Σαν σήμερα… και η Ιστορία, είναι σε όλους γνωστή. Αυτά που δυστυχώς φθείρονται στο πέρασμα του χρόνου είναι τα μηνύματα και οι επιτήδειες ερμηνείες…
Κάθε 3 του Μάρτη που αφιερώνω με την σειρά μου αυτές τις λίγες αράδες, αποτίνοντας ελάχιστο φόρο τιμής στην μεγαλειώδη θυσία και την προσφορά της, σ’ αυτόν ιδιαίτερα τον αγνό ήρωα που ανέδειξε τούτο το μικρό νησί, κυριεύομαι από ένα κράμα συναισθημάτων. Από συγκίνηση, υπερηφάνεια αλλά και οργή.
Τα πρώτα δύο συναισθήματα, συνειδητά ή και υποσυνείδητα προφανώς τα νιώθει κάθε Έλληνας και όχι μόνο. Αποτελούν την ελάχιστη υπόκλιση στην λεβεντιά, τον ηρωισμό και τα ιδανικά που επέδειξε ο Γληόρης μας αψηφώντας ακόμη και τον θάνατο.
Οι «(…) Δέκα ώρες είναι πάρα πολλές για όλα όταν έχεις ένα ντουφέκι, κάμποσες σφαίρες και το δίκιο με το μέρος σου…», γράφει στον «Αποχαιρετισμό» του για τον ήρωα, ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος.
Η οργή, όμως, αφενός είναι απότοκο της προδοσίας που ακόμη έως σήμερα παραμένει σκοτεινή… και άγνωστη πτυχή, πέρα από τον βοσκό… Αφετέρου, η εκ των έσω προσπάθεια μείωσης του αγώνα και της θυσίας όλων εκείνων των παλικαριών και κατ’ επέκταση της συντριπτικής πλειοψηφίας του κυπριακού ελληνισμού τότε έναντι στον δυνάστη κατακτητή. Όσον αφορά το δίκαιο, όπως επανειλημμένα έχω γράψει, ερμηνεύεται πλέον κατά το δοκούν και στο τέλος υπερισχύει ο ισχυρός.
Όπως λοιπόν, οι αγωνιστές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ήταν γνωστοί σαν τρομοκράτες και η κατοχική αγγλική αυτοκρατορία απολάμβανε την νομιμότητα της διεθνούς κοινής γνώμης, ανάλογα παραδείγματα έχουμε σε όλο τον κόσμο μέχρι και σήμερα. Η «επικρατούσα» αίσθηση του δικαίου ανοιγοκλείνει το μάτι αντιστοίχως με την σφαίρα επιρροής… και ο αδύναμος αναζητά το δίκαιο του.
Παραδείγματα ουκ ολίγα, ακόμη και στο παρόν.
Κυπριακό, Ιρλανδικό, Ουκρανικό, Μεσανατολικό, εισβολή και κατοχή του Ιράκ από τις ΗΠΑ με ψευδείς αφορμές και πάει λέγοντας…
Ποιός έχει δίκαιο τελικά;
Και συνεχίζει ο ποιητής, «(…) Αυτή την πιο όμορφη στιγμή μου σας την αφήνω, αδέρφια. (…) Αν με γνωρίζατε αυτή τη στιγμή θ’ άξιζε και να με αγαπήσετε, όπως κ’ εγώ σας αγαπάω χωρίς ταπεινοσύνη ή περηφάνεια…»
Η αγάπη του Γρηγόρη ήταν πέρα ως πέρα αληθινή. Το απέδειξε περίτρανα! Δυστυχώς, η δική μας αγάπη, είναι αυτή που σήμερα, να το πω ολίγον επιεικώς, αμφιταλαντεύεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, για τον αγώνα του και τα ιδανικά του, μην πω και για την υποκρισία προς το πρόσωπο σου.
Για την Ιστορία και για όσους δεν γνωρίζουν –ναι, υπάρχουν κι αυτοί-, σήμερα συμπληρώνονται 67 χρόνια από την ηρωική θυσία του Σταυραετού του Μαχαιρά, Γρηγόρη Αυξεντίου (1928-1957), ο οποίος δολοφονήθηκε από τους Άγγλους, κατά τη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου για την ένωση με την Ελλάδα.
Και η χαροκαμένη μάνα, σηκώνει το ανάστημα της και λέει, όπως και όλες οι μανάδες των ηρώων, μέσα από τους στίχους του ποιητή, «(…)Είμαι περήφανη για το γιο μου, – κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου».
