Η Πράσινη Συμφωνία των Βρυξελλών για τη γεωργία και κτηνοτροφία θεωρητικά είναι πολύ καλή. Δεδηλωμένος στόχος είναι η μείωση των εκπομπών αερίου, ο περιορισμός της χρήσης φυτοφαρμάκων και η προστασία της καλλιεργήσιμης γης με αγρανάπαυση. Γενικό σύνθημα είναι: “Farm to Fork” (από τη φάρμα στο πιάτο), το οποίο μπορεί να ακούγεται έως και ρομαντικό.
Από την άλλη, ενώ η Ευρώπη θέτει ένα πλαίσιο στο οποίο οι γεωργοκτηνοτρόφοι θα είναι αναγκασμένοι να παράγουν τα προϊόντα τους, δεν μπορεί να βάλει φρένο στις εισαγωγές προϊόντων από χώρες όπου δεν υπάρχει κανένας περιορισμός κι έτσι οι χώρες αυτές μπορούν να παράγουν τεράστιες ποσότητες εις βάρος του πλανήτη και της υγείας των ανθρώπων. Χώρες όπως το Μαρόκο, η Τυνησία, η Τουρκία μπορούν να καλύπτουν τις ανάγκες της Ευρώπης σε ντομάτες, ελιές, λάδι και πολλά άλλα, χωρίς να νοιάζεται κανείς για τις ποσότητες και το είδος των λιπασμάτων που έχουν χρησιμοποιηθεί, ούτε αν τα χωράφια έχουν καταπονηθεί από τη συνεχή και εντατική χρήση τους. Για αυτό και Ευρωπαίοι μεγαλοαγρότες μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους στις χώρες αυτές εξάγοντας τα προϊόντα στην Ευρώπη σε ένα αθέμιτο ανταγωνισμό με τους συναδέλφους τους που βγήκαν στους δρόμους με τα τρακτέρ, ενώ τα ακροδεξιά κινήματα να επενδύουν στο θυμό των αγροτών, αναγκάζοντας τις Βρυξέλλες να κάνουν δεύτερες σκέψεις.
Ταυτόχρονα, ακραία καιρικά φαινόμενα –ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής η οποία προκλήθηκε από ανθρώπινες δράσεις, μεταξύ των οποίων και η γεωργοκτηνοτροφία με τον τρόπο που γίνεται- κάνουν την κατάσταση για τους γεωργούς ακόμα πιο δύσκολη και την αντίδραση τους κατανοητή. «Χρεωμένοι, πιεσμένοι από σούπερ μάρκετ και πολυεθνικές τροφίμων », εξηγούσε η Monde Diplomatique, «χτυπημένοι από επαναλαμβανόμενες ξηρασίες και πλημμύρες, αναγκασμένοι να ευθυγραμμιστούν με τον ξένο ανταγωνισμό και τα φθηνά προϊόντα του, εξαρτημένοι από ένα σύστημα επιδοτήσεων που ευνοεί τους μεγάλους αγρότες…».
Τα πράγματα ωστόσο δεν είναι ούτε μαύρο, ούτε άσπρο. Οι αγρότες έχουν δίκαιο, αλλά…
Ταυτόχρονα ευθύνη έχουμε κι οι καταναλωτές. Οι οποίοι, όσο απλοϊκό κι αν ακούγεται, θέλουμε να τρώμε ντομάτα και μελιτζάνα χειμώνα καλοκαίρι. Σταφύλι και καρπούζι Φεβρουάριο μήνα, από όπου κι αν προήλθε. Μπανάνες από Ουρουγουάη χωρίς να μετράμε τα χιλιόμετρα που ταξίδεψαν και τις εκπομπές ρύπων που προκάλεσαν για να έρθουν να μας βρουν. Σιτηρά από την Ουκρανία, που είναι πιο φτηνά, στα πλαίσια συμπαράστασης του ουκρανικού λαού. Αμύγδαλα από την Αμερική γιατί τις δικές μας αμυγδαλιές (στην περίπτωση της Κύπρου) τις κόψαμε για να κάνουμε ντιβέλοπιγκ που συμφέρει πολύ καλύτερα. Σκόρδα και κρεμμύδια από την Κίνα, φασόλια από την Αργεντινή και πάει λέγοντας. Όσο για το «από τη φάρμα στο πιάτο», σε ένα μικρό τόπο όπως η Κύπρος, σε μεγάλο βαθμό μπορεί να επιτευχθεί.
