Μια ανάλυση λέει πως με τις πρόωρες εκλογές στη Γαλλία ο Μακρόν, έχοντας επίγνωση της ανερχόμενης δυναμικής της ακροδεξιάς, στόχευε στο να φέρει τη Λεπέν στην εξουσία ώστε να φθαρεί. Τη συλλογιστική αυτή επιβεβαίωσε κι ο πατέρας του Γάλλου προέδρου, στο σπίτι του οποίου είχε στήσει καρτέρι δημοσιογράφος ενός μικρού γαλλικού μέσου, του Dernières Nouvelles d’Alsace. Ο πατέρας, συνταξιούχος νευρολόγος, Ζαν Μισέλ Μακρόν, λέει πως πρόθεση του γιού του ήταν να «παγιδεύσει» την ακροδεξιά στην κυβέρνηση ώστε να αποδειχθεί η ανικανότητά της. Κατά τον πατέρα, ο πρόεδρος Μακρόν θεώρησε προτιμότερο να υπερψηφιστεί η ακροδεξιά τώρα και να κυβερνήσει για δύο χρόνια με τον Μπαρντελά πρωθυπουργό, παρά να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές και να κυβερνήσει για πέντε χρόνια με τη Λεπέν στην προεδρία.

Τα ρίσκα στην πολιτική ωστόσο, όταν έχεις να κάνεις με το μέλλον μιας χώρας και τη μοίρα ενός λαού, δεν βγαίνουν πάντα σε καλό. Η έκβαση δεν είναι δεδομένη. Ενδεικτικό παράδειγμα το ρίσκο που πήρε ο πρωθυπουργός της Αγγλίας το 2016 με το δημοψήφισμα για το Brexit κι οι Βρετανοί ακόμα προσπαθούν να ορθοποδήσουν. Εντούτοις, ο Ντέιβιντ Κάμερον, δεν μετανιώνει όπως τουλάχιστον λέει δημόσια. Πρόθεση του ήταν να κατευνάσει την ευρωσκεπτική πτέρυγα του Συντηρητικού κόμματος και να ανατρέψει την άνοδο του ευρωφοβικού και αντιμεταναστευτικού Ukip, του Νάιτζελ Φάρατζ. Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως ήλπιζε, αλλά όπως εξηγεί σε βιβλίο που εξέδωσε λίγα χρόνια αργότερα (For the Record είναι ο τίτλος του) το δημοψήφισμα ήταν αναπόφευκτο, γιατί η χώρα ήταν διχασμένη. Οπόταν, θεωρεί πως όφειλε να δώσει την ευκαιρία στον κόσμο να αποφασίσει, με δημοκρατικές διαδικασίες, το μέλλον του. Κι ο κόσμος αποφάσισε αυτό που ο ίδιος δεν ευνοούσε. Το σεβάστηκε και αποχώρησε κι οι ψηφοφόροι τιμωρούν το Συντηρητικό κόμμα κάνοντας στροφή στους Εργατικούς, υπό την ηγεσία ενός μετριοπαθούς ηγέτη στον οποίο εναποθέτουν πλέον τις ελπίδες τους.

Μπορεί κάποιος να πει αυτή είναι η δημοκρατία. Ο Μακρόν ηττήθηκε στις ευρωεκλογές και όφειλε να δείξει πως πήρε το μήνυμα. Ο Κάμερον, βλέποντας το διχασμό που προκλήθηκε από λαϊκιστές θέλησε να δώσει στους ψηφοφόρους το δικαίωμα να αποφασίσουν. Οι λαοί αποφασίζουν. Όπως αποφασίσαμε και εμείς. Κι ο νέος μας ευρωβουλευτής κάνει εφηβικές πλάκες στις πλατείες της Αθήνας καλώντας κόσμο να κάνει παρανοϊκές πράξεις για ένα 50άρικο. Κι ο κόσμος, τουλάχιστον, αυτός που επιλέγει ο ίδιος να μας δείξει, ανταποκρίνεται. Να μασήσει ένα αποτσίγαρο, να γλείψει το παγωτό κάποιου άλλου, να πέσει στο συντριβάνι, να κινηθεί έρποντας στην πλατεία…

Παίρνουν οι λαοί το μήνυμα και φθείρονται οι εκλεγμένοι τους ή καθιερώνονται;