Η αρρώστια του βασιλιά ταρακούνησε τους Βρετανούς επειδή πλήττει την εικόνα της άμεμπτης ανωτερότητας της χώρας τους, την οποία συμβολίζει ο θεσμός της μοναρχίας.
Ο καρκίνος είναι μια ασθένεια που δεν κάνει διακρίσεις. Υπάρχει μάλιστα μια αυξητική τάση παγκοσμίως στην εποχή μας, για την οποία οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν την αιτία. Και, παρά τη σημαντική πρόοδο στην αντιμετώπισή του, μια συνολική ριζική θεραπεία ακόμα αναζητείται. Όλοι έχουμε έρθει σε επαφή με την αρρώστια, είτε οι ίδιοι είτε μέσω συγγενών και φίλων, είναι πλέον καθημερινή πραγματικότητα. Κάθε ασθενής είναι ξεχωριστός για τους δικούς του ανθρώπους, να όμως που κάποιος είναι ξεχωριστός για ένα ολόκληρο έθνος: Ο βασιλιάς Κάρολος είναι για τους Βρετανούς ένας «δικός τους άνθρωπος», κατά έναν ακατανόητο για τους περισσότερους από εμάς λόγο, και ολόκληρη η χώρα σοκαρίστηκε με την είδηση ότι πάσχει και αυτός, όπως χιλιάδες άλλοι συμπατριώτες του, από την ασθένεια αυτή.
Τι ξεχωριστό έχει ο βασιλιάς, ή οποιοδήποτε άλλο μέλος της υπερπρονομιακής αυτής οικογένειας; Ο ρόλος του είναι εντελώς συμβολικός, είναι το κορυφαίο μέλος ενός λαμπερού θιάσου στον οποίο υποδύεται τον Μεγαλειότατο, ενώ η Βρετανία αυτοπροβάλλεται ως αυτοκρατορία – γι’ αυτό και το ναρκισσιστικό επίθετο «Μεγάλη», ανούσιο απομεινάρι των σκοτεινών αποικιοκρατικών χρόνων, τότε που καταπίεζε μια σειρά από έθνη σε όλες τις ηπείρους, πολλά από τα οποία αυτοκολακεύονται ακόμα και σήμερα, μετά την απελευθέρωσή τους, να θεωρούνται μέλη μιας Κοινοπολιτείας επίσης ανούσιας, ως πρώην… σκλάβοι της. Ο βασιλιάς –η Αυτού Μεγαλειότης, όπως αποκαλείται– μαζί με τους υπόλοιπους Υψηλότατους, Εξοχότατους και τα ρέστα, είναι η εικόνα περασμένων μεγαλείων για τους υπηκόους του, τους κάνει να αισθάνονται και αυτοί ξεχωριστοί, αν και πρόκειται απλώς για μια ψευδαίσθηση.
Να γιατί, λοιπόν, ήταν όντως ένα σοκ για τη βρετανική ματαιοδοξία το ότι ο ανώτατος άρχοντας, ο οποίος είναι και η κεφαλή της Αγγλικανικής Εκκλησίας, μπορεί να αρρωστήσει με τη λεγόμενη επάρατο νόσο όπως ένας κοινός θνητός. Εμείς μπορεί να γελάμε –όχι με την αρρώστια του, έχει τη συμπάθειά μας όπως καθένας στη θέση του– όταν ακούμε για την «εργασία» του και τα υψηλά «καθήκοντα» τα οποία θα στερηθεί προσώρας η χώρα (πω-πω, συμφορά, ποιος θα δίνει παραστάσεις με φρου-φρου κι αρώματα εδώ κι εκεί, η χώρα θα παραμείνει ακυβέρνητη, στα… αβέβαια χέρια του επίσης σοκαρισμένου πρωθυπουργού, του αστείου Ρίσι Σούνακ!). Οι Βρετανοί όμως φαίνεται να συγκινούνται περισσότερο από την εικόνα ενός άρρωστου γαλαζοαίματου παρά με τα χάλια του άλλοτε περίφημου, αλλά διαλυμένου μετά το Brexit, συστήματος Υγείας τους. Ο Μεγαλειότατος θα έχει τη… μεγαλειότατη δυνατή θεραπεία και νοσηλεία, τους σπουδαιότερους γιατρούς και την προσοχή όλων. Πόσοι από τους υπηκόους του, που ανησυχούν γι’ αυτόν σοκαρισμένοι, μπορούν να έχουν τα ίδια;
Το επίπεδο πολιτισμού και η ανωτερότητα μιας χώρας ορίζεται από την αποτελεσματικότητα του συστήματος Υγείας της για το σύνολο των πολιτών της, από το εκπαιδευτικό σύστημα, από την πρόσβαση στα δημόσια κοινωνικά αγαθά. Όχι από τίτλους ευγενείας και αξιώματα χωρίς αντίκρισμα, παρωχημένα και άχρηστα μεν, που στοιχίζουν όμως πανάκριβα στην Οικονομία, σε βάρος ουσιαστικών παροχών για όλους τους πολίτες. Εμείς μπορεί να μην έχουμε βασιλιάδες και λόρδους, πολλοί όμως από τους πολιτικούς και κρατικούς αξιωματούχους αρέσκονται να περνιώνται ως τέτοιοι. Θέλουν να τους δοξάζουμε που καταδέχονται να μας… υπηρετούν, θέλουν η ευγνωμοσύνη μας να εκφράζεται με πολλαπλές, πλούσιες αμοιβές και συντάξεις, και άλλα προνόμια ειδικά γι’ αυτούς. Άμα αρρωστήσουν έχουν κατά κανόνα ξεχωριστή μεταχείριση, τα πολλά προβλήματά του τα επιφυλάσσει για μας το σύστημα Υγείας μας. Όσο για τις λιμουζίνες τους, έχω τη γνώμη ότι ένας εξαντλημένος γιατρός, στο τέλος της βάρδιάς του, θα χρειαζόταν (και θα του άξιζε) πολύ περισσότερο μια τέτοια, με έναν οδηγό να τον πάει σπίτι του.
Ο καρκίνος είναι εδώ για όλους. Δεν αντιμετωπίζεται με νέους δρόμους, με πύργους και μέγαρα, με υψηλά αξιώματα και τίτλους, ούτε με το προσκύνημα δήθεν ιερών και θαυματουργών κειμηλίων, όπως η υποτιθέμενη Αγία Ζώνη της Παναγίας, λείψανα ή παντόφλες αγίων. Οι ιεράρχες μπορεί να μην αντιλαμβάνονται πόσο προσβλητικό είναι για την πίστη τους να υποδέχεται το επίσημο κράτος ένα τέτοιο αντικείμενο, υποτίθεται υπεράνω των επιγείων, με τιμές… αρχηγού κράτους (πρωθυπουργού, προέδρου, δικτάτορα, αγιατολάχ ή βασιλιά;), το κράτος όμως γιατί αυτοεξευτελίζεται; Το σύστημα Υγείας πάσχει, και η «θεραπεία» που του ετοιμάζουν είναι πιο αμφιλεγόμενη από εκείνη των εικόνων που δακρύζουν: Κάποιο αόρατο χέρι μοιάζει να επιδιώκει την απαξίωση των δημόσιων νοσηλευτηρίων και του ΟΚΥπΥ υπέρ κάποιων κολοσσών του τομέα της Υγείας που έχουν μυριστεί… ψαχνό. Αυτό πρέπει να μας σοκάρει, όχι ο καρκίνος του βασιλιά. Αυτό είναι το δικό μας καρκίνωμα.
chrarv@philelefheros.com
Ελεύθερα, 11.02.2024
