Λοιπόν! Θα σας χαλάσω το πάρτι, έτσι για να μην κρυβόμαστε πίσω από το οπαδικό μας κασκόλ και να μην φοράμε κατά περίσταση τη φανέλα που πρέπει.
Δεν υπάρχει φανέλα που πρέπει. Μία είναι. Και είναι μόνο της δικής σου ομάδας. Η ομορφιά του ποδοσφαίρου, κυρίως για κάθε κανονικό οπαδό του, είναι να χαίρεσαι με την ήττα των αντιπάλων σου και να λυπάσαι για τις νίκες του. Τελεία! Χωρίς αυτό το … νομοτελειακό υπόβαθρο, δεν θα υπήρχε το άθλημα αυτό. Ίσως το ωραιότερο και πιο συναρπαστικό απ’ όλα στον κόσμο.
Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τις ψευτο-ευγένειες, τις «εθνικές υπερηφάνειες» και τα politically correct ιδίως στο ποδόσφαιρο. Είναι ο βασιλιάς των σπορ ΚΑΙ επειδή κουβαλάς μέσα σου και σου τα βγάζει η μπάλα αυτό, ένα εκατομμύριο αναφορές. Στην παιδική σου ηλικία, στην κληρονομιά από γονείς και παππούδες, στην καταξίωση, στην επικράτηση, στην ήττα, στο κάζο, στην ξεφτίλα, στον εχθρό που τροφοδοτεί αέναα τον δικό σου φανατισμό! «Σας σκίσαμε», λες – όχι «σας νικήσαμε». Κι έτσι πρέπει. Τέλος…
Όπως γράφει ο Μιχάλης Μητσός στα «ΝΕΑ», το δέσιμο με μια ομάδα υπερβαίνει την πολιτική, είναι άσχετη με την ιδιότητα του ιδιοκτήτη ή προέδρου της και δεν μπορεί να εξηγηθεί με αποκλειστικά κοινωνικούς ή οικονομικούς όρους.
Δεν χάρηκα, λοιπόν, τη νίκη του Ολυμπιακού, αλλά εκείνο που μου έφερε χαμόγελο μεγάλο ήταν η χαρά στα πρόσωπα αγαπημένων φίλων μου, στο γήπεδο ή στο σπίτι: Της Άννας, της Ματούλας, του Αντύπα, του Αλέξανδρου, του Κωστή, του Μανωλάκη, του Πειραιώτη μου, που πια πολιτογραφήθηκε στην Κύπρο, του Νίκου και άλλων πολλών αλλά …φτάνει! Μην το παρακάνουμε κιόλας, … και συγκινηθούμε αχρείαστα.
Πρόσωπο της Ημέρας, ήταν αυτό των οπαδών της Φιορεντίνα, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του αγώνα. Είναι από τα πιο αξιοπρεπή πρόσωπα που είδα ποτέ μου σε κερκίδες ποδοσφαιρικού αγώνα. Κι όταν μια ομάδα τρώει γκολ και χάνει στο τελευταίο λεπτό μιας παράτασης, είναι πάντα οδυνηρό…
Μένοντας όμως στα αθλητικά μαθαίνουμε ότι ο Εργκίν Αταμάν, ο Τούρκος προπονητής της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού, αποκάλυψε στην τουρκική εφημερίδα «Sabah» ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδος, Κυριάκος Μητσοτάκης, του τηλεφώνησε για να τον συγχαρεί για τη νίκη επί της Ρεάλ Μαδρίτης και την κατάκτηση της Euroleague στο Βερολίνο, λέγοντάς του επιπρόσθετα «ότι η παρουσία του έχει συμβάλει στη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, με σοβαρό τρόπο!»
Δεν σοβαρευόμαστε λιγάκι, λέω εγώ;
Λίγες ώρες πριν την έναρξη του αγώνα του Ολυμπιακού, βρέθηκα σε μιαν άδεια Αθήνα, στο ίδρυμα Θεοχαράκη, στην παρουσίαση του καινούργιου βιβλίου του φιλοσόφου κ. Στέλιου Ράμφου, που φέρει τον τίτλο «Γάμος και Οικογένεια στην Χώρα των Θαυμάτων» (Εκδόσεις Αρμός). Στο οπισθόφυλλο, θέτει καίρια και δύσκολα ερωτήματα:
«Είναι τα ομόφυλα ζευγάρια ισοδύναμα με τα ετερόφυλα; Πώς θα μπορέσει η κοινωνία να επιβιώσει, αν ονομάζουμε τα ισοδύναμα κατά βούλησιν; Ότι είναι ισοδύναμη, ας πούμε, η θάλασσα με μια πισίνα; Θα χάσουν την έννοια τους οι λέξεις και δεν θα ξέρουμε πια για τι πράγμα μιλάμε. Θα πάμε στην πραγματική ζούγκλα του νοήματος. Το όριο που βάζει ο γάμος μπορεί να διευρυνθεί; Να μην έχει όριο και να διευρύνεται προϊόντος του χρόνου; Ήδη έχει τεθεί θέμα γάμων με ζώα. Ήδη, στην Ολλανδία έχουμε κόμμα παιδόφιλων. Αυτά αποτελούν σκληρή πραγματικότητα γιατί κυριαρχεί το δικαίωμα. Το δικαίωμα δεν έχει το δίκαιο μέσα του. Το δικαίωμα έχει το δίκαιο στην αλήθεια που το στηρίζει. Οικογένεια και κοινωνία δεν υπάρχουν χωρίς όρια. Αλλιώς, γυρνάμε στη φύση. Να γυρίσουμε στην φύση, αλλά να ξέρουμε ότι εκεί το μεγάλο ψάρι θα τρώει ανελέητα το μικρό».
Σήμερα φιλοξενώ το κ. Ράμφο στην ραδιοφωνική μου εκπομπή στην ΕΡΤ, 9-10π.μ. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να την ακούσει ζωντανά μέσω διαδικτύου, μπαίνοντας στο ertecho.gr, αναζητώντας το Πρώτο Πρόγραμμα και επιλέγοντας τον υποφαινόμενο στην εκπομπή «Καθρέφτης». Μπορείτε να την ακούσετε και εκ των υστέρων, όποια μέρα η ώρα θέλετε. Σας διαβεβαιώ: Θα έχει πολλή τροφή για σκέψη…
