Ήταν ως να έπεσε ο γκρίζος σοβάς από ένα μεγάλο τοίχο και να αποκαλύφθηκε μια τεράστια αγιογραφία.
Μια μεγάλη ομάδα από μεσήλικες που -απίστευτο πως- αναζητούσαν τους χαμένους γονείς τους. Ήταν λέει τα παιδιά των αγνοουμένων του 1974 που μαζεύτηκαν για να ανακοινώσουν στα ΜΜΕ και στην κοινωνία ότι δημιούργησαν το Σωματείο «Σύνδεσμος Συζύγων-Τέκνων Αγνοουμένων οι 1619», στις 4 Φεβρουαρίου του 2024, αλλά και για να καταγγείλουν την πολιτεία και τους αρμόδιους για αδιαφορία και αναλγησία έναντι τους.
Άνθρωποι ώριμοι, πενηντάρηδες, γκριζομάλληδες, χτυπούσαν με εργαλεία της καρδιάς τον γκρίζο τοίχο της ζωής τους κι όπως έπεφτε ο σοβάς εμφανιζόταν και μια εικόνα: «Στις δεκαπέντε ημέρες μετά την εισβολή χάθηκαν ο πατέρας μου, η μητέρα μου και ο αδελφός μου που ήταν έξι ετών. Δεν γνώρισα κανένα. Δεν ξέρω τους γονείς μου, ούτε τη μυρωδιά τους ξέρω, ούτε πώς να έχεις μάνα ξέρω…», είπε η Αναστασία Ευσταθίου Στυλλή, που γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1974. «Μεγαλώσαμε σε μια ακρωτηριασμένη οικογένεια, χωρίς δεκανίκια. Είμαστε για 50 χρόνια στον αναπνευστήρα χωρίς οξυγόνο. Η μάνα και τα παιδιά της μόνοι τους, χωρίς καμία στήριξη από κανένα», είπε η Ντίνα Αγαπίου αγιογραφώντας άλλη μια εικόνα αποκαθήλωσης. «Ο αγνοούμενος δεν είναι απώλεια, είναι απουσία. Απουσία από τις ζωές, τις χαρές τις λύπες, από το τραπέζι μας. Άνθρωποι που δεν είχαν την ευκαιρία να δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν και κάποιοι από αυτούς δεν είχαν ούτε την τύχη να τα γνωρίσουν. Άταφοι νεκροί, που παραπαίουν ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, ακόμα και μετά τις ταυτοποιήσεις τους», είπε η Δέσποινα Γρηγορίου, αποκαλύπτοντας ολόκληρο το τραγικό ψηφιδωτό. Δίπλα στο Γιώργο, τη Δέσποινα, τη Γεωργία, την Κούλα την Ντίνα και τους άλλους με τις μαύρες μπλούζες με τον αριθμό 1619 ήταν πολλοί, μια αίθουσα γεμάτη από συγγενείς, κάποιους δημοσιογράφους και λίγους πολιτικούς.
Εκείνοι που έλλειπαν ήταν τα μέλη της Παγκύπριας Οργάνωσης Συγγενών Αδηλώτων Αιχμαλώτων και Αγνοουμένων. Εκείνοι, δηλαδή, που θα έπρεπε να ήταν εκεί από την πρώτη στιγμή, να συμπαρασταθούν στα πλάσματα που η ζωή, η πατρίδα και η πολιτεία τα άφησαν ορφανά και απροστάτευτα. Αντίθετα, ακόμα και τώρα, η Οργάνωση ήταν απούσα. Απούσα και η Πολιτεία για μισό αιώνα. Κι όχι μόνο απούσα αλλά και συμπράττουσα με ένα κύκλωμα που μεθοδεύτηκε από μέλη της Οργάνωσης Συγγενών και το οποίο υπαγόρευε χειρισμούς του επίσημου κράτους.
