Κάτω από κάθε άρθρο της εφημερίδας Guardian στον ηλεκτρονικό ιστότοπο τίθεται το ερώτημα: «Ξέρετε ποιος μισεί τον Guardian;» Κι η εφημερίδα δίνει την απάντηση απαριθμώντας τέσσερεις ομάδες και περιγράφοντας το ρόλο της κάθε μιας: «Οι δισεκατομμυριούχοι δημιουργούν έναν κόσμο που είναι πιο άνισος από ποτέ. Οι λαϊκιστές πολιτικοί σκορπούν διχόνοια και παραπληροφόρηση. Τα στελέχη των ορυκτών καυσίμων παρακολουθούν τον πλανήτη να καίγεται καθώς τα κέρδη τους διογκώνονται. Οι τεχνολογικοί γίγαντες διαμορφώνουν έναν νέο κόσμο γύρω μας χωρίς έλεγχο».
Κι η εφημερίδα συνεχίζει με ένα δεύτερο ερώτημα: «Και ξέρεις ποιος μας αρέσει; Άνθρωποι που πιστεύουν στον ελεύθερο Τύπο. Άνθρωποι που πιστεύουν ότι η αλήθεια πρέπει να είναι διαθέσιμη σε όλους. Και άνθρωποι που αναγνωρίζουν τη σημασία της αμφισβήτησης όσων έχουν θέσεις ισχύος και επιρροής σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου», αναφέρει αλλάζοντας την χώρα ανάλογα με το που βρίσκεται ο αναγνώστης.
Στη συνέχεια εξηγεί: «Ο Guardian δεν έχει έναν πολύ πλούσιο ιδιοκτήτη. Κανείς δεν μας λέει τι να γράψουμε – ή τι να μην γράψουμε. Θα αντισταθούμε σε ακριβές νομικές απειλές για να φέρουμε στους αναγνώστες την αλήθεια. Συχνά σε ιστορίες που κανείς άλλος δεν θα αγγίξει. Μπορεί να μην συμφωνείτε με κάθε λέξη που δημοσιεύουμε, αλλά, με τη βοήθειά σας, μπορούμε να αναγκάσουμε τους πλούσιους και ισχυρούς να λογοδοτήσουν. Είτε τους αρέσει είτε όχι», καταλήγει ζητώντας από τους αναγνώστες να υποστηρίξουν το έργο της εφημερίδας εισφέροντας κάποιο ποσό. Τι σημασία έχουν όλα αυτά με τον πρόεδρο της Κύπρου; Οι εφημερίδες, οι οποίες ακόμα και σήμερα με τα χίλια προβλήματα και τις αλλαγές που έχει φέρει η νέα εποχή, εξακολουθούν να αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ενημέρωσης, θα μπορούσαμε να υπερθεματίσουμε πολλοί χωρίς να αγνοούμε ή να παραγνωρίζουμε τα υπόλοιπα Μέσα. Από τις εφημερίδες αντλούν αρκετά άλλα Μέσα πολλές ειδήσεις. Στις εφημερίδες θα αποταθούν οι πολιτικοί όταν θέλουν να επικοινωνήσουν το έργο τους. Στις εφημερίδες θα διαβάσεις αναλύσεις και απόψεις που δεν παρασύρονται από το ύφος του facebook. Τα προβλήματα φυσικά δεν κρύβονται. Αποδυναμωμένες, υποστελεχωμένες, προσπαθούν να επιβιώσουν. Η επιβίωση τους δεν εξαρτάται, φυσικά, από το αν θα συμμετάσχουν σε μια ας την πούμε λογοδοσία/συνέντευξη του προέδρου. Ωστόσο, όταν ο πρόεδρος επιλέγει ένα μόνο είδος Μέσου, αυτό στέλνει και τα σχετικά μηνύματα. Ακόμα κι αν η δικαιολογία είναι ο περιορισμένος χρόνος, η δημοσιογραφική παρουσία θα μπορούσε να είναι αντιπροσωπευτική όλων των Μέσων. Και να συμμετέχει, όχι μόνο εκπρόσωπος της έντυπης ενημέρωσης, αλλά και της ηλεκτρονικής. Οι εφημερίδες, από την άλλη, θα μπορούσαν να αγνοήσουν το event από την στιγμή που δεν προσκλήθηκαν ώστε να δείξουν τη δύναμη τους.
