Είναι φυσικό το παιδί ενός πολιτικού να θελήσει κάποια στιγμή να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Το αξίωμα αυτό διαπερνά όλη τη κοινωνία. Παιδί γιατρού, δασκάλου, εφοπλιστή, οικοδόμου, αστυνομικού, φαρμακοποιού, εκδότη, τραγουδιστή, σκουπιδιάρη, κηπουρού, κλπ, κλπ, παίρνει οικογενειακή σκυτάλη. Το ίδιο ισχύει και στην πολιτική, όσο και εάν δυσκολεύονται κάποιοι να την δουν ως επάγγελμα. Προτιμούν την λέξη «λειτούργημα», λες και τα άλλα επαγγέλματα είναι της συμφοράς. Δεν είναι όμως φυσιολογικό, ιδίως σε επαγγέλματα όπως αυτό της πολιτικής όπου λαμβάνονται αποφάσεις για τις ζωές των ανθρώπων σε μαζικό επίπεδο, η κληρονομικότητα να υπερέχει της αξιοκρατίας, εάν δεν την καταργεί εντελώς κιόλας.
Αξιοκρατία, δεν είναι μόνο να διαθέτεις τα τυπικά προσόντα. Πρέπει να δοκιμάζεσαι στην πράξη, στο πεδίο. Εκεί αποδεικνύεις αν είσαι πράγματι ικανός, έντιμος, δίκαιος και ευαίσθητος (απαραίτητα στοιχεία για πολιτικό), και αφού βεβαίως περάσεις και από τακτική αξιολόγηση. Δεν την αγαπάμε την αξιολόγηση στην Ελλάδα. Ούτε και στην Κύπρο, νομίζω. Η ψήφος των πολιτών σε εκλογές, δεν είναι πάντα αποτέλεσμα σοβαρής αξιολόγησης εκείνου ή εκείνων που «σταυρώνει». Προέχει το στενό συμφέρον.
Αφήνω τις θεωρίες και περνάω σε παραδείγματα απτά:
Άκουσα χθες τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη σε ένα συνέδριο στην Αθήνα να παραδέχεται, μεταξύ άλλων, και μέσα στο βαρύ κλίμα για το δυστύχημα των Τεμπών, ότι «οι σιδηρόδρομοι ήταν το πιο προβληματικό κομμάτι των ελληνικών, δημόσιων οργανισμών», επί χρόνια. Και για αυτό – αναρωτιέμαι φωναχτά, ίσως και αφελώς – αναθέσατε το σχετικό χαρτοφυλάκιο των Μεταφορών, που συμπεριλαμβάνει και τους προβληματικούς σιδηρόδρομους, στον Κώστα Αχ. Καραμανλή, έναν από τους πιο μέτριους πολιτικούς που πέρασαν ποτέ από το πολιτικό ρόστερ της Ελλάδας;
Μάλιστα, πριν από περίπου 5 χρόνια, κυκλοφόρησε μια φωτογραφία του (που ο ίδιος ανάρτησε στα σόσιαλ μίντια) μέσα στο αυτοκίνητό του, όπου κάποιοι πρόσεξαν ότι δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας και μάλιστα είχε τοποθετήσει κλιπ απενεργοποίησης του συναγερμού της!
Το αξεσουάρ αυτό (διάβασα σε ρεπορτάζ της Βασιλικής Σιούτη στην LiFo), χρησιμοποιείται από όσους δεν θέλουν να φοράνε ζώνη ασφαλείας, και τοποθετούν στους υποδοχείς της ζώνης αυτά τα κλιπ για να μην τους ενοχλεί ο ήχος της ειδοποίησης.
Δηλαδή, ο αρμόδιος βουλευτής της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης, για θέματα Μεταφορών, έδειχνε στην selfie του, ότι δεν τηρεί τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και αδιαφορεί για την ασφαλή οδήγηση. Μετά από τις έντονες αντιδράσεις που προκλήθηκαν, ο Κώστας Αχ. Καραμανλής παραδέχθηκε ότι ήταν λάθος του. Και αυτόν τον άνθρωπο, επέλεξε ο Κ. Μητσοτάκης για να διορθώσει «το πιο προβληματικό κομμάτι» (αυτό των σιδηροδρόμων), που υπάρχει στην Ελλάδα…
Έχουμε κι άλλο, πρόσφατο κρούσμα οικογενειοκρατίας, αν και με διαφορετικές συντεταγμένες.
Το αναδεικνύει ο ενημερωτικός ιστότοπος iefimerida, λέγοντας ότι ο νέος Δήμαρχος της Αθήνας, Χάρης Δούκας, προερχόμενος από τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ, διόρισε ως διευθύνοντα σύμβουλο του Εθνικού Κήπου της Αθήνας τον Ανδρέα Παπανδρέου τζούνιορ, γιο του Γιώργου (Γιωργάκη) Παπανδρέου από τον γάμο του με την Κύπρια Ευα Ζησιμίδου, εγγονιού του συνονόματου του λαοπρόβλητου ιδρυτή και ηγέτη του ΠΑΣΟΚ.
Ο νέος λοιπόν CEO του Κήπου, σπούδασε στο Αμερικανικό Κολλέγιο, πήγε στη Βοστώνη για σπουδές στα Οικονομικά, αλλά άλλαξε γνώμη, το εγκατέλειψε και πήγε στη Σουηδία για να σπουδάσει Κοινωνιολογία. Ούτε όμως εκεί βρήκε αυτό που τού ταίριαζε. Δυο χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο για να ολοκληρώσει τις σπουδές του στις Διεθνείς Σχέσεις, στο Πανεπιστήμιο του Κεντ. Επέστρεψε στα Χανιά, για να κάνει μεταπτυχιακό στο πρότυπο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο Χανίων . Εκεί, στην Κρήτη, βρήκε τελικά την «Ιθάκη» του, γράφει η iefimerida. Και καταλήγει, με την τελευταία «περιγραφή εργασίας» (job description) του, που μάλλον τα εξηγεί όλα πλέον για τον νέο διορισμό του στον Κήπο:
«Ο Ανδρέας Παπανδρέου τζούνιορ ασχολείται με τον βελονισμό και τις εναλλακτικές θεραπείες (μάλιστα, έκανε σχετικό σεμινάριο και στην Κίνα) και διδάσκει και τον μελισσοβελονισμό. Πρόκειται για βελονισμό με κεντριά μελισσών σε αρθρώσεις του σώματος, πρακτική που βελτιώνει, μεταξύ άλλων, την κυκλοφορία του αίματος, ενώ ενεργοποιεί και ρυθμίζει το ανοσοποιητικό».
Υ.Γ.: Την συγκεκριμένη περίπτωση πάντως, την διαχωρίζω από εκείνην του Καραμανλή. Εκτιμώντας ότι ο νεότερος Ανδρέας έχει κάνει μεγάλο κύκλο μέχρι να καταλήξει κάπου, και μακάρι στο νέο του πόστο να αποδείξει ότι μέτρησαν οι μεγάλες επιστημονικές του αναζητήσεις και ανησυχίες, παρά το βαρύ όνομα που κουβαλά μαζί του…
