Σαν τρίτος, που παρακολουθεί τα πράγματα στην Κύπρο από μία (βολική ενίοτε) απόσταση, παίρνω ανενδοίαστα του μέρος του έγκριτου νομικού Κρις Τριανταφυλλίδη (που είναι και Πρόεδρος του Νομικού Συμβουλίου του πελαγωμένου, εδώ και καιρό, ΔΗΣΥ), όσον αφορά τον χειρισμό της υπόθεσης του 82χρονου που καταδικάστηκε σε 2,5 χρόνια φυλάκισης γιατί πυροβόλησε και τραυμάτισε έναν πολίτη που μπήκε στον δικό του χώρο για να κλέψει, και κυρίως την σπουδή με την οποία ο Αναπληρωτής Πρόεδρος του κόμματος κ. Δίπλαρος φρόντισε να μεταβεί στον χώρο κράτησης του δράστη.
Ναι, δεν προκαλεί έκπληξη που αρκετοί συμπολίτες μπορεί να είπαν, φωναχτά ή και από μέσα τους, «καλά τους έκανε ο άνθρωπος». Και ναι, το έγκλημα έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις και στην Κύπρο. Και, παρά την «συμπάθεια» που μπορεί να νοιώθει κάποιος απέναντι σε έναν άνθρωπο που βρέθηκε απέναντι σε παραβάτη και άσκησε το δικαίωμα της αυτοάμυνας (εάν έτσι έγινε πράγματι), η Δικαιοσύνη έχει τον λόγο. Και αυτή μόνο μπορεί, ακόμα και την λαϊκή συμπάθεια να εκφράσει μέσω των αποφάσεών της.
Η δουλειά του πολιτικού, είναι να φροντίσει το θέμα της ασφάλειας των πολιτών. Όχι της παρηγοριάς τους όταν συμβεί το κακό. Αυτή είναι δουλειά ενός παπά ή ενός ψυχιάτρου. Ο λαϊκισμός έχει και τα όριά του. Κατ’ εμέ ισοδυναμεί με κραυγαλέο πολιτικό έγκλημα και δεν θα έπρεπε να χαίρει καμιάς ανοχής.
Ξέρω. Ολόκληρες καριέρες κτίζονται επάνω σε αυτόν. Και δεν είναι μόνο κυπριακό σπορ. Απλώς όμως, στις μικρές, κλειστές κοινωνίες υπάρχει γόνιμο έδαφος προς καλλιέργεια και εκμετάλλευση του φαινομένου. Από την μία «στέκεται» ο αθώος και καλοπροαίρετος άνθρωπος, και απέναντί του υψώνεται ο όγκος διαφόρων τύπων που έχουν αναγάγει σε τέχνη το να πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, και μάλιστα πάντα υπό το πρόσχημα της «ανθρωπιάς».
Από τη δήλωση-ανάρτηση του κ. Τριανταφυλλίδη, ξεχώρισα και προσυπογράφω τα παρακάτω λόγια:
«Η Κομματικοποίηση του θέματος με την επίσκεψη του Αν. Προέδρου του ΔΗΣΥ κ. Ευθύμιου Δίπλαρου στο χώρο που κρατείται ο 82χρονος! Παντελώς άστοχη ενέργεια σε σχέση με θέμα που δεν προσφέρεται για Κομματική/πολιτική εκμετάλλευση. Ακόμη και να το ζήτησε η οικογένεια, ευγενικά ο κ. Δίπλαρος, υπό οιανδήποτε των ιδιοτήτων που κατέχει, όφειλε να αρνηθεί.»
ΥΓ: Διατηρώ μίαν επιφύλαξη ως προς τον όρο «κομματικοποίηση». Θεωρώ ότι έγινε για προσωπική εκμετάλλευση.
Πάμε τώρα στα δικά μας, εδώ στην Ελλάδα όπου, μεταξύ άλλων μπήκαμε πια σε mode Eurovision, και τσακωνόμαστε αβέρτα για το τραγούδι που θα κατεβάσει φέτος η Μητέρα Πατρίδα. Πέρα από το ότι όλοι μας έχουμε γίνει ειδικοί στο θέμα, το τί λέγεται και γράφεται είναι απίστευτο. Να μια άποψη που βρίσκω ορθή και ψύχραιμη:
«Όταν ένα νέο παιδί ή μία παρέα φτιάχνουν ένα τραγούδι, το κάνουν από αγάπη και γιατί καίγονται να μοιραστούν κάτι. Άλλοτε είναι όμορφο, άλλοτε όχι, ανάλογα πάντα και με την διαμορφωμένη αισθητική του καθενός μας. Η πρόθεση όμως -πλην κραυγαλέα πονηρών προθέσεων- είναι να κάνεις το καλό, να επικοινωνήσεις, να δώσεις χαρά, συγκίνηση. Δεν τους αξίζουν χαρακτηρισμοί όπως «σίχαμα», «χυδαίο», «άθλιο», «ντροπή». Αυτοί οι χαρακτηρισμοί, όταν μιλάμε για τραγούδι, δεν χαρακτηρίζουν το τραγούδι και τους δημιουργούς του αλλά εμάς και την πραγματική σχέση μας με την μουσική και τους ανθρώπους γενικότερα.» – Ανάρτηση του στιχουργού και ραδιοφωνικού παραγωγού Οδυσσέα Ιωάννου στο Facebook, σχετικά με τον θόρυβο που έχει γίνει για το τραγούδι της Μαρίνας Σάττι, ZARI, για την Eurovision. (ΦΩΤΟ)
Και από κάτω, το εύστοχο σχόλιο της συγγραφέως Αφροδίτης Φραγκιαδουλάκη από την Κρήτη:
«Αυτό που γίνεται Χρήστο μου είναι άθλιο… όλοι γράφουν λιβέλους και αναλύσεις επί αναλύσεων για ένα τραγούδι -αν είναι δυνατόν- και βάζοντας μπόλικη συνωμοσιολογία και ολίγον από εθνικιστική υστερία καταλήγουν εμμονικά να πλακώνονται μόνοι τους. Είμαστε ένας λαός για γέλια και για κλάματα… εντελώς ψυχωτικός!»
