Γενικά, μιλάμε όλοι πάρα πολύ, για όλα και με απόλυτη βεβαιότητα ότι τα ξέρουμε όλα. Επίσης, όταν συμβεί η στραβή, πάντα βρίσκουμε εξηγήσεις, προαναγγελίες, αλλά και άμεσες λύσεις, συνήθως πυροσβεστικές.
Όσον αφορά το περίφημο «μήνυμα των εκλογών», που το συζητάμε και το αναλύουμε επί μέρες, είμαι σίγουρος πως οι πιο ψύχραιμοι και ψαγμένοι άνθρωποι το ήξεραν, το μήνυμα, πολύ πριν πάνε στις κάλπες. Η πολιτική, μπορεί να είναι δύσκολη στην εφαρμογή της, αλλά πολύ εύκολη στο να την καταλάβεις και να την οριοθετήσεις…
Ακούω και διαβάζω πολλούς στην Κύπρο, αλλά και στην Ελλάδα, να επιχειρηματολογούν υπέρ του Παναγιώτου και του Κασσελάκη, (που ασφαλώς δεν είναι ολόιδιες περιπτώσεις), περίπου ως ένα καλό αντίβαρο σε μέτριους ή και κάκιστους πολιτικούς.
Πράγματι, κατακλυζόμαστε από δαύτους. Ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Πρώτον, επειδή έχουν βρει πρόσφορο έδαφος για να είναι «μέσα στα πράγματα». Και δεύτερον, επειδή δεν τους ελέγχουμε όσο πρέπει. Αντίθετα, τους ανεχόμαστε. Ακόμα χειρότερα, τους υποστηρίζουμε κιόλας. Είτε γιατί είναι κολλητοί. Είτε γιατί μας εξυπηρετούν. Είτε και τα δύο.
Το πολιτικό σύστημα δεν είναι μια αόριστη έννοια. Είναι ένας μηχανισμός πολύπλοκος και δύσκολος. Για να δουλέψει καλά, συγκλίνουν πολλοί παράγοντες. Ο πιο βασικός απ’ όλους είναι η Παιδεία – με την ευρύτερη και ολιστική της έννοια.
Άκουγα τις προάλλες, τον σπουδαίο, ισραηλινής καταγωγής πιανίστα και διευθυντή ορχήστρας, Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ, να λέει ότι κάθε μέλος μια φιλαρμονικής πρέπει, πέραν από τη δεδομένη, δική του ικανότητα, να προσαρμόζεται απολύτως και συντονίζεται αρμονικά με κάθε άλλο μέλος της.
Για παράδειγμα, εάν αφαιρέσεις το κλαρινέτο ή το φλάουτο από την «Ποιμενική» του Μπετόβεν, θα είναι κάτι άλλο. Δεν θα εμπεριέχει, ας πούμε, το «στοιχείο» της φύσης.
Όπως έλεγε και ο Ιταλός συνθέτης, Αντόνιο Σαλιέρι, για τον Μότσαρτ (το ακούσαμε και το είδαμε στη συγκλονιστική ταινία «Amadeus»), ο μέγας Αυστριακός συνθέτης απλά έγραφε μουσική που ήδη είχε ολοκληρώσει μες το μυαλό του.
Και τι μουσική, αλήθεια! Μουσική τέτοια, που δεν είχε γραφτεί ποτέ. Και, το πιο σημαντικό απ’ όλα, μία νότα της να αλλάξεις ή να μετατοπίσεις, θα καταρρεύσει όλο το έργο!
Ο Μπάρενμποϊμ, που σε πολύ νεαρή ηλικία είχε ερωτευθεί και παντρευτεί τη σπουδαία τσελίστρια, Ζακλίν Ντε Πρε, η οποία, δυστυχώς, πολύ πρόωρα έφυγε από τη ζωή κτυπημένη από τον καρκίνο, ίδρυσε μαζί με τον Παλαιστίνιο διανοούμενο και συγγραφέα, Έντουαρντ Σαΐντ (μαζί στη φωτό), τη Συμφωνική Ορχήστρα Ντιβάν, με μουσικούς από την Παλαιστίνη και το Ισραήλ.
«Ο ανθρωπισμός είναι η μόνη –θα έφτανα στο σημείο να πω και η τελευταία– αντίσταση που έχουμε ενάντια στις απάνθρωπες πρακτικές και τις αδικίες που παραμορφώνουν την ανθρώπινη Ιστορία. Ο διαχωρισμός μεταξύ των λαών δεν είναι λύση για κανένα από τα προβλήματα που τους διχάζουν. Και σίγουρα η άγνοια του άλλου, δεν βοηθά καθόλου. Μπορεί όμως μια λύση να είναι μια συνεργασία και συνύπαρξη ανάλογη με αυτή της Ορχήστρας μας», έλεγε ο Ένουαρντ Σαΐντ (1935-2003).
Που καλό είναι να εντρυφήσουν έστω λίγο στα βιβλία του, όπως και στην μουσική που διευθύνει ακόμα ο Μπάρενμποϊμ, όλοι εκείνοι που θεωρούν ότι πολιτικοί είναι μόνο ένα post, ένα άψυχο δελτίο Τύπου, και διαρκές γυρολόι σε πανηγύρια, γάμους, βαφτίσια, κηδείες και εθνικά μνημόσυνα.
