Τον Απρίλη του ’18, κλέφτης εισέβαλε στο σπίτι των Γιώργου Χατζηγεωργίου και Ντίνας Σεργίου στο Στρόβολο, σκοτώνοντας και τους δύο και φυλακίζοντας στο υπόγειο το ανήλικο παιδί τους. Αν το ζευγάρι είχε στη διάθεση του όπλο, αν είχε την ευχέρεια και την ανάλογη κράση ώστε να αντιδράσει, η τροπή των γεγονότων ενδεχομένως να ήταν διαφορετική. Θα λυπούμασταν τον καημένο τον κλέφτη που έχασε τη ζωή του, ενώ το ζευγάρι, ή ένας εκ των δύο, θα κατέληγε στη φυλακή για κάποια χρόνια και ισόβιες ενοχές.

Προψές, ένα άλλο ζευγάρι στη Χλώρακα υπέστη επίθεση, μέσα στο σπίτι του, από δύο κουκουλοφόρους. Καθημερινά, σπίτια κι άλλα υποστατικά παραβιάζονται από διαρρήκτες εξασφαλίζοντας άλλοτε μεγάλη λεία κι άλλοτε μικροπράγματα, ωστόσο η παραβίαση του προσωπικού ασύλου παραμένει ως τραύμα για πολύ καιρό μετέπειτα στους ιδιοκτήτες. Οι αρχές έχουν υψώσει τα χέρια και δεν ανταποκρίνονται καν στις κλήσεις των πολιτών. Περιορίζονται να εκδίδουν από καιρού εις καιρό οδηγίες για το πως να προστατεύουμε οι πολίτες τις περιουσίες μας, οι διαρρήκτες όμως είναι πάντοτε κάποια βήματα πιο μπροστά.

Στις οδηγίες αυτές σαφώς και δεν περιλαμβάνεται ούτε υπονοείται ο πυροβολισμός κατά του δράστη ούτε και επιτρέπεται η οπλοκατοχή παρόλο που πλείστα σπίτια διαθέτουν ένα κυνηγετικό ή ένα στρατιωτικό όπλο. Ένας πολίτης λοιπόν, έκανε χρήση του κυνηγετικού του τραυματίζοντας σοβαρά τον δράστη. Κι ο δικαστής κλήθηκε να αποφασίσει: Είχε δικαίωμα να το πράξει;

Παρόλο που το δικαίωμα στην ιδιοκτησία είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο, δεν μπορεί κάποιος να φτάνει στην αφαίρεση ζωής. Μπορεί να πυροβολήσει για εκφοβισμό, όχι όμως σε σημείο που να απειληθεί η ζωή κάποιου που ήδη τρέχει να φύγει και δεν τίθεται θέμα αυτοάμυνας. Ο δικαστής λοιπόν, αποφάσισε 2.5 χρόνια φυλάκιση στον ιδιοκτήτη της κατοικίας ο οποίος από θύμα μετατράπηκε σε δράστη. Η ποινή θεωρήθηκε υπερβολική λαμβάνοντας υπόψη, όχι μόνο τα δεδομένα, αλλά και την ηλικία του θύματος/δράστη (82 χρόνων). Και κλήθηκε πλέον ο πρόεδρος της Δημοκρατίας να δώσει τη λύση παρεμβαίνοντας για δεύτερη φορά μέσα σε μια βδομάδα στο έργο της Δικαιοσύνης. Και μπορεί στις συγκεκριμένες δύο περιπτώσεις η παρέμβαση του να κρίνεται, από την πλειοψηφία τουλάχιστον, δίκαιη και επιβεβλημένη, αλλά σαφώς και τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια της Δικαιοσύνης η οποία πρέπει να κρατάει μάτια και αυτιά κλειστά και να εξετάζει σύμφωνα με τους νόμους και τα δεδομένα που έχει μπροστά της. Παρά το happy end της υπόθεσης τα προβλήματα παραμένουν. Οι πολίτες είναι απροστάτευτοι στις διαρρήξεις. Η αστυνομία δεν ανταποκρίνεται. Τι κάνουμε; Θυσιαζόμαστε; Πυροβολούμε; Κι η δικαιοσύνη πως κρίνει; Κι ο ρόλος του προέδρου μέχρι που φτάνει;