Από την σιωπηλή συγκέντρωση το δειλινό προχθές έξω από το κατασκότεινο οχηρό της ρωσικής πρεσβείας στην Αθήνα, με μια φωτογραφία στο στήθος, ένα κερί και ένα «γιατί;» για την δολοφονία του Ναβάλνι.
Δεν αναμένεις απάντηση για το προφανές. Πόσο μάλλον από πληρωμένες ντουντούκες…
Ο ανταποκριτής της Μόσχας, που θα μπορούσε να ήταν και εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, μας ενημέρωνε ότι οι μώλωπες που βρέθηκαν επάνω στο κορμί του νεκρού ηγέτη της αντιπολίτευσης, ήταν μάλλον από τις συγκινητικές προσπάθειες των ιατρών να τον επαναφέρουν στη ζωή…
Πήρα αμέσως τον γιατρό μου να μου συστήσει ένα φάρμακο για να με προστατέψει από την ηλιθιότητα. Κυκλοφορούν πολλά, μου είπε, σαν να ήθελε να με ξεφορτωθεί. Πήγα στον φαρμακοποιό. Μου έδειξε τρία ράφια «γεμάτα από τα φάρμακα και συμπληρώματα αλλά δεν είναι για την περίπτωσή σου», είπε. «Γιατί;», απόρησα. «Γιατί αυτό από το οποίο θέλεις να γλυτώσεις είναι αθεράπευτο», μου είπε, και έφυγα.
Μικρή ιστορία πρώτη, από έναν δάσκαλο.
Μου’ στειλε e-mail χθες. Δεν θέλω να πω το όνομά του, γιατί ζούμε μέρες αδέσποτες, και δεν ξέρεις από πού σου ‘ρχεται.
Διαβάζοντάς το πολλές φορές, δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ.
«Καλημέρα. Ακούω την εκπομπή σας πολύ καιρό τώρα.
Θα ήθελα να μοιραστώ μια εμπειρία μου μαζί σας. Είμαι εκπαιδευτικός σε επαγγελματικό λύκειο και προχθές είχαμε κανονίσει να παρακολουθήσουν οι μαθητές της Α’ λυκείου την ταινία «ο μεγάλος δικτάτορας» του Τσάρλι Τσάπλιν. Μόλις λοιπόν το ανακοινώσαμε σηκώθηκαν τέσσερις μαθήτριες και ρώτησαν αν μπορούν να εξαιρεθούν από την εκδήλωση αυτή. Μας φάνηκε παράξενο και ρωτήσαμε γιατί, η απάντηση ήταν ότι η ταινία έχει αντιφασιστικό περιεχόμενο. Εγώ σκέφτηκα πως αυτό κάποτε ήταν το ζητούμενο για μια ταινία… Η αντίσταση των παιδιών ήταν τόσο ισχυρή, φάνηκε να πιέζονται τραγικά με αυτό που τους ζητούσαμε να κάνουν. Τι τους πιάσαμε με το καλό, τι προσπαθήσαμε να συζητήσουμε στην τάξη, τίποτα. Το αποτέλεσμα ήταν να φύγουν με απουσίες, η μια μαθήτρια έμεινε στην ίδια τάξη από αυτές τις απουσίες και σε λίγο φάνηκε η μητέρα που ζητούσε τα ρέστα για την δική μας συμπεριφορά!
Αν εμείς λοιπόν δεν σταθούμε ανάμεσα σ ’αυτούς και τα παιδιά μας με την αγάπη μας και την διαπαιδαγώγηση, μην περιμένουμε τίποτα από το κράτος!»
Μου κόπηκε η ανάσα. Ήθελα μουσική. Από την ταινία «Δεκάλογος 8» του Κριστόφ Κισλόφσκι, άκουσα το Ολοκαύτωμα, σε μουσική Ζμπίγκνιου Πράισνερ.
Μια μουσική, που δυναμώνει τις εικόνες της φρίκης, που κάποιοι θέλουν να ξεχάσουμε, και κάποιοι άλλοι δεν ξέρουν τίποτα γι’ αυτές…
Έκλαιγα μέσα μου! Διότι στ’ αλήθεια δεν μπορώ να φανταστώ μια μαθήτρια να σηκώνεται όρθια όταν ο δάσκαλός της ετοιμάζεται να προβάλει μία από τις ωραιότερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, τον Δικτάτορα με τον Τσάρλι Τσαπλιν, και να λέει «όχι, εγώ θα αποχωρήσω, γιατί η ταινία είναι αντιφασιστική».
Στριφογύριζα όλη νύχτα στο κρεβάτι μου, γιατί προσπαθούσα να καταλάβω, ειλικρινά προσπαθούσα, από τι, πραγματικά, ήθελε να αποχωρήσει η μαθήτρια. Τι ΔΕΝ ήθελε να δει; Τι ΔΕΝ άντεχε ν’ ακούσει; Τι ΦΟΒΟΤΑΝ ότι μπορεί να της αποκάλυπτε η ταινία αυτή;
Τις απαντήσεις πρέπει να τις δώσει ο εκπαιδευτικός.
Μακάρι να είναι απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό, προσευχήθηκα. Σίγουρα, η πλειοψηφία των παιδιών δεν είναι αυτό το… περιστατικό. Κάθισα και έγραψα μια απάντηση στον δάσκαλο, και τον παρακάλεσα, αντί να επικρίνει, να εμπνεύσει. Αντί να απομονώσει, να συμπεριλάβει.
Ένας θυμωμένος χθες με σταμάτησε στο δρόμο. Ευχαριστημένος εισ’ εσύ, μου λέει, σαν διαπίστωση. Ναι, του απαντώ. Ε, βέβαια, συνέχισε, τι ανάγκη έχεις; Καμία, αποκρίθηκα. Και επειδή δεν είχε τι άλλο να αντιτάξει σε τούτο, έριξε μια βρισιά και προχώρησε παρακάτω να βρει τον επόμενο ευχαριστημένο…
Τι ζούμε, Χριστέ μου!
