Συχνά πυκνά στους πιο αδύναμους λαούς επιβάλλονται άδικα και σκληρά μέτρα, τα οποία απέχουν από την έννοια του δικαίου με την ερμηνεία του πρέποντος. Συγκλίνουν όμως, με την έννοια του «δικαίου» του ετσιθελισμού του ισχυρού και που τελικά, εκ των πραγμάτων, υπερισχύει. Το δίκαιο, λοιπόν, εναρμονίζεται με τα εκάστοτε συμφέροντα του ισχυρού. Πράττει ανάλογα με αυτά και καθορίζει τη στρατηγική του ανάλογα με τον ρόλο που θέλει να διαδραματίσει.

Εν ολίγοις, το δίκαιο μπορεί θεωρητικά να είναι μια πανανθρώπινη αρετή και να ρυθμίζεται από κανόνες που αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο για τη σωστή λειτουργία παντός είδους σχέσεων, πρακτικά όμως και δη στην περίπτωση των λαών, ερμηνεύεται και εφαρμόζεται σύμφωνα με τη βούληση και την κρίση του ισχυρού. Με άλλα λόγια, η κοινωνία του δικαίου μετατρέπεται σε κοινωνία της σκοπιμότητας εκ της ισχύος με αποτέλεσμα οι ηθικοί και κοινωνικοί κανόνες να αναιρούνται. Ακόμη και στις περιπτώσεις εμπλοκής τρίτων, η θέση τους διέπεται από τα συμφέροντα.

Πέραν των πολλών παραδειγμάτων που συναντούμε μέσα από την Ιστορία, σήμερα, θα σταθώ σε δύο δηλώσεις, της Φραντσέσκα Αλμπανέζε, ανεξάρτητη ειδικός για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και του Βρετανού ύπατου αρμοστή στην Κύπρο, Ιρφάν Σιντίκ.

«Το Ισραήλ παραβίασε το διεθνές δίκαιο βομβαρδίζοντας «ακατάπαυστα» τη Λωρίδα της Γάζας, ισοπεδώνοντας συνοικίες και σκοτώνοντας χιλιάδες Παλαιστίνιους», δήλωσε την περασμένη εβδομάδα κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Μαδρίτη η κ. Αλμπανέζε. «Το Ισραήλ έκανε πράγματα που είναι εντελώς παράνομα», είπε.

«Το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο πρέπει να τηρείται, για να προστατεύονται άνθρωποι οι οποίοι δεν εμπλέκονται ενεργά στις μάχες: οι άμαχοι, οι αιχμάλωτοι πολέμου, οι ασθενείς και οι τραυματίες», υπογράμμισε η κ. Αλμπανέζε. «Είναι απαραίτητος ο διαχωρισμός των μαχητών από τους άμαχους και πρέπει να διασφαλίζεται ότι οι επιχειρήσεις που διεξάγονται είναι αναλογικές», συνέχισε.

Η Ιταλίδα νομικός, καταδίκασε σθεναρά τις επιθέσεις της Χαμάς, που μπορεί κατά την άποψή της να αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, αλλά, συμπλήρωσε ταυτόχρονα πως «τίποτα δεν δικαιολογεί αυτό που έκανε το Ισραήλ».

Θα έλεγα ότι η φωνή της κ. Αλμπανέζε ακούγεται ως νομική φλυαρολογία η οποία δεν έχει καμία σχέση με τον «ρεαλισμό». Από τα λόγια της φαίνεται πως η μορφή των κανόνων που ρυθμίζουν το διεθνές δίκαιο και οι προβλεπόμενες κυρώσεις εφαρμόζονται κατά το δοκούν.

Από την άλλη ο Ιρφάν Σιντίκ σε δηλώσεις του στην τουρκοκυπριακή εφημερίδα «Γενί Ντουζέν», μίλησε ξεκάθαρα για το καθεστώς των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο καθώς και για το διεθνές δίκαιο όπως το αντιλαμβάνεται βέβαια η πολιτική συμφερόντων της χώρας του. «Η χρήση των βρετανικών στρατιωτικών βάσεων στην Κύπρο γίνεται στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου και των υποχρεώσεων έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Και ξεκαθαρίζει προς όσους αμφιβάλλουν για το καθεστώς των Βάσεων, πως δεν θα δώσει πληροφορίες για θέματα επιχειρήσεων, σημειώνοντας, παράλληλα, ότι οι Βάσεις είναι «κυρίαρχες, άρα ο έλεγχος των περιοχών αυτών είναι δικός μας, άρα μας δίνεται η πλήρης εξουσιοδότηση να κάνουμε ό,τι θέλουμε».

Ο κ. Σιντίκ διέψευσε, τέλος, ισχυρισμούς ότι οι Βάσεις χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν το Ισραήλ είτε με όπλα είτε διευκολύνοντας τις επιχειρήσεις του, αναφέροντας ότι «δεν προβαίνουμε σε οποιεσδήποτε κινήσεις ή ενέργειες που μπορεί να θέσουν σε ρίσκο το διεθνές δίκαιο». Βέβαια αν θέλουμε πιστεύουμε. Από την άλλη, όμως, δεν νομίζω να υπάρχει λόγος να πει ψέματα – όχι ότι δεν το κάνουν- απλά, γιατί δεν έχει τέτοια ανάγκη το Ισραήλ.