Πώς, λοιπόν, να το λογαριάσεις; Πρόκειται για «χωρισμό» ή γι’ «αντάμωση»; Έφυγε την περασμένη Παρασκευή και ο τελευταίος της ηρωικής εκείνης ομάδας του Γρηγόρη Αυξεντίου, ο Αντρέας Στυλιανού, ο οποίος, όχι τυχαία, κηδεύθηκε χθες, Κυριακή 3 Μαρτίου 2024, ημέρα της επετείου της θυσίας του Σταυραετού του Μαχαιρά.
67 ολόκληρα χρόνια μετά. Μιλάς στην περίπτωση μιας τέτοιας φυγής, για χωρισμό από ένα άνθρωπο του αναστήματος εκείνου που θέλει όντως αρετή και τόλμη ακόμα και να το ατενίσεις ή γι’ άλλης μορφής αντάμωση όλης της ομάδας, στα λημέρια πλέον της αιωνιότητας; Και από τη μια και από την άλλη όψη, όπως κι αν το κοιτάξεις, όλα παραπέμπουν σ’ ένα ανυπέρβλητο μεγαλείο.
Σίγουρα, τα 67 χρόνια που μεσολάβησαν από τότε δεν είναι ικανά για να ξεθωριάσουν τη μνήμη από την ηρωική θυσία του Σταυραετού του Μαχαιρά. Οι αξίες, οι αρχές, τα ιδανικά είναι εμποτισμένα μέσα από ένα άλλο ποτήρι, που όσο πίνεις τόσο μεθάς… Όσο κι αν επέμενε τότε ο Μίντλετον να τον καλεί να παραδοθεί, η απάντηση που εισέπραττε παρέμενε σταθερά αδιαπραγμάτευτη: «Μολών λαβέ». Όχι, δεν είναι καθόλου ένα απλό σύνθημα που έτσι απλά επαναλαμβάνεται, αλλά είναι το ίδιο το περιεχόμενο της ζωής, όταν αυτό συμπίπτει με την αξιοπρέπεια και τον αληθινό πατριωτισμό.
Ο Αυξεντίου και η ομάδα του δεν το πάλευαν μόνο στα κακοτράχαλα εκείνα λημέρια με πραγματικούς όρους αγωνιστικότητας και αντίστασης, αλλά ταυτόχρονα παρέδιδαν διαχρονικά μαθήματα ζωής. Και όταν μιλά το ίδιο το δικό τους παράδειγμα, τότε όλα μπορούν να σιγούν και να σωπαίνουν… Γιατί η ίδια η πράξη φαντάζει τόσο υπέροχη και συνάμα αυθεντική…
Επειδή μιλάμε για «μάρτυρες» της πίστης και της ελευθερίας και μάλιστα στην πιο αληθινή και αδιάψευστη τους μορφή, ας τολμήσουμε κι εμείς στο σήμερα να τους τιμήσουμε πραγματικά. Η ελάχιστη τιμή αυτών των ανθρώπων, δεν είναι άλλο από το μεγάλο πείραμα της μίμησής τους. Και όχι πάντως με όλα εκείνα που προσφέρονται απλά και μόνο για το θεαθήναι… Εκείνο το πνεύμα της αυτοθυσίας, της αληθινής φιλοπατρίας, του αδιαπραγμάτευτου σε αρχές και αξίες, ας εμφιλοχωρήσει έστω σε κάποιες μικρές δόσεις και στο δικό μας είναι. Το «στώμεν καλώς» να βρίσκει ένα πάτημα και στο σήμερα και να διαπορθμεύεται μέσα από κανονικότητες του τώρα, του παρόντος. Εκείνο που σίγουρα δεν αναπαύει ως τιμή στις ηρωικές αυτές μορφές είναι η εξάντληση των όποιων νοημάτων σε πανηγυρικούς και φλύαρους μόνο λόγους, που καταντούν στο τέλος από μόνοι τους και πολύ φορτικοί…
