Από τη στιγμή που εμφανίστηκε στο προσκήνιο η Απεσταλμένη του ΟΗΕ Μαρία Άνχελα Ολγκίν, βγήκαν από τις κρυψώνες τους, οι πάντα πρόθυμοι να αρχίσουν να αλείφουν με περίσσιο γράσο τον ολισθηρό ιστό του Κυπριακού, μήπως και κατορθώσει κανείς των μεσολαβητών και τον διέλθει πιάνοντας τη λευκή σημαία της λύσης.
Να την πιάσει πριν την κάψει κι αυτήν ο λίβας της μισαλλοδοξίας και η πλεονεξία των τεράστιων οικονομικών συμφερόντων που συντηρεί ο ισχυρότερος διχοτομικός λεβιές του τελευταίου μισού αιώνα στο διχασμένο αυτό νησί· το στάτους κβο που έχει γίνει η πλέον κερδοφόρα επιχείρηση των ηγεσιών των δύο κοινοτήτων. Διότι, εάν η λευκή σημαία περάσει στα χέρια των πραγματικών δικαιούχων του νησιού, τότε η κατάσταση θα αλλάξει άρδην προς όφελος των πολλών και όχι των ολίγων.
Για τούτο και είδαμε, την περασμένη βδομάδα, με την παρουσία στο νησί της Απεσταλμένη, σφοδρούς πολέμιους της λύσης, να αντιδρούν οργισμένα στις δηλώσεις του Βρετανού Ύπατου Αρμοστή, Ιρφάν Σιντίκ στην «Κ», και να αφήνουν ασχολίαστες δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν που διαχώρισε το Κυπριακό από τα ελληνοτουρκικά, χωρίς όμως να το υποβαθμίσει. Σχολιάστηκε όμως το γεγονός ότι ο Ερντογάν δεν είδε την Ολγκίν, η οποία άρχισε να παρουσιάζεται ότι ανέλαβε μια αποστολή περίπου μάταιη που θα λήξει σε πέντε και κάτι μήνες και θα φύγει άπραγη. Και θα φύγει όντως άπραγη, άμα αυτό που δήλωσε ο Ερσίν Τατάρ, την Πέμπτη σε συνάντησή του στα κατεχόμενα με τον πρόεδρο της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, Μουσταφά Σεντόπ, ότι «το χωριστό κράτος» πρέπει να συμπεριλαμβάνεται σε οποιαδήποτε συμφωνία για λύση, είναι η οριστική τουρκική θέση. Είναι όμως οριστική θέση;
Ας δούμε πως το αντιλήφθηκε η κυβέρνηση. Όπως εξήγησε ο αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Γιάννης Αντωνίου, ο Ιρφάν Σιντίκ δεν είχε στις δηλώσεις του το στοιχείο της αμεροληψίας όταν είπε ότι, πρέπει να δώσουμε κίνητρα στους Τ/κ και για το θέμα των μέτρων: «Τα μέτρα προς τους Τ/κ απευθύνονται προς τους Τ/κ πολίτες, δεν απευθύνονται προς την ηγεσία των Τουρκοκυπρίων», ξεκαθάρισε και πρόσθεσε: Οι Τ/κ δεν θέλουν να μπουν σε μία διαδικασία χωρίς τέλος, να συνεχίσουν απομονωμένοι, χωρίς αναγνώριση και χωρίς την όποια σύνδεση με τον υπόλοιπο κόσμο. Γι’ αυτό τον λόγο θέλουν κάποια κίνητρα για την επανέναρξη των συνομιλιών που θα τους κάνουν να νιώσουν ασφάλεια και θα ενισχύσουν την πεποίθησή τους ότι κάτι διαφορετικό μπορεί να βγει από τη διαδικασία αυτή τη φορά».
Τι είναι αυτό; Μα η σημαιούλα στον ολισθηρό ιστό, που έδειξε ο κ. Σιντίκ στον κ. Χριστοδουλίδη! Ας δούμε πρώτα τι είναι ο ολισθηρός ιστός: Ήταν ένα άθλημα στη γιορτή του Κατακλυσμού που θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια, πολύ δημοφιλές, που προσέλκυε πλήθος κόσμου στην αποβάθρα το απόγευμα της Κυριακής. Ένας συνηθισμένος πάσσαλος της Αρχής Ηλεκτρισμού, που οι υπεύθυνοι του Δήμου της πόλης, άλειφαν με παχύ στρώμα γράσου, αφού πρώτα κάρφωναν στην άκρια του μια μικρή λευκή σημαία. Τον στερέωναν στην αποβάθρα, πάνω από τη θάλασσα, και οι διαγωνιζόμενοι έτρεχαν πάνω στον ιστό, με στόχο να φτάσουν στην άκρη και να πιάσουν τη σημαία. Μετά από πολλές και επίπονες προσπάθειες, που προσέφεραν αρκετή ψυχαγωγία στους θεατές, κάποιος κατόρθωνε να αρπάξει τη σημαιούλα και να κερδίσει τον διαγωνισμού και μαζί ένα δίπλωμα που προσέφερε ο Δήμος στο νικητή.
