Έχω να σας εξομολογηθώ πως, παρόλο που τα «εκφραστικά όργανα» κομμάτων δεν είναι πρώτα – πρώτα στη σειρά εφημερίδων που θα διαβάσω τα πρωινά στο γραφείο, εντούτοις υπήρξε μία περίοδος, όχι και τόσο μακρινή, που η μόνη πηγή πληροφόρησής μου ήταν η «Χαραυγή». Από επιλογή. Ναι, συνειδητή επιλογή!
Αν και πάντοτε έβρισκα ενδιαφέροντα τα πρωτοσέλιδα της, από ιστορικής ιδίως πλευράς, συν κάποιες καλές πένες που έγραφαν κατά καιρούς στις σελίδες της, και παρότι το 2009 κόντεψε να μας «σαγηνεύσει» με μια…, δυτικότροπη θα την έλεγα, στροφή (εκεί που μας είχε συνηθίσει σε μουσικές προσφορές τύπου Μάνος Λοΐζος, Νίκος Ξυλούρης, Μίκης Θεοδωράκης, ξαφνικά έκανε ένα εντυπωσιακό άλμα, ανακοινώνοντάς μας:«Η θρυλική Madonna στην Κύπρο! Η μεγαλύτερη συλλεκτική προσφορά τραγουδιών της βασίλισσας της ποπ» – ναι, μ’ αυτό ακριβώς το λεκτικό,«Η θρυλική Madonna στην Κύπρο» (!) και μάλισταμε το διαφημιστικό να επιμένει: «Δεν είναι ψέμα, δεν είναι υπερβολή, βρίσκεται στην Κύπρο»!), εντούτοις δεν έπαυε να είναι… «το εκφραστικό όργανο….».
Όμως, όπως ήδη σας εξομολογήθηκα, υπήρξε μία περίοδος, κάπου στο 2011 – 2012, κυρίως το 2012, τότε που η κρίση που θα μας προσπερνούσε έπιασε την στροφή κλειστά κι αντί να μας προσπεράσει είχαμε μετωπική και χάρη στους σπουδαίους τραπεζίτες μας που τίναξαν την μπάνκα στον αέρα η Οικονομία ήταν μια ωρολογιακή βόμβα που περίμενες από λεπτό σε λεπτό να εκραγεί, η «Χαραυγή» είχε σταθερά γίνει η μοναδική πηγή ενημέρωσής μου. Δεν άνοιγα άλλη εφημερίδα, παρά μόνο αυτή. Το είχα δει σαν ένα είδος… ψυχοθεραπείας. Σαν αγχολυτικό φάρμακο και με το να παίρνω καθημερινά μια μικρή δόση, με έκανε να νιώθω καλύτερα. Κι αυτό διότι η Χαραυγή ζούσε τότε σε ένα παράλληλο σύμπαν, σ’ έναν δικό της κόσμο, σχεδόν παραμυθένιο. Κάτι σαν «Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων», με μόνη διαφορά ότι στη θέση της Αλίκης ήταν η Αντρούλα Γκιούρωφ. Οπόταν, αντί να επιτρέπω στα τρομολαγνικά πρωτοσέλιδα των άλλων εφημερίδων και στο μονίμως ταραγμένο ύφος του Βίκτωρα τα βράδια στο ΜΕΓΑ, να στέλνουν τη ψυχή μου στην Κούλουρη, εγώ άνοιγα τη «Χαραυγή»! Και εκεί που στον αληθινό κόσμο δεν ξέραμε που κρατούσε η τρύπα του… αυτιού μας, η «Χαραυγή» έγραφε «Έξοδος από την ύφεση» και εμένα ένα χαμόγελο ανακούφισης και αισιοδοξίας σχηματιζόταν στα χείλη μου. «Ω, τι ωραία που είναι όλα και σήμερα», έλεγα. Και παράγγελνα καφέ. Να φανταστείτε πως ακόμα κι αυτή την είδηση της αίτησης μας για ένταξη στον Μηχανισμό Στήριξης (δηλαδή, η καταφυγή μας στην Τρόικα, στους… «ναυαγοσώστες μας», όπως την έλεγε ο Μάϊκ Σπανός, τον οποίο αργότερα ο Άντρος Κυπριανού είχε τη φαεινή ιδέα να κατεβάσει για πρόεδρο) η «Χαραυγή» την πέρασε στα ψιλά – ψιλά. Δεν υπήρχε λόγος να πανικοβάλλουμε τον κόσμο με Τρόικες και μνημόνια. Μα, κυρίως, να δημιουργούμε αρνητικές εντυπώσεις για την κυβέρνησή μας. Έτσι, λοιπόν, στο πρωτοσέλιδο της 26ης Ιουνίου, ο πηχυαίος κεντρικός τίτλος έλεγε: «Ιστορική απόφαση. Αποκαθίσταται το όνομα των δολοφονηθέντων Αριστερών». Πάνω-πάνω, στη δεξιά γωνιά, στην άκρη της σελίδας και σε μικρό πλαίσιο, σαν μια αμελητέας σημασίας πληροφορία στην καθημερινότητα μας: «Αίτηση για ένταξη στον Μηχανισμό»! Γι’ αυτό σας λέω, «Ψυχοθεραπευτήριον, Η Χαραυγή» και έδιωχνα τη μαυρίλα των ημερών.
