«Γιατί η Χεζμπολλάχ απείλησε την μικροσκοπική αυτή χώρα;», ήταν ο τίτλος του CNN International την ημέρα που ο ηγέτης της τρομοκρατικής, ισλαμικής οργάνωσης πέταξε την στρακαστρούκα του ότι εάν η Κύπρος επιτρέψει επιθέσεις του Ισραήλ από το έδαφός της προς την Παλαιστίνη και τον Λίβανο, θα γίνει και αυτή μέρος του πολέμου;
Αυτή «η μικροσκοπική χώρα» όμως, όπως συμπληρώνει το CNN, είναι κράτος-μέλος της ΕΕ. Άρα – οι απειλές του αρχιτρομοκράτη της Μέσης Ανατολής «κτυπάνε» και τις Βρυξέλλες. Κι αυτή πρέπει να είναι σταθερά η θέση της Λευκωσίας: να την πιστεύει, και να την λέει. Όχι όπως συνέβαινε σε περασμένα χρόνια όταν, κόντρα στην κοινοτική λογική και φιλοσοφία, περιθάλπαμε Ρώσους ολιγάρχες, και ξεπουλούσαμε κυπριακά/κοινοτικά διαβατήρια ακόμα και σε τυχάρπαστους και καταζητούμενους….
… για να κατεβάσουμε, λέει, το δημόσιο χρέους μας. Τέλος πάντων, αυτή η πληγή δεν κλείνει.
Μετά τις ευρωεκλογές, το κόμμα που μπήκε σε μεγάλες αναταράξεις στην Ελλάδα είναι το ΠΑΣΟΚ. Το μόνο που αύξησε ποσοστιαία τις δυνάμεις του από τις προηγούμενες εκλογές, πριν ένα χρόνο! Ήδη έχει μπει σε μια κομματική περιδίνηση (κλασικό σύμπτωμα τις ελληνικής, πολιτικής εσωστρέφειας), και το κόμμα έχει εισέλθει σε mode «πάμε να αλλάξουμε αρχηγό».
Μπορεί ο Νίκος Ανδρουλάκης να μην είναι μεγάλη ηγετική φυσιογνωμία που ονειρεύονται οι φωνακλάδες του κόμματος, κυρίως από την παλαιά φρουρά (την «διηγώντας τα να κλαις!»), αλλά έχει προοπτική βελτίωσης. Και, πάνω απ’ όλα, μοιάζει να έχει μάθει από μερικά από τα λάθη του τον πρώτο καιρό. Τα λέω αυτά, όχι ως μία «εμπεριστατωμένη πολιτική ανάλυση», αλλά από μια φυσική απέχθειά μου προς κάθε μορφή bullying. Ακόμα και, ή μάλλον κυρίως και, στην πολιτική.
Από την άλλη, το (ακόμα ) κραταιό κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, συνειδητοποίησε ότι η αρκετά μεγάλη μείωση του ποσοστού του οφείλεται κυρίως στο ότι ο περισσότερος κόσμος, έχοντας κουραστεί από τις πολλές εκλογές, και μάλιστα καλοκαιριάτικα, απλώς δεν πήγε να ψηφίσει.
Έτσι λοιπόν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προέβη, μάλλον για τα μάτιοα του κόσμου λέω εγώ, σε έναν ανασχηματισμό της κυβέρνησής του. Που βλέποντας, και παρακολουθώντας τις τελευταίες δύο εβδομάδες αν όντως το ανακάτεμα της τράπουλας έχει νόημα και ουσία, ευθέως απαντώ «όχι».
Και σε τέτοιες περιστάσεις, θυμάμαι πάντα αυτό που απάντησε ένας πολιτικός με ωραίο χιούμορ, ο μακαρίτης Λεωνίδας Κύρκος, όταν τον ρώτησαν «τι σημαίνει ανασχηματισμός στην πολιτική»: «Να στάζει νερά το ταβάνι, και εμείς να αλλάζουμε θέση στα έπιπλα»!
Πάμε μπάλα τώρα. Στο Euro24 στην Γερμανία, στο οποίο προσπαθώ να μην χάνω ούτε παιχνίδι, ενοχλήθηκα πολύ το Σάββατο από τα διαρκή και εκκωφαντικά γιουχαίσματα των Τούρκων οπαδών στον αγώνα της Εθνικής τους ομάδας κατά της Πορτογαλίας, το οποίο και έχασαν με 3-0.
Μου έκανε κακή εντύπωση γιατί σε κανέναν άλλον αγώνα έως τώρα (όπου στα γήπεδα φιλοξενούνται και συνυπάρχουν οπαδοί όλων των ομάδων), δεν άκουσα τόση εκκωφαντική και διαρκή αποδοκιμασία αντίπαλης ομάδας.
Και, σύμφωνοι: Το ποδόσφαιρο είναι «ζωηρό άθλημα». Και πράγματι διεγείρει τις λεγόμενες «λαϊκές μάζες» – αν και αυτός ο όρος είναι μάλλον αδόκιμος πια. Δεν λέω ότι πρέπει και να χειροκροτάμε τον αντίπαλό μας (όπως γίνεται πχ στο τένις), αλλά αυτό το εκκωφαντικό κράξιμο είναι απαράδεκτα επιθετικό, αγενές και, σε μερικές περιπτώσεις αποτελεί και προσάναμμα για επεισόδια.
Ανάλογα σχόλια άκουσα και διάβασα από αθλητικούς συντάκτες άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
(*) Μετά από τόσο καιρό στην Στήλη, αποφάσισα ότι δεν χρειάζεται για όλα τα πρόσωπα που αναφέρω να σημειώνω την «ειδικότητά» του, δηλαδή τι είναι, ή τι ήταν. Αυτή η σκέψη-απόφαση, μου ήρθε όταν θέλησα, για πολλούς και διάφορους λόγους, να εξηγήσω ποιος είναι ο Βολταίρος. Δημοσιεύω όμως την φωτογραφία του!