Γιατί, λοιπόν, υπογραμμίζουμε πιο πάω ότι «αν η λευκή σημαιούλα περάσει στα χέρια των πραγματικών δικαιούχων του νησιού, η κατάσταση θα αλλάξει άρδην προς όφελος των πολλών και όχι των ολίγων»; Διότι στη βάση αυτού που λέμε κεκτημένο των συνομιλιών, και το λέει τώρα και ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, ογδόντα και πλέον χιλιάδες των Ε/Κ θα μπορούσαν να επιστρέψουν στις περιουσίες τους υπό ε/κ διοίκηση, όπως υπό ε/κ διοίκηση θα ήταν το Βαρώσι, η Μόρφου, μεγάλο μέρος της Μεσαριάς και της Καρπασίας και 51 χωριά, ενώ ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης θα είχε φύγει πριν από τέσσερα χρόνια. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι αυτό είναι το όφελος των πολλών. Αυτό το κεκτημένο που επικαλούνται πια ακόμα και όσοι αποτάχθηκαν τη λύση του Κυπριακού, προέκυψε από τις διαπραγματεύσεις της Δέσμης Ιδεών Γκάλι το 1992, το Σχέδιο Ανάν το 2004 και το Κραν Μοντάνα, το 2017.
Το τελευταίο, ήταν ένα Πλαίσιο του Αντόνιο Γκουτέρες, ο οποίος δια του Έσπεν Μπαρθ Έιντε και της ομάδας του μάζεψε τα υπέρ και τα κατά των προηγουμένων Σχεδίων, τα επεξεργάστηκε και παρουσίασε ότι πιο ισοζυγισμένο υπό τας τότε περιστάσεις των 43 χρόνων ανοικτής σύρραξης μπορούσε, με την προσδοκία ότι θα πετύχαινε την πολυπόθητη λύση. Ωστόσο το στάτους κβο, ο ισχυρότερος διχοτομικός λεβιές του τελευταίου μισού αιώνα, όπως σημειώσαμε, λειτούργησε σαν ύαινα με λουρί στα χέρια του Αναστασιάδη που προτίμησε, μαζί με τους συνεργάτες-συνεταίρους του (τους ολίγους) να ολοκληρώσει το μπίζνες των χρυσών διαβατηρίων, παρά να σκεφτεί τις πόλεις, τα χωριά, τα σπίτια και τις περιουσίες των πολλών. Και έτσι, όλους εμάς που ελπίζαμε σε αυτό που ήλπιζε και ο Γκουτέρες πριν μας καληνυχτίσει τις πρωινές ώρες της 7ης Ιουλίου 2017, με το ««Καλή τύχη στους Κυπρίους στο νότο και στο βορρά», μας πήρε ο δαίμονας, που όπως θα θυμάστε, επικαλέστηκε ο ίδιος με άνεση δημοσίως.
Τώρα, ένας διπλωμάτης από το Ηνωμένων Βασίλειο, μας λέει μέσω μιας συνέντευξης, πως επείγει να αρπάξουμε τη λευκή σημαιούλα από τον ολισθηρό ιστό, αλλιώς χάνουμε την έσχατη μάλλον ευκαιρία. Και εξηγεί ότι οι Τ/Κ θέλουν να ξέρουν ότι σε μια ενδεχόμενη νέα διαδικασία, αν βρουν στο δρόμο την ύαινα του στάτους κβο, στο τέλος δεν θα μπουν ξανά στον πάγο, απομονωμένοι από τη διεθνή ζωή. Η κυβέρνηση, αντί να μελετήσει σοβαρά τη δήλωση της χώρας penholder στο Κυπριακό, επικρίνει σφόδρα τον Σιντίκ σε μια κίνηση εσωτερικής κατανάλωσης χάριν εκείνων που μόλις είδαν να φτάνει η Απεσταλμένη, άρχισαν ήδη να αλείφουν με περίσσιο γράσο τον ολισθηρό ιστό, προφανέστατα αγνοώντας τον Φρήντριχ Νίτσε, που έγραψε: «Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό, έχει προσωπικό συμφέρον να διατηρήσει τον εχθρό του ζωντανό…».
