Όλο και πιο πολύ τις μέρες αυτές συζητείται η διεξαγωγή αγώνων χωρίς φιλάθλους. Με τον τρόπο αυτό, πιστεύουν οι εισηγητές της πρότασης, πως θα καταφέρουν να λύσουν το πρόβλημα της βίας στα γήπεδα. Θα λυθεί όμως; Οι ομάδες ναι μεν θα νιώσουν (ίσως) πίεση ώστε να αναγκαστούν να λάβουν μέτρα κατά των οπαδών τους που εμπλέκονται σε επεισόδια, οι οπαδοί όμως δεν θα μεταμορφωθούν από τη μια μέρα στην άλλη σε καλά παιδιά. Θα ψάξουν για άλλους στόχους, θα διοχετεύσουν αλλού το μίσος τους, θα εκτονώσουν αλλού την οργή τους. Το θέμα για αυτούς δεν είναι το ποδόσφαιρο. Δεν είναι η φανέλα της αντίπαλης ομάδας που τους ερεθίζει, δεν είναι η θέα των οπαδών της άλλης ομάδας, ούτε καν ποια ομάδα θα νικήσει. Ναι μεν αυτή την στιγμή τα γήπεδα είναι ένας χώρος εκτόνωσης βίαιων ενστίκτων, αλλά αν κλείσουν τα γήπεδα θα αντικατασταθούν με άλλους χώρους. Ήδη υπάρχουν οι χώροι αυτοί και οι στόχοι. Τα σχολεία, οι μετανάστες, οι αυλές των εκκλησιών την περίοδο του Πάσχα… Ο χουλιγκανισμός ευδοκιμεί παντού αν βρει πρόσφορο έδαφος.
Με άλλα λόγια το πρόβλημα είναι πιο ευρύ από ότι θέλουμε να πιστεύουμε. Στα σχολεία το ονομάζουμε bulling μέχρι να γίνει και εκεί χουλιγκανισμός παραβιάζοντας αυλές, καίγοντας αίθουσες. Στη Χλώρακα και Λεμεσό το ονομάσαμε ρατσισμό (τα υπόλοιπα ρατσιστικά έκτροπα που συμβαίνουν καθημερινά στους δρόμους, σε όλες τις πόλεις, τα αγνοούμε). Αυτό που γίνεται το Πάσχα το ονομάζουμε εφηβική τρέλα, παρερμηνεία των εθίμων. Η δε εγκληματικότητα υπάγεται σε άλλο είδος βίας κι η οικογενειακή βία σε άλλο. Όλα μαζί όμως, δημιουργούν μια εκρηκτική κατάσταση την οποία κάποιοι θα πρέπει να την διαχειριστούν και μάλιστα ως επείγον ζήτημα.
Κάθε φορά που εκδηλώνεται ένα επεισόδιο συζητάμε για μέρες. Αν μας παρακολουθήσει κάποιος που δεν έχει δει τα προηγούμενα επεισόδια οργής μας, θα νομίσει πως την επομένη θα ληφθούν δυναμικά μέτρα και σε λίγους μήνες το πρόβλημα θα έχει λυθεί. Καμία κοινωνία δεν μπορεί να είναι ιδανική χωρίς προβλήματα. Δεν γίνεται όμως να συσσωρεύονται διαρκώς τα προβλήματα και εμείς απλά να συζητάμε με μόνη λύση που έχουμε να προτείνουμε να είναι «ότι δεν λύνεται κόβεται», «πονάει δόντι, βγάζει δόντι».
Η διεξαγωγή αγώνων χωρίς φιλάθλους σαφώς και θα λύσει το πρόβλημα μέσα στα γήπεδα. Έξω από τα γήπεδα όμως τι γίνεται; Κι όταν λέμε έξω δεν εννοούμε την περίμετρο των γηπέδων αλλά όλη την επικράτεια. Το πρόβλημα δεν θα το λύσει ο αρχηγός της αστυνομίας. Χρειάζονται πολλά να γίνουν, αλλά πρώτιστα απόφαση.
