Persona Grata. Τζο Μπάιντεν, 81, απερχόμενος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Έκανε μια συγκλονιστική ομιλία το βράδυ Δευτέρας (ξημερώματα Τρίτης, στα μέρη μας), στο Συνέδριο των Δημοκρατικών στο Σικάγο. Εξηγώντας με, πραγματικά δυνατό τρόπο: Τι επέτυχε τα τελευταία 4 χρόνια στη χώρα του και στο εξωτερικό. Γιατί δεν πρέπει οι πολίτες να αφήσουν την Αμερική στον υπόδικο και επικίνδυνο Ντόναλντ Τραμπ, όπως τον χαρακτήρισε.
Και γιατί η Κάμαλα Χάρις και ο αντιπρόεδρός της Τιμ Ουόλς, είναι η μόνη, όπως είπε, επιλογή για να μην χάσει η Αμερική όσα σημαντικά επέτυχε τα τελευταία 4 χρόνια (στην οικονομία, πρωτίστως, αλλά και στην εξωτερική πολιτική). Στο ακροατήριο, έβλεπες πρόσωπα καθαρά και λαμπερά. Πρόσωπα καθημερινών, ευπρεπών ανθρώπων. Κρατούσαν πλαστικά «κοντάρια» με καρδούλες, που έγραφαν «Thank you Joe». Κι όταν το φώναζαν κιόλας, έφερναν δάκρυα στα μάτια του Προέδρου τους.
Ο άνθρωπος αυτός πέρασε από χίλια κύματα στη ζωή του, και στάθηκε όρθιος. Λοιδορήθηκε από το αντίπαλο στρατόπεδο, του οποίου ηγείται ένας άξεστος τύπος, που πραγματικά δεν έχει τον Θεό του. Στις σύγχρονες κοινωνίες μας, θέλουμε πολιτικούς που να εμπνέουν, όχι να διαφθείρουν. Να ενώνουν, όχι να διχάζουν. Να έχουν ακεραιότητα, όχι ανηθικότητα. Και, βεβαίως, να είναι ικανοί και όχι το αντίθετο…
Συνθέτω έναν μικρό βομβαρδισμών πρωτοσέλιδων τίτλων από την εφημερίδα «Τα Νέα» των Αθηνών, τη Δευτέρα, για να πάρετε μια δυνατή γεύση της πραγματικότητας που βιώνουμε αυτό το απίθανο, καυτό καλοκαίρι που βιώνουμε. Ιδού, χωρίς σχόλια δικά μου:
«Νέο Κύμα ανατιμήσεων από Σεπτέμβριο. Καύσωνας στα ράφια. Από ποια προϊόντα θα ξεκινήσουν οι αυξήσεις. Λειψυδρία, καύσωνας, πυρκαγιές, πανώλη, οι νέοι αστάθμητοι παράγοντες. Επαφές κυβέρνησης-λιανεμπόρων και βιομηχανιών για συγκράτηση τιμών. Πικρός καφές και κακάο, λόγω μειωμένης παραγωγής. Ενεργειακό και μεταφορικό κόστος περνούν στις τιμές. Ευάλωτη η ελληνική αγορά στον εισαγόμενο πληθωρισμό. Έρχεται και ενεργοποίηση πλατφόρμας καταγγελιών. Ελλείψεις και σε φάρμακα λόγω αύξησης των τιμών».
Όλα αυτά –τα λίγα!– στριμωγμένα επιγραμματικά στο πρωτοσέλιδο μιας από τις κορυφαίες εφημερίδες στην Ελλάδα. Το κακό είναι ότι όλα τα πιο πάνω είναι πέρα ως πέρα αληθινά!
Ανάρτηση της Ημέρας, στο Facebook, από τον Στράτο Φαναρά, πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας δημοσκοπήσεων ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΑΛΥΣΙΣ – και για ένα φεγγάρι, μικρό ευτυχώς, κοντά στον πρώην Πρόεδρο κ. Αναστασιάδη ως επικοινωνιολόγος του. Ο Στράτος, με ρίζες μαθηματικές, είναι από τους πιο διαβασμένους και ευαίσθητους ανθρώπους που ξέρω. Η παρατηρητικότητά του είναι αξεπέραστη. Και ικανότητά του να μετατρέπει τα πιο απλά, έως και ασήμαντα πράγματα, σε κάτι όμορφο, σχεδόν ποιητικό. Ιδού η μικρή ανάρτησή του χθες, για τον «κακό μας τον καιρό»:
«Μια συννεφιά που δεν καταλήγει σε βροχή/ είναι σαν ένα ματαιωμένο νεανικό όνειρο. Σαν ένα κάλεσμα που δεν βρήκε ανταπόκριση».
> Με τέτοιες ευαισθησίες, πώς να μην είναι και αθεράπευτα ΑΕΚτζής!
Είπε: «Εκείνοι που τους λείπει το θάρρος, θα βρίσκουν πάντα μια φιλοσοφία που θα τους το επιβεβαιώνει» – Αλμπέρ Καμύ, 1913-1960, Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας, δημοσιογράφος και πολιτικός ακτιβιστής. Το 1957 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, σε ηλικία μόλις 44 ετών.
Το 3ο από τα 4 βιβλία που διάβασα και ξεχώρισα αυτόν τον μήνα, είναι στα αγγλικά, είναι γραμμένο από τον Colin Thubron, έχει τίτλο «Jerusalem». Μια πόλη ιερή σε τρεις θρησκείες. Όπως λέει ο συγγραφέας, έχει εμπνεύσει περισσότερη αγάπη και αφοσίωση, περισσότερη οδύνη και αιματοχυσία απ’ οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Ειν’ ένα χωνευτήρι φυλών και θρησκειών και οι πολίτες της Ιερουσαλήμ ζούνε ανάμεσα στα αρχαία δρομάκια της, στο έλεος της ιστορίας και της κληρονομιάς της.
> Το βιβλίο αυτό αγόρασα στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Το διάβασα σε 3 μέρες. Τώρα με τις φασαρίες με τον πόλεμο Ισραήλ–Χαμάς, το ξαναπήρα στα χέρια μου. Και, παρ’ όλο που η Ιερουσαλήμ δεν είναι στο επίκεντρο της τωρινής τρέλας, έχει ένα ιστορικό και θρησκευτικό μωσαϊκό που σε κάνει να πιστεύεις, να ελπίζεις, ότι η συνύπαρξη είναι εφικτή. Έως και μαγευτική!…
