Πέρασαν, λοιπόν, στην Ιστορία και οι 33οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Η διοργανώτρια χώρα παρέδωσε ψες, με την τελετή λήξης, την Ολυμπιακή Σημαία για την επόμενη διοργάνωση στο Λος Άντζελες. Και, βέβαια, με όσα συμβαίνουν και εξελίσσονται στον πλανήτη, με τόσο απρόβλεπτο τρόπο, η ρήση «άξιος που έν να ζήσει», έχει τη δική της θέση. Για χάριν Ιστορίας, να υπενθυμίσουμε ότι την κορυφαία αυτή αθλητική διοργάνωση το Λος Άντζελες είχε φιλοξενήσει άλλες δύο φορές, το 1932 παλαιότερα και πιο πρόσφατα το 1984.
Στην φετινή διοργάνωση πολλά ήταν εκείνα που συζητήθηκαν, μερικά μάλιστα απ’ αυτά άναψαν τέτοιες φωτιές, που στο τέλος της ημέρας τέθηκε υπό αμφισβήτηση και το ίδιο το κύρος της διοργάνωσης. Ευτυχώς, όμως, σε καμιά περίπτωση δεν έλειψαν και οι φωτεινές παρουσίες και στην προκειμένη περίπτωση είχαμε την ευκαιρία να χαρούμε και να χειροκροτήσουμε τα δικά μας παιδιά, τα οποία με τις επιδόσεις τους καταξιώθηκαν στο παγκόσμιο αθλητικό στερέωμα.
Ωστόσο, τα μελανά σημεία, από όλα εκείνα τα τραγελαφικά που σημάδεψαν την τελετή έναρξης μέχρι πράξεις και συμπεριφορές που απέχουν από το ολυμπιακό πνεύμα και ιδεώδες, έδωσαν το στίγμα μιας έκπτωσης από το γνήσιο αθλητικό πνεύμα, αλλά και από τους ανώτερους σκοπούς του, που αποτελούν ένα άλλο τρόπο έκφρασης της ανθρώπινης σωματικής και πνευματικής ομορφιάς.
Ο υπέρτατος σκοπός που κυριαρχεί σήμερα, ακόμα και στους αγωνιστικούς χώρους, δεν έχει να κάνει τόσο με το ιδεώδες του αθλητισμού, που μετουσιώνεται και εκφράζεται στο «ευ αγωνίζεσθαι», αλλά περισσότερο με το «μέτρον πάντων το χρήμα». Ο υπέρτατος σκοπός της αρετής, δεν βρίσκει καμιά θέση σήμερα στους αγωνιστικούς, και όχι μόνο, χώρους, μιας και η κουλτούρα της κερδοσκοπίας έχει διαβρώσει ανεπανόρθωτα πρόσωπα αξίες, κοινωνίες, θεσμούς. Ισοπέδωσε σχεδόν τα πάντα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υπέκυψαν στον πειρασμό ούτε πολλά μέσα ενημέρωσης, που χωρίς αναστολές συνέδεαν την οποιαδήποτε διάκριση σε αγωνιστικούς χώρους με το χρήμα που ρέει. Τα πάντα σήμερα μεταφράζονται σε αξία χρήματος και όχι σε όποιους άλλους αξιακούς κώδικες. Η νέα τάξη κυβερνώντων φρόντισε καλά γι’ αυτό.
Το να είσαι αθλητής δεν είναι και το πιο εύκολο. Η υπομονή και επιμονή που απαιτούνται με στόχο τη διάκριση, θέλουν τόλμη και ισχυρή θέληση. Είναι, όμως, μεγάλο κρίμα, όλα αυτά να είναι απορυθμισμένα από τους ανώτερους σκοπούς του αθλητικού ιδεώδους και να εκπίπτουν στις αθλιότητες της μιζέριας και των σκουπιδιών… Είναι όντως θλιβερό η ωραιότητα του αθλητισμού να μετατρέπεται σε ασχήμια της σκοπιμότητας για ψυχρό κέρδος και χρήμα.
Το περιστατικό με τον Στέφανο Τσιτσιπά, όσο κι αν έσπευσε ν’ απολογηθεί με το δικό του τρόπο, όσο κι αν σε τέτοιες περιπτώσεις κοινωνικού καταβροχθίσματος βρίσκει την εφαρμογή του το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω», χαράχθηκε ανεξίτηλα σαν κάτι το «ασυγχώρητο». Γιατί ακριβώς το αθλητικό πνεύμα απαιτεί πολύ περισσότερα από την εμμονή για πρωταθλητισμό… Και αυτό είναι εμπεδωμένο σε συνειδήσεις που μπορεί ν’ αντέχουν απέναντι στον εκφυλισμό του, που τόσο βάναυσα έχει συντελεστεί σήμερα.