Εμείς τα γράψαμε και τα περιγράψαμε πολλάκις τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια ωστόσο κυβερνήσεις και κόμματα προτιμούσαν να συντάσσονται με το κύκλωμα που έφτασε να εφεσιβάλει ακόμα και υποθέσεις οικογενειών αγνοουμένων όπως των Ππασιά και Πάλμα που δικάστηκαν από τα δικαστήρια της Δημοκρατίας και αφού οι οικογένειες κέρδισαν, αναγκάστηκαν να μπουν σε δικαστικό αγώνα κατά της ΚΔ στο ΕΔΑΔ.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ των οικογενειών, μετά από μια δεκαετία, με αποτέλεσμα η ΚΔ να εξευτελιστεί χάνοντας «πανηγυρικά». Το πρωτόδικο δικαστήριο είχε, στις 5/11/2010, αποφανθεί (περίπτωση Ππασιά) ότι , «η Δημοκρατία για 25 χρόνια απέτυχε να προβεί σε αποτελεσματική και ολοκληρωμένη έρευνα, εγκλωβίζοντας τους ενάγοντες στην αβεβαιότητα για την τύχη του συζύγου και πατέρα τους, με αποτέλεσμα οι ενάγοντες να υποστούν ψυχική ταλαιπωρία. Η παράλειψη διερεύνησης συνιστά εξευτελιστική και ταπεινωτική μεταχείριση». Το δικαστήριο επιδίκασε το ποσό των 125.000 ευρώ υπέρ της οικογένειας Ππασιά, ποσό που θα έπρεπε να πληρώσει η ΚΔ, η οποία όμως εφεσίβαλε την απόφαση. Το ΕΔΑΔ στην απόφαση του (31.08.2021) διατυπώνει μομφή κατά της ΚΔ καθώς: «Το Δικαστήριο (ΕΔΑΔ) ανησυχεί επίσης για την αναφορά του Ανώτατου Δικαστηρίου (της Κύπρου) στις ανώνυμες “πολιτικές διαστάσεις” του ζητήματος ως δικαιολογία για την καθυστέρηση της εξέτασης». Πως τοποθετήθηκε η κυβέρνηση Αναστασιάδη δια του κυβερνητικού Εκπροσώπου Μάριου Πελεκάνου; «Η ΚΔ ως ευνομούμενο κράτος θα σεβαστεί την απόφαση του Δικαστηρίου. Η Νομική Υπηρεσία, ως ο νομικός σύμβουλος του κράτους, θα αξιολογήσει την απόφαση και όσα προκύπτουν από αυτήν». Άθλιοι! Πως αλλιώς να το πει κανείς; Ο Χριστοφής Βασιλείου Ππασιάς που βασανίστηκε από τους εισβολείς και εκτελέστηκε, αφήνοντας πίσω σύζυγο και τρία ορφανά, «πέρασε» από τρία δικαστήρια για να δικαιωθεί…
Εκείνο, πάντως, που είναι εξαιρετικά σημαντικό και αφορά το Σωματείο «Σύνδεσμος Συζύγων-Τέκνων Αγνοουμένων οι 1619», που πρόσφατα ιδρύθηκε, είναι η απόφαση του ΕΔΑΔ ημερομηνίας 12.05.2014 (Κύπρος εναντίον Τουρκίας) στην οποία μεταξύ άλλων υπογραμμίζεται: «Το Δικαστήριο σημείωσε ότι η Κυπριακή Κυβέρνηση είχε υποβάλει αξιώσεις δίκαιης ικανοποίησης για παραβάσεις που διαπράχθηκαν κατά δύο συγκεκριμένων και αντικειμενικά αναγνωρίσιμων ομάδων ατόμων, δηλαδή 1.456 αγνοουμένων και των εγκλωβισμένων Ελληνοκυπρίων κατοίκων της χερσονήσου Καρπασίας. Απλώς δεν ζητήθηκε ικανοποίηση με σκοπό την αποζημίωση του κυπριακού κράτους για παραβίαση των δικαιωμάτων του, αλλά προς όφελος μεμονωμένων θυμάτων. Όσον αφορά τους αγνοούμενους και τους κατοίκους Καρπασίας, το Δικαστήριο έκρινε ότι η Κυπριακή Κυβέρνηση είχε το δικαίωμα να υποβάλει αξίωση βάσει του άρθρου 41 και ότι η δίκαιη ικανοποίηση στην παρούσα υπόθεση θα ήταν δικαιολογημένη. Λαμβάνοντας υπόψη όλες τις σχετικές περιστάσεις της υπόθεσης, το Δικαστήριο έκρινε εύλογο να επιδικάσει στην Κυπριακή Κυβέρνηση συνολικά ποσά 30.000.000 ευρώ για την ηθική βλάβη που υπέστησαν οι επιζώντες συγγενείς των αγνοουμένων και 60.000.000 ευρώ για μη χρηματική βλάβη στους εγκλωβισμένους κάτοικους της χερσονήσου Καρπασίας.
Αυτά τα ποσά επρόκειτο να διανεμηθούν από την Κυπριακή Κυβέρνηση στα μεμονωμένα θύματα των παραβιάσεων που διαπιστώθηκαν στην κύρια απόφαση. Το Δικαστήριο έκρινε ότι πρέπει να αφεθεί στην Κυπριακή Κυβέρνηση, υπό την επίβλεψη της Επιτροπής Υπουργών, να δημιουργήσει έναν αποτελεσματικό μηχανισμό για τη διανομή των προαναφερθέντων ποσών στα μεμονωμένα θύματα». Έχουν περάσει ακριβώς 10 χρόνια από την εξαιρετικά σημαντική απόφαση του ΕΔΑΔ που αφορά όλους τους αγνοούμενους και τους εγκλωβισμένους και οι κυβερνήσεις Νίκου Αναστασιάδη και Νίκου Χριστοδουλίδη δεν έχουν δημιουργήσει αποτελεσματικό μηχανισμό για τη διανομή των 90 εκατομμυρίων ευρώ «στα μεμονωμένα θύματα». Ούτε κανείς μέχρι σήμερα έχει εγείρει τέτοιο ζήτημα. Λοιπόν, αγαπημένοι φίλοι του Σωματείου «Σύνδεσμος Συζύγων-Τέκνων Αγνοουμένων οι 1619», ιδού πεδίο δόξης λαμπρό και προσοδοφόρο, αλλά όπως λέει και ο Ελύτης, «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή»!
