Έδωσα μέσω sms την ψήφο μου σε δύο χώρες. Στην Γαλλία και στο Ισραήλ. Τα τραγούδια τους ήταν για μένα πολύ όμορφα.
Στη δεύτερη περίπτωση έπαιξε ρόλο και το bullying που υπέφερε η Έντεν Γκολάν, από πολλές πλευρές, μόνο και μόνο επειδή είναι ισραηλινή. Το ότι συμμετείχε σε αυτό το «ψυχολογικό bullying» και η δική μας υποψήφια, μου ενέτεινε τον θυμό, δεν με επηρέασε όμως στην ψήφο – το Ζάρι δεν μου άρεσε. Τέλος, πέρα από τις προσωπικές μου προτιμήσεις, δικαίως πήρε το βραβείο η Ελβετία. Ήταν φρέσκο, σκαμπρόζικο και εξαιρετική απόδοση επί σκηνής.
Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ο,τι η Σάττι είναι ξεχωριστή καλλιτέχνις, μεγάλο ταλέντο. Αφήνω πίσω μου την άτυχη, κακή της στιγμή στην Eurovision, για την οποία και την κατέκρινα, και της εύχομαι να μεγαλουργήσει. Είμαι σίγουρος ότι θα τάχει πει, πολύ ανοικτά και έντιμα, με τον εαυτό της.
Παραθέτω τις απόψεις δύο ανθρώπων που εκτιμώ ιδιαίτερα. Ο Γιώργος Σακελλίων είναι ιατρός, αναισθησιολόγος στο νοσοκομείο του Κόλτσεστερ στην Αγγλία. Τον καιρό της πανδημίας, μας ενημέρωνε για την τραγική κατάσταση στις ΜΕΘ στην Αγγλία. Και λέει για τα σαββατιάτικα:
1. Το τραγουδάκι της Σάττι μ’ αρέσει. Όπως μ’ αρέσουν γενικά τα τραγούδια της και είναι ό,τι πρέπει για την Eurovision
.
2. Οι πολιτικές/κοινωνικές απόψεις ενός καλλιτέχνη με αφήνουν πάντα αδιάφορο, είτε αυτός είναι ο Νταλάρας, η Μποφίλιου ή η Σαττι. Τις περισσότερες φορές μάλιστα το καλλιτεχνικό μέγεθος ενός τραγουδιστή είναι αντιστρόφως ανάλογο με τη σοβαρότητα των πολιτικών απόψεων του.
3. Όταν εκπροσωπείς τη χώρα οφείλεις να είσαι απόλυτο υπόδειγμα σοβαρότητας και αξιοπρέπειας. Εκεί το φάουλ της Σαττι είναι τεράστιο.
4. Όταν τολμάς να εκφράσεις μια άποψη, έστω με ένα γελοίο και αναξιοπρεπή τρόπο, να έχεις το θάρρος να το υπερασπιστείς μέχρι το τέλος. Άμα αρχίζεις τα «νύσταζα και χασμουρήθηκα επειδή δεν είχα κοιμηθεί», είσαι ακόμα περισσότερο γελοίος.
Μικρό σχόλιο δικό μου. Όσον αφορά το (2), έχω μια μικρή ένσταση, καθώς υπάρχουν, και γνώρισα, καλλιτέχνες πολύ μεγάλους (Έλληνες, σαν τον Μάνο Χατζιδάκι πχ, και ξένους σαν τον Λέναρντ Κοέν), που η άποψή τους όχι μόνο μετρούσε, αλλά και προσωπικά με καθόρισε σε πολλά.)
Και, δεύτερη άποψη, από τον Γιώργο Χ. Πανόπουλος, δημοσιογράφο, συγγραφέα και διευθυντή των life style περιοδικών στα χρόνια τής ακμής τους. Τον εκτιμώ πολύ, γιατί δεν φοράει παρωπίδες, και είναι έντιμος στις σκέψεις και στα γραφόμενά του. Αναφέρεται στην λεγόμενη woke κουλτούρα, που αυτή κι αν έλαμψε και στην φετινή Eurovision:
Διαβάζω σε μερικά σάιτ για ΤΟ Νέμο, τον Ελβετό Nemo Mettler τραγουδιστή και μουσικό, που συμμετέχει στον Διαγωνισμό της Γιουροβίζιον και δηλώνει “όχι δυαδικός”, μια αυτοπαρωδιακή ταυτότητα που υπονοεί ότι δεν είναι ούτε άντρας ούτε γυναίκα.
Μερικές παρατηρήσεις:
1. Οι επινοημένες σεξουαλικές ταυτότητες (όπως “όχι δυαδικός”, “ασέξουαλ”, “ημικορίτσι”, “ημιαγόρι”, “πολυερωτικός”, “α-ρομαντικός”, “πανσεξουαλικός”, genderqueer, two-spirit, genderfluid) σύμφωνα με το Wikipedia έχουν φτάσει τις 110- κάθε μέρα κάποιος ξυπνάει και προσθέτει μια νέα ταυτότητα. Αυτές οι ετικέτες όχι μόνο δεν καταργούν τα κουτάκια όπως είναι υποτίθεται η επιδίωξη όσων τις εφευρίσκουν αλλά τα πολλαπλασιάζει δημιουργώντας καινούργια σεξουαλικά γκέτο.
Το να χαρακτηρίζεσαι “μη δυαδικός” δεν σημαίνει τίποτα. Με το να δηλώνεις ότι δεν είσαι “ούτε άντρας ούτε γυναίκα” δεν κάνεις τίποτα άλλο απο το να αναβαθμίζεις τη δυαδικότητα. Γιατί όχι “μη τριαδικός”, “μή τετραδικός”, “μη διεμφυλικός” κλπ;
2. Το να ουδετεροποιείς κάποιον/α αποκαλώντας τον/την “ΤΟ” τον/την απανθρωποποιείς, τον/την κάνεις αντικείμενο, τον/την γυρίζεις σε μια άβουλη νηπιακή κατάσταση. “Σκεφτείτε πόσο προσβλητικοί ή και κακοποιητικοί ακούγονται όροι όπως μεταναστά, αλβανά, πακιστανά και πόσο υποτιμητικό ακούγεται το να αναφέρεται κανείς σε κάποιο άτομο ως π.χ. “το καημένο”: αμέσως του αρνούμαστε την ικανότητα για αυτενέργεια, σαν να είναι πράγμα ή νήπιο».
3. Η οργουελική νεογλώσσα που προσπαθεί να επιβληθεί δεν αποτελεί φυσική προσαρμογή σε μια ρέουσα πραγματικότητα αλλά προσπαθεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης μας. Η woke νεογλώσσα είναι διχαστική, αυταρχική, βίαιη. Αυτή η διεστρέβλωση της γλώσσας χρησιμοποιείται και ως αναγνώριση μεταξύ των μελών της “σωστής πλευράς της ιστορίας” με τον ίδιο τρόπο που αναγνωρίζονται μεταξύ τους οι ζηλωτές των θρησκευτικών αιρέσεων.
4. Για πολλούς μεσήλικες άντρες που ασπάστηκαν το woke δόγμα με εφηβικό ενθουσιασμό αυτή η “πολιτιστική επανάσταση” δεν είναι τίποτα άλλο από ιδεολογικό viagra που τους κάνει να νιώθουν νέοι, σφριγηλοί και επαναστάτες- η αντρική εμμηνόπαυση ως δεύτερη εφηβεία.
ΥΓ μου: Δεκτές οι αντίθετες απόψεις. Όχι οι υβριστικές – αυτές διαγράφονται δια παντός!
