«Οι αγαπημένες μου στιγμές σε προγράμματα όπως το Engaged in Equality, που έχουν στον πυρήνα τους τη μαθητική κοινότητα, είναι όταν τα παιδιά σε ανύποπτο χρόνο χρησιμοποιούν αυτά που έμαθαν μέσα από την εκπαιδευτική παρέμβαση και αλληλοδιδάσκονται», μου είπε η Δάφνη Δημητρίου λειτουργός του Μεσογειακού Ινστιτούτου Μελετών Κοινωνικού Φύλου (MIGS) και συντονίστρια του προγράμματος.
Έκανε αναφορά σε μια τέτοια «αγαπημένη απρόοπτη στιγμή» στη διάρκεια μιας άσκησης, όπου παιδιά Γυμνασίου, χωρισμένα αρχικά σε ομάδες ίδιου φύλου, είχαν οδηγίες να κατατάξουν συμπεριφορές, γραμμένες σε χαρτάκια, σε «πολύ επώδυνες» ή «λιγότερο επώδυνες» και πρόσθεσε τα εξής: «Εγώ, όντας η εκπαιδεύτρια, έμεινα στο παρασκήνιο ακούγοντας από μακριά τα επιχειρήματα των παιδιών, που συζητούσαν γιατί για παράδειγμα είναι πιο επώδυνο για ένα αγόρι να τον ρεζιλέψει δημόσια το κορίτσι του, από το να του πει ψέματα. Ζήτησα από τα παιδιά να ανταλλάξουν θέσεις για να δουν πώς κατάταξε η άλλη ομάδα τις συμπεριφορές.
Παρακολουθούσα με περίσσιο ενδιαφέρον, καθώς τα αγόρια έσκυψαν πάνω από τις μικρές καρτέλες με τη σειρά που τις κατέταξαν οι συμμαθήτριες τους και ένας-ένας έβγαλαν μικρά επιφωνήματα έκπληξης. Οι δύο πρώτες, πιο επώδυνες συμπεριφορές για τα κορίτσια ήταν «Να με βιάσει το αγόρι μου» και «Να μου ασκήσει βία το αγόρι μου».
Έβλεπα στα μάτια των αγοριών πώς προσπαθούσαν να επεξεργαστούν τη μεγάλη διαφορά που είχαν οι δύο λίστες κατάταξης συμπεριφορών, αφού στη δική τους λίστα οι δύο πιο επώδυνες συμπεριφορές, ήταν «Να με απατήσει με τον καλύτερο μου φίλο» και «Να με απατήσει». Με ένα ελαφρό κτύπημα στον ώμο, λέει το ένα παιδί στον συμμαθητή του «Περίμενε, μα πώς γίνεται να την βιάσει; Αφού είναι σε σχέση. Γιατί μιλάμε για βιασμό;».
Εκεί κράτησα την αναπνοή μου. Απάντησε ο συμμαθητής «τι σχέση έχει ρε, αν είναι σε σχέση; Μπορεί η κοπέλα να μην είναι έτοιμη, ή απλά να μην θέλει». Και..εκπνοή…Δεν είχα κάτι να προσθέσω, γιατί αυτός είναι και ο σκοπός – να γίνουν τα ίδια τα παιδιά, δάσκαλοι και δασκάλες, πρότυπα για την κοινότητα τους και για μας»…
