Ακόμα δεν μπήκε το καλοκαίρι και δύο μεγάλες πυρκαγιές κατέκαψαν δέκα περίπου χιλιόμετρα βλάστησης απειλώντας χωριά και βιομηχανίες. Η μια στην περιοχή της Ασγάτας από λάθος χειρισμό στην καταστροφή εκρηκτικών υλών και η άλλη κοντά στη βιομηχανική περιοχή Αγίου Σίλα, από άγνωστη ακόμα αιτία. Πέραν των δύο αυτών πυρκαγιών, όλο και κάποια πιο μικρή ξεσπάει με τους πυροσβέστες να τρέχουν από τη μια να εκκενώσουν πλημμυρισμένα υποστατικά και δρόμους και από την άλλη να σβήσουν φωτιές.
Το πρόβλημα δεν είναι καινούριο. Η Κύπρος, λόγω ξηρού κλίματος, ήταν πάντοτε ευάλωτη στο ξέσπασμα πυρκαγιών. Πόσο μάλλον σήμερα που η αύξηση της θερμοκρασίας έχει επιδεινώσει τις συνθήκες. Και ενώ η οχύρωση του νησιού απέναντι στον κίνδυνο αυτό θα έπρεπε να γίνει προ πολλού, για άλλη μια χρονιά πορευόμαστε στην τύχη. Οι πολίτες πληρώνουμε, για δεκαετίες, ποσοστό από τα πενιχρά έσοδα επιτοκίων επί των καταθέσεων για την άμυνα, έχουν ξοδευτεί μέχρι σήμερα δισεκατομμύρια κάνοντας μία τρύπα στο νερό, ενώ δεν καταφέραμε να έχουμε πτητικά μέσα για κατάσβεση πυρκαγιών. Όλο θα αγοράσουμε, όλο θα ενοικιάσουμε, αλλά όλο κάπου κολλά το θέμα. Κι όταν μας ζώσουν οι φλόγες αναμένουμε από κάποια γειτονική χώρα να συνδράμει. Αυτή την στιγμή, μετά την πρώτη μεγάλη πυρκαγιά, ζητήσαμε βοήθεια από την Ιορδανία. Δύο ελικόπτερα πυρόσβεσης και 18 πυροσβέστες αφίχθησαν στην Κύπρο, αλλά πριν προλάβουν να μάθουν τα κατατόπια ξέσπασε δεύτερη πυρκαγιά που λόγω ανέμων πήρε διαστάσεις απειλώντας σπίτια και βιομηχανικά υποστατικά.
Τη μια καίγεται η Σολέα, σκοτώνονται πυροσβέστες και θα… Ήταν το 2016. Είκοσι περίπου τετραγωνικά χιλιόμετρα κάρβουνο και δύο δασοπυροσβέστες νεκροί. Την άλλη καίγεται η ορεινή Λάρνακας, μαζί και τέσσερεις ξένοι εργάτες και πάλι θα… Ήταν το 2021. Και μας βρίσκει το 2024 με ένα μόνο πυροσβεστικό ελικόπτερο και πολλά θα, τα οποία ευελπιστούμε πως αυτή την φορά δεν θα μείνουν ξανά θα.
Τι συμβαίνει επιτέλους σε αυτό τον τόπο; Για να γίνει μια πλατεία χρειάζονται έξι χρόνια, για να γίνει ένας δρόμος απαιτούνται μέχρι και 17 χρόνια και πολλές δεκάδες εκατομμύρια, εκχωρούνται μαρίνες σε ξένους για αναπτύξεις αλλά τις αναπτύξεις μην τις είδατε ενώ οι δημόσιοι χώροι κατακρατούνται. Κανένα μεγάλο έργο δεν προχωρά και όσα προχωρούν, το κόστος τους διπλασιάζεται. Προσευχόμαστε να μην πλημμυρίσουμε, προσευχόμαστε να μην καούμε, προσευχόμαστε να μην διψάσουμε, προσευχόμαστε να μην πεθάνουμε από νοσοκομειακή λοίμωξη άμα την γλυτώσουμε από τον καρκίνο… Κι ο Θεός δεν ξέρει τι να προλάβει. Αυτό δεν είναι κράτος. Ανοχύρωτη πολιτεία είναι.
