Μοιάζουν να ενδιαφέρονται να αναμετρηθούν ξανά μεταξύ τους εξασφαλίζοντας απλά τα ποσοστά που θεωρούν πως τους επιτρέπουν να υπάρχουν. Ποσοστά που στην ουσία είναι πλασματικά αφού δεν αντιπροσωπεύουν το σύνολο του πληθυσμού.
Μπορεί να επικαλούνται ως άλλοθι το γεγονός πως το δικαίωμα ψήφου είναι κατοχυρωμένο και ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη του επιλέγοντας να ασκήσει ή να αποποιηθεί του δικαιώματος, αλλά δεν είναι παρά άλλοθι. Πολλοί από όσους έχουν απομακρυνθεί από τις κάλπες, έχουν εξωθηθεί στην ουσία από τα κόμματα. Τα οποία κόμματα το έβλεπαν, το ήξεραν, το σχολίαζαν αλλά δεν έκαναν τίποτα για να τους πείσουν. Ακόμα και πολλοί από όσους παραμένουν ενεργοί ψηφοφόροι κινούνται τις πιο πολλές φορές με τη λογική του μη χείρον βέλτιστον. Μία ψήφος εξ ανάγκης, χωρίς πολλές προσδοκίες.
Τη μεγαλύτερη πλέον ευθύνη κινητοποίησης των αδρανών ψηφοφόρων την έχει η αριστερά. Η οποία αυτή την στιγμή μπορεί να ικανοποιείται από τα μηνύματα της ενδεχόμενης πρωτιάς, το ζητούμενο όμως δεν θα πρέπει να είναι αυτό. Ή μόνο αυτό. Η ενδεχόμενη πρωτιά του ΑΚΕΛ είναι μία πρόσκαιρη συνθήκη που βασίζεται πρώτιστα στα προβλήματα των άλλων κομμάτων και στην απογοήτευση. Συνθήκη πολύ ρευστή. Μόνο αν καταφέρει να αρθρώσει ένα σύγχρονο λόγο προσεγγίζοντας νέους ανθρώπους και πείθοντας τους πως αξίζει τον κόπο να πάνε στις κάλπες θα μπορεί να χαίρεται. Ειδικά αν πιστεύει πως χρειάζεται ένα δυνατό ανάχωμα απέναντι στην ακροδεξιά.
