Με ψυχραιμία και συγκράτηση μίλησε η νεαρή γυναίκα στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βουλής για το πρόγραμμα θεραπείας και τις συνθήκες νοσηλείας της αδελφής της στη Ψυχιατρική Κλινική Λευκωσίας.
Για την απουσία εξατομίκευσης και καλής ποιότητας φροντίδας, για το δικαίωμα σε αξιοπρεπή μεταχείριση που δεν γίνεται σεβαστό από το απρόσωπο σύστημα οριζόντιας παροχής υπηρεσιών. Υπήρξε στην τοποθέτησή της, μόνο μια σύντομη αναφορά που άφησε μια μικρή χαραγματιά συναισθήματος: «Η αδελφή μου δεν είχε κάτι άλλο να κάνει τα σαββατοκύριακα, από το να αναμασά τις σκέψεις της και να περιμένει τις 2,5 ώρες επίσκεψης, το απόγευμα. Μού έγραφε σε μήνυμα «Ακόμα μια μέρα μοναξιάς»…
Όχι, δεν υπήρξε κανένα συναισθηματικό ξέσπασμα, καμιά ένδειξη συγκινησιακής φόρτισης στη συζήτηση, όπου ξεχώρισε το μήνυμά της: «Αισιοδοξώ ότι θα βοηθηθούν εκείνοι που θα χρειαστεί να νοσηλευτούν μελλοντικά σε ψυχιατρικά κέντρα». Δεν υπήρξε στον χώρο τίποτε από όσα πλήγωσαν την ίδια και την αδελφή της και η συζήτηση έγινε μέσα σε κλίμα… άψογης πολιτικής ορθότητας. Όμως η αίθουσα της συνεδρίας ήταν άνω κάτω! Πλημμυρισμένη δηλαδή, από τα τεράστια κύματα της αγάπης της… για τον δικό της άνθρωπο και για κάθε μοναχική κι αβοήθητη ύπαρξη.
