Λίγες μόνο μέρες μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών το 2017, έγινε στο Χόλιγουντ η καθιερωμένη λαμπρή τελετή απονομής των Χρυσών Σφαιρών για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Το μεγάλο, τιμητικό έπαθλο Cecil B. DeMille (Αμερικανός κινηματογραφιστής και ηθοποιός, με πάνω από 70 ταινίες, και θεωρείται ο ιδρυτής του κινηματογράφου στην Αμερική), απονεμήθηκε στην σπουδαία ηθοποιό Μέριλ Στρήπ, τιμώντας την «για μια καριέρα γεμάτη από συναρπαστικές ερμηνείες».
Ανεβαίνοντας στο πόντιουμ, για την «ομιλία αποδοχής» του Βραβείου της, αναφέρθηκε κατ’ αρχάς (μιας και η συγκεκριμένη Τελετή διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Ένωση Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ) στα άπειρα παραδείγματα σπουδαίων ηθοποιών από άλλες χώρες, που με πολλή κόπο ξεχώρισαν και έλαμψαν στην Αμερική, «που κάποτε αγκάλιαζε τους ξένους, και τώρα θέλει να τους διώξει».
Και έτσι, από εκείνο το σημείο και μετά παρέλαβε τον Ντόναλντ Τράμπ γενεές δεκατέσσερεις, σε μια ομιλία που έχει μείνει ιστορική. Και που δυστυχώς, εξακολουθεί να είναι, ίσως όσο ποτέ, τραγικά επίκαιρη:
«Απολαύσαμε καταπληκτικές παραστάσεις και ερμηνείες ετούτη τη χρονιά στον κινηματογράφο. Υπήρχε όμως και μια παράσταση που με άφησε άφωνη. Μπήκε βαθιά μες τη καρδιά μου. Όχι επειδή ήταν καλή. Ήταν – διότι δεν υπήρχε τίποτα καλό σε αυτήν! Ήταν όμως αποτελεσματική, και έκανε τη δουλειά της. Δηλαδή, να δείξει ο Τραμπ στο δικό του κοινό αυτό ακριβώς που εκείνο ήθελε για να γελάσει και να δείξει και τα δόντια του.
Ήταν την στιγμή που το συγκεκριμένο άτομο το οποίο ζητούσε να καθίσει στην πιο υψηλή και σεβαστή καρέκλα στη χώρα μας μιμήθηκε χυδαία έναν δημοσιογράφο με ειδικές ανάγκες. Κάποιον δηλαδή, απέναντι στον οποίο ο Τραμπ υπερτερούσε σε αξιώματα, δύναμη και ικανότητα να επιτίθεται εναντίον ανθρώπων. Ιδίως αδύναμων…
Αυτό κάπως ράγισε την καρδιά μου όταν το είδα. Κι ακόμα δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου γιατί δεν ήταν σε ταινία. Ήταν στην πραγματική ζωή.
Σ.σ.: (Ο Τράμπ, πράγματι μιμούνταν τις σπασμωδικές κινήσεις που έχουν πολλά άτομα με ειδικές ανάγκες και ιδιαίτερες δυσκολίες να ελέγξουν το σώμα τους. Ήταν ένα αισχρό θέαμα).
Και αυτό το ένστικτο της ταπείνωσης, όταν εκδηλώνεται από κάποιον ισχυρό που είναι στην δημόσια σφαίρα, διαπερνά τη ζωή όλων, γιατί κάπως δίνει την άδεια σε άλλους ανθρώπους να κάνουν το ίδιο πράγμα. Η ασέβεια προκαλεί ασέβεια. Η βία υποκινεί τη βία. Όταν οι ισχυροί χρησιμοποιούν τη θέση τους για να εκφοβίσουν τους άλλους, όλοι χάνουμε.»
Δυστυχώς, μετά από περίπου 8 χρόνια, ο άνθρωπος αυτός όχι μόνο δεν άλλαξε την κακή συμπεριφορά του, αλλά ήδη βλέπουμε σημάδια ότι έχει χειροτερέψει, έχει γίνει πιο άξεστος.
Κι όμως, τον υποστηρίζουν πολλοί. Είναι λαοφιλής σε μεγάλη μερίδα κόσμου. Είναι, άραγε, όλοι αυτοί οι άνθρωποι ακραίοι, σαν αυτόν που θέλουν να ψηφίσουν;
Δεν ξέρω. Και δεν θα κάνω εκλογικό εγκεφαλογράφημα εδώ. Μένω μόνο στην σταθερή και επαναλαμβανόμενη άποψη ότι υπάρχει και μια άλλη Αμερική, που ίσως δεν ξέρουμε και σίγουρα δεν καταλαβαίνουμε. Είναι η Αμερική των μεσοδυτικών Πολιτειών, που υποφέρουν να τα βγάλουν πέρα, που προέρχονται από κατώτερες κοινωνικές τάξεις, και που διαρκώς έχουν το αίσθημα (η/και την βεβαιότητα) ότι ο πλούτος που δικαιωματικά, θαρρούν, ότι τους ανήκει, καταλήγει σε χέρια ξένων μεταναστών, κυρίως από το Μεξικό.
Ο Τραμπ εκμεταλλεύεται στο έπακρο αυτήν την αγωνία του απλών ανθρώπων. Τους υπόσχεται ότι θα ξανακάνει την Αμερική δυνατή. Όχι όμως ανοίγοντας ευκαιρίες για τους απλούς ανθρώπους, αλλά με πύρινες υποσχέσεις ότι «θα τα φτιάξει όλα». Αυτός, που διώκεται ποινικά για φοροδιαφυγή, και για συγκάλυψη απόπειρας ανατροπής του Πολιτεύματος, όταν οι δικοί του χούλιγκαν όρμησαν στο Καπιτώλιο για να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους.
Η παρότρυνση της Μέριλ Στρήπ «μη κάνετε ποτέ το λάθος να τον υποτιμήσετε», ισχύει στο έπακρο. Άνθρωπος που γελοιοποιεί έναν ανάπηρο είναι κίνδυνος-θάνατος!…
