Όταν οι πικραμένοι πολιτικοί βγαίνουν από τη ναφθαλίνη…
Μετά την πρόσφατη δημόσια επίδειξη ευρυμάθειας, ίσως να ήταν εύλογη η απορία για τις λιγοστές πωλήσεις βιβλίων ποίησης. Θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος ότι η πολιτική ελίτ που αγαπά την ποίηση είναι ολιγομελής, ακόμα κι αν προστεθούν οι σχολιαστές, δημοσιογράφοι και μη, που έσπευσαν να απαντήσουν με στίχους υπερθεματίζοντας.
Η αλήθεια είναι πως έχει περάσει η εποχή που κατέβαζες βιβλία από τα ράφια σου για να θυμηθείς μια φράση ή έναν στίχο – να ’ναι καλά το ίντερνετ που μας κάνει όλους πολυμαθείς. Από την άλλη, μπορεί ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Διονύσιος Σολωμός, ακόμα και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, να μην είχαν υποψιαστεί σε ποιες μυστήριες περιστάσεις θα χρησιμοποιείτο το πνευματικό τους έργο στο μέλλον –χωρίς, εννοείται, τη συγκατάθεσή τους– όμως ούτως ή άλλως έχουν ευθύνη: Πώς εξαπολύεις έτσι τους στίχους σου, κύριε, χωρίς να σκεφτείς ότι αποκτούν δική τους ζωή, ερήμην των προθέσεών σου, αφότου βγήκαν απ’ την πένα σου; Ο Σολωμός κι ο Αναγνωστάκης, βέβαια, ήταν έντονα πολιτικοποιημένοι – το ίδιο και ο Αλκίνοος σήμερα. Όσο λάθος κι αν έκαναν αφήνοντάς μας τους στίχους τους έρμαιο του καθενός, πώς τους προσβάλλετε έτσι μπλέκοντάς τους στις πίκρες σας;
Το φαινόμενο με τους πικραμένους πρώην και τέως –τους πολιτικούς που βγαίνουν από τη ναφθαλίνη για να μας θυμίσουν γιατί βρίσκονταν εκεί– δεν είναι μόνο κυπριακό. To μίγμα ναφθαλίνης και πίκρας πλανάται και στην ελληνική ατμόσφαιρα (Σαμαράς, Καραμανλής, Τσίπρας κ.ά.), σύντομα θα το δούμε και στη Γαλλία, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ… Αν αρχίσουν κι εκεί να βρίζονται με στίχους άλλων, λυπάμαι τους δημοσιογράφους που θα ψάχνουν στα διαδικτυακά αρχεία το (ανύπαρκτο) βαθύτερο νόημα.
Εδώ τα πράγματα είναι απλούστερα: Υποθέτω ότι ο Αναστασιάδης επέλεξε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή να δώσει την πολύκροτη (όπως λέμε «κρότου-λάμψης») συνέντευξή του, αποκαλώντας πικραμένο τον Αβέρωφ Νεοφύτου, για να καλύψει τις δικές του ευθύνες και του συνονόματού του προέδρου στην αποτυχημένη διαχείριση του Κυπριακού, όπως συνάγεται και από την έκθεση της Ολγκίν Κουεγιάρ. Παρεμπιπτόντως, πότε θα αντιληφθούμε ότι οι επικεφαλής του ΟΗΕ και οι απεσταλμένοι τους είναι τόσο κακοί απέναντί μας όσο εμείς τους το επιτρέπουμε με τους χειρισμούς μας;
Ο Αναστασιάδης θέλησε κυρίως να μας πει ότι δεν έβαλε εκείνος στον Τσαβούσογλου την ιδέα για δύο κράτη (όποιος τον πιστεύει… καλά να πάθει). Πικραμένος, άρα, κι αυτός με τον Αβέρωφ που τον κατηγόρησε – και μάλιστα όχι τότε αλλά τώρα, αφότου ο ίδιος τον πρωτοπίκρανε υποστηρίζοντας τον μικρό Νίκο κι όχι εκείνον για πρόεδρο. Και ο μεγάλος πικραμένος Νίκος αναδύθηκε από τη ναφθαλίνη επειδή μάλλον ανησυχεί για τις κατηγορίες περί διαφθοράς εναντίον του.
Επ’ αυτού, πλάκα έχει η έκφραση της πίκρας του για τον Μακάριο Δρουσιώτη: Τον «λεγόμενο δημοσιογράφο και συγγραφέα», εμμονικό και εχθρικό κάποτε –του είχε κάνει μάλιστα και αγωγή για λιβελλογράφημα– που όμως μετά έγινε τόσο φιλικός ώστε τον προσέλαβε στο Προεδρικό ως ειδικό σύμβουλό του για το Κυπριακό (τον πρώην υβριστή του, επειδή… δεν κρατά κακίες), ο οποίος αργότερα ξανάγινε κακός επειδή δεν επαναδιόρισε ως Επίτροπο τον Στυλιανίδη (για τον οποίο εργαζόταν στις Βρυξέλλες και έχασε έτσι τον υψηλό μισθό του). Γι’ αυτό, λέει, ο Δρουσιώτης θέλησε να τον εκδικηθεί με τα βιβλία του («Κράτος Μαφία» κ.λπ.), επομένως θα αντεκδικηθεί κι εκείνος (ο Αναστασιάδης) γράφοντας δικό του βιβλίο-απάντηση με τίτλο «Ο συκοφάντης». Ο ορισμός του ad hominem…
Η είδηση, βεβαίως, είναι ότι ο Αναστασιάδης μπορεί να μην ξέρει από ποίηση αλλά (υποτίθεται πως) ξέρει να γράφει πεζά. Είμαι σίγουρος ότι αυτά δεν θα είναι τόσο… πεζά όσο αυτά που λέει, όχι τόσο επειδή συνήθως γράφουμε καλύτερα απ’ ό,τι μιλάμε (και κάποιος επιμελητής θα του έκοβε σίγουρα τις διπλοτριπλές αυξήσεις στα ρήματα, που μάλλον χρησιμοποιεί ως απόδειξη εγγραματοσύνης στον προφορικό του λόγο), αλλά κυρίως επειδή –και πάλι υποθετικά μιλώντας– θα προσλάβει κάποιον ghostwrighter, συγγραφέα-φάντασμα δηλαδή, όπως συνηθίζουν οι… μορφωμένοι επώνυμοι για να μην εκτεθούν (πολύ).
Ακόμα πιο αστεία μετά απ’ όλα αυτά είναι η αγωνιώδης προσπάθεια της cool Αννίτας Δημητρίου (παγωμένη, και μάλιστα σε τόσο θερμές πολιτικές θερμοκρασίες – πώς το κάνει;) να μη χάσει την αρχηγία στο μαγαζί της εν μέσω θερινής περιόδου. Δικαιολογημένα θα σκέφτεται πως, άμα τρώγονται τόσο μέσα στο κόμμα της οι πικραμένοι τέως και πρώην, όπου να ’ναι θα ’ρθουν οι επόμενοι και θα πικράνουν τη νυν. Γι’ αυτό σου λέει, τα περασμένα ας μείνουν ξεχασμένα: «Μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς» – το κόμμα έστω (ουπς, παρασύρθηκα κι εγώ). Επιμύθιο: Οι μεγαλύτεροι εχθροί είναι στο ίδιο κόμμα.
Ελεύθερα, 14.07.2024