Στις μέρες μας – για να έρθουμε σιγά σιγά στο σήμερα – εφημερίδα ή άλλο ενημερωτικό μέσο που να λειτουργεί ως τέτοιου είδους «Ψυχοθεραπευτήριον», δεν υπάρχει. Σίγουρα δεν τα βλέπουν όλοι μαύρα κι άραχνα. Δεν είναι, άλλωστε. Ούτε ξυπνούν κάθε πρωί και μετρούν πόσες έγιναν οι άσπρες τρίχες στο κεφάλι του Χριστοδουλίδη για να βάλουν αρνητικό πρόσημο στη διακυβέρνησή του. Μα, ευτυχώς, δεν ζει καμιά εφημερίδα και κανένα μέσο στον κόσμο του, ώστε να παρουσιάζουν μία εικόνα ιδεατή, είτε αφορά στη διακυβέρνηση, είτε στη γενικότερη κατάσταση στο νησί, όπως αυτή διαμορφώνεται υπό τις συνθήκες τις σημερινές και καθορίζεται από τις χρονίζουσες παθογένειες του τόπου. Απεναντίας, βλέπουμε ακόμα και εκείνους που στηρίζουν εκεί και όπου κρίνουν ότι πρέπει να στηρίξουν την κυβέρνηση ή απονέμουν τα εύσημα σε συγκεκριμένες των ενεργειών της (που μπορεί και να μην της «βγήκαν» στο τέλος), παραμένουν μετρημένοι και σοβαροί. Δεν ξεσαλώνουν υπερθεματίζοντας. Δεν εμφανίζονται αιθεροβατούντες. Γι’ αυτό και τον ρόλο του «ψυχοθεραπευτηρίου» τον έχουν αναλάβει τα «παπαγαλάκια» του προεδρικού. Αν τους παρακολουθήσεις, θα κουραστείς να μετράς άθλους, νίκες, κατακτήσεις! Νυχθημερόν αναφωνούν «θρίαμβος, θρίαμβος!», όπως ο μακαρίτης Δημήτρης Νικολαΐδης στην ταινία «Η Αγάπη μας», τότε που η ταξιθέτρια Αλίκη αντικατέστησε την πρωταγωνίστρια Χέλμη. Δυο – δυο τα ανεβαίνουμε τα σκαλιά που οδηγούν στην τελειότητα. Απέναντι στην ισοπέδωση που επιχειρούν ορισμένοι, αυτοί ορθώνουν μόνο διθυράμβους! Και όσον αφορά στην διακυβέρνηση, εσχάτως όμως και όσον αφορά στην εικόνα της χώρας μας, το βιοτικό επίπεδο, το Περιβάλλον, την Δικαιοσύνη… Ακόμα κι εκείνοι που είτε άφησαν στο απυρόβλητο, είτε ελαφρώς σιουμάλισαν, είτε προώθησαν τον 24χρονο γιουτιούπερ που δεν είχε ψηφίσει ποτέ του, ούτε και είχε ασχοληθεί με τα «κοινά», ωστόσο πρόλαβε να κουραστεί από την πολιτική και τον ανέχτηκαν να φωνάζει «παιδκιά, εβαρεθήκαμέν τους», με αποτέλεσμα η αμπαλατοσύνη που βαφτίστηκε «ψήφος διαμαρτυρίας» να ανέβει σε ύψη δυσθεώρητα (να κάτι που αδιαμφισβήτητα σημειώνει άνοδο στον τόπο) μάς λένε τώρα -και σωστή είναι η επισήμανση- να μην… ισοπεδώνουμε και να μην λαϊκίζουμε διότι τότε επικρατούν οι αμπάλατοι και τα άκρα. Μα ούτε λαϊκίζουμε, ούτε ισοπεδώνουμε. Τα κακώς κείμενα κρίνουμε. Θα πρέπει να τα προσπερνάμε; Επειδή κάποιοι λαϊκίζουν και ισοπεδώνουν, θα στρώνουμε κόκκινα χαλιά σε ανύπαρκτα success stories και ακαρποφόρητους άθλους; Να οπτασιαζόμαστε τη μα επιτυχία να διαδέχεται την άλλη; Πόσες “επιτυχίες” , αλήθεια, αντέχει ένας τόπος; Εάν έχουμε γίνει όλα όσα μας φλομώσανε τα προηγούμενα χρόνια και υπαγόρευαν άλλα παπαγαλάκια, δηλαδή «ενεργειακό κέντρο», «πολιτιστικό κέντρο», «εκπαιδευτικό κέντρο», «κέντρο διαστηµικής διπλωματίας», «κέντρο αερομεταφορών της Ανατολικής Μεσόγειου» καθώς και άλλα «κέντρα», «κόμβοι» και «γέφυρες» που σίγουρα μου διαφεύγουν, τι άλλο έμεινε να κατακτήσει αυτό το μισό νησί; Πού θα φτάσει η άνοδός και η εξέλιξή του;
Χαλάλι, όμως. Αν είναι να μην επικρατήσουν οι αμπάλατοι και οι ακραίοι, από τώρα και στο εξής, μόνο θρίαμβοι, επιτυχίες, άθλοι, κατακτήσεις στο οπτικό μας πεδίο. Θα κλείνουμε τα μάτια και θα βλέπουμε μια χώρα να πετά. Θα τα κλείνουμε γενικώς, ακόμα και μπροστά στον λαϊκισμό των κρατούντων, στα ανεδαφικά success stories όσων υπερβάλλουν εαυτόν να εκθειάζουν τα έργα και τις ημέρες τους, θα θαυμάζουμε την ανοσία που απέκτησαν άλλοι και πλέον δεν τους ενοχλεί τίποτα, παλιό ή νέο, θα προσπερνάμε μηχανορραφίες, διαπλοκές και εξόφθαλμα σκανδαλώδεις καταστάσεις, ενώ όσους τυχόν τις σκαλίζουν, θα τους αποδομούμε. Σας θέλω θετικούς!
