Στην προχθεσινή συνεδρίαση της Συνόδου της Ιεραρχίας της Ελλάδας (στην οποία συμμετέχουν και οι 46 μητροπολίτες από όλη τη χώρα), η συζήτηση για το επίμαχο θέμα του γάμου των ομοφύλων και της τεκνοθεσίας, κατέληξε σε ένα ομόφωνο «Όχι». Κρατήθηκαν όμως ήπιοι τόνοι. Οι θέσεις της Εκκλησίας εκφράστηκαν με ψυχραιμία και, όπως μάθαμε εκ των υστέρων, τηρήθηκαν λεπτές ισορροπίες.
Αποφεύχθηκαν πιο «ηχηρές» αντιδράσεις (όπως π.χ. να πιέσει ο κλήρος για δημοψήφισμα) και συμφωνήθηκε να διατυπωθούν καθαρά οι θέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος με επιστολές προς όλους τους 300 βουλευτές και να γίνουν κηρύγματα από τους άμβωνες των ναών, χωρίς μίση και πάθη! Άλλωστε, όπως μαθαίναμε από μικροί, όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά του Θεού. Έτσι δεν είναι;
Το πρόσωπο που πήρε επάνω του το μεγάλο βάρος της εισήγησης, ήταν ο εικονιζόμενος μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, Νικόλαος. Κατάφερε, σύμφωνα με εκκλησιαστικούς κύκλους (όπως διαβάζω στο in.gr), να εκφράσει το σύνολο των ιεραρχών, και ταυτόχρονα, με αποφασιστικότητα όμως, να τηρηθούν χαμηλοί τόνοι και ο λόγος της Εκκλησίας να μην είναι διχαστικός. Δεν επελέγη τυχαία για αυτόν τον ρόλο ο μητροπολίτης Νικόλαος.
«Δυόμιση χρόνια μόνος μου, χτένισα την παγκόσμια βιβλιογραφία – για να καταλάβω …», είχε πει σε ανύποπτο χρόνο μιλώντας για την ομοφυλοφιλία. Ο Νικόλαος είναι πράγματι ιδιαίτερη περίπτωση ιεράρχη, έχοντας σπουδάσει στο πιο υψηλό επίπεδο που γίνεται και, μάλιστα, στις θετικές επιστήμες, όχι στην Θεολογία. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Αστροφυσική στο Χάρβαρντ, Μηχανολογία στο MIT και με διδακτορικό, Ph.D, στην Βιοϊατρική Tεχνολογία. Εργάστηκε στην ΝASA και κάποια στιγμή άφησε την επιστήμη και τη μεγάλη αμοιβή για να ακολουθήσει, όπως είπε «τον δρόμο του Θεού».
Ο 70 ετών μητροπολίτης κατέχει τη θέση του προέδρου της Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος τα τελευταία 26 χρόνια. Η συντάκτρια των «Νέων», Κατερίνα Ρόββα, παρακολούθησε όλο το θέμα από κοντά και παραθέτει τα λόγια που είπε ο μητροπολίτης στην Ιερά Σύνοδο:
«Η σύγχρονη προβληματική περί φύλου συνδυάζεται με ένα πανίσχυρο λόμπι, Μία προπαγανδιστική μηχανή μονόπλευρης προβολής απόψεων, που προσπαθεί να κλονίσει τη σαφή διάκριση και σεξουαλική ταυτότητα των φύλων και να επιβάλλει μία ιδεολογία αυθαίρετης αλλαγής, επιλογής ή και επαναπροσδιορισμού του φύλου. Το κίνημα των LGBT αποτελεί, ίσως, το ισχυρότερο λόμπι στον κόσμο», είπε ο κύριος Νικόλαος.
Αναλύοντας το θέμα τόσο από βιολογικής, όσο και από θεολογικής σκοπιάς, κατέδειξε πως όλα τα εκκρεμή ζητήματα, όπως το θέμα της τεκνοθεσίας για τα ομόφυλα ζευγάρια που έχουν ήδη παιδιά μπορούν να λυθούν μέσα από τη νομική επέκταση του συμφώνου συμβίωσης. Η εισήγηση του, όπως επισημαίνουν ιεράρχες «έδειξε με επιχειρήματα τον δρόμο για την καταδίκη του επερχόμενου νομοσχεδίου».
Η κυβέρνηση, αλλά και τα άλλα κόμματα της μείζονος αντιπολίτευσης (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και Πλεύση Ελευθερίας), συμφωνούν και θα υποστηρίξουν το νομοσχέδιο.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ «Εθνικού Προβλήματος». Έγραψε ο Στέφανος Κασιμάτης, έμπειρος δημοσιογράφος, με ειδίκευση στο διπλωματικό ρεπορτάζ και ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πάντα, για το Κυπριακό, ένα μικρό κειμενάκι, με πολλή σημασία, στην πολυδιαβασμένη στήλη του «Πανδώρα» στην εφημερίδα «Τα Νέα», με τίτλο «Ο Καθένας το Δικό του»:
«Η θαλασσοφίλητη και μαρτυρική Κύπρος είναι τέταρτη στην κατάταξη των ευρωπαϊκών χωρών με τα περισσότερα αυτοκίνητα ανά κάτοικο, βάσει των στοιχείων της Eurostat. Με μικρή διαφορά από την Ιταλία, το Λουξεμβούργο και τη Φινλανδία, που προηγούνται στην κατάταξη, στην Κύπρο αναλογούν 658 αυτοκίνητα ανά 1.000 κατοίκους. Αν δηλαδή αφαιρέσουμε τους ανήλικους, προκύπτει ότι κάθε ενήλικος στην Κύπρο έχει το αυτοκίνητο του. Η έρευνα δεν αφορά τα κατεχόμενα, δεν χωρεί αμφιβολία όμως ότι η διαφορά πρέπει να είναι μεγάλη. Αν είχαμε τα στοιχεία και μπορούσαμε να τα συγκρίνουμε, θα βλέπαμε τι είναι αυτό που εμποδίζει την ενοποίηση της νήσου, σχεδόν 50 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή. Είναι, πολύ απλά, ότι κανείς δεν δέχεται να μοιραστεί την ευημερία του και το υψηλό βιοτικό επίπεδό του με τους άλλους, πολύ περισσότερο δε αν ανήκουν σε διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Στην περίπτωση της Γερμανίας κατέστη δυνατό, ακριβώς επειδή και οι μεν και οι δε είχαν τη συνείδηση ότι ανήκουν στο ίδιο γένος έθνος. Μπορούμε άραγε να πούμε το ίδιο για τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους έπειτα από μισό αιώνα που ζουν χωριστά;».
