Είπε, ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος: «Ακολουθούμε απαθείς τα γεγονότα και εκλιπαρούμε για επανέναρξη διαπραγματεύσεων, χωρίς να φαίνεται η άλλη πλευρά να έχει οποιαδήποτε διάθεση προς τούτο, ενώ ακούμε και από την Ελλάδα παροτρύνσεις για περισσότερες υποχωρήσεις».
Πολύ απλά, και καθαρά: Δεν είναι δική σας δουλειά αυτή Μακαριώτατε. Όπως ο πολιτικός δεν πρέπει να ανακατεύεται στα εκκλησιαστικά, έτσι και εσείς δεν μπορείτε. Δεν έχετε την «τεχνογνωσία», ούτε και την απαιτούμενη ικανότητα να ανακατεύεστε στην πολιτική. Για να το διευκρινίσω ακόμα καλύτερα, κάνετε ζημιά!
ΥΓ: Από το ρεπορτάζ που έκανα με αφορμή τις δηλώσεις του, ούτε η πολιτική, ούτε και η θρησκευτική της ηγεσία της Ελλάδος δεν έκρινε σκόπιμο να απαντήσει. Ευτυχώς. Αυτό έλειπε!
ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ από την συγγραφέα Ελένη Πριοβόλου, που σε μόλις 211 λέξεις τα λέει όλα, για το άδειο μας πρόσωπο…
«Θα μπορούσα να μιλήσω για πράγματα ανώδυνα. Για την χαμένη αισθητική για στιχάκια και ποιήματα και αν η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, έτσι γενικώς και αορίστως.
Ναι τόση τέχνη. Της ζωής μας το άρτυμα. Ο διάκοσμος του πολιτισμού μας και το σήμα κατατεθέν του. Όμως ο άνθρωπος παραμένει ένα εξαγριωμένο κτήνος που συγκρατείται προς ώρας στοιχειωδώς από τους θεσμούς τους νόμους και την συνείδηση, για να μην ξεχυθεί ως αγέλη και κατασπαράξει τελείως τον όμοιό του.
Ήτοι τον ίδιο τον άνθρωπο. Κάτι δεν έκανε καλά ο πολιτισμός και η δημοκρατία για να οδεύουμε σε έναν Αρμαγεδδώνα. Και φταίμε εμείς οι ίδιοι οι απολίτικ πολίτες.
Διότι η δημοκρατία είμαστε εμείς. Αλλά την παραδίδουμε αμαχητί στους διαχειριστές με την ψήφο μας και έτσι αμέτοχοι πια γινόμαστε συνένοχοι των ποικίλων εγκλημάτων. Τι δεν επιτεύχθηκε μέσω του πολιτισμού και της Παιδείας αντικατοπτρίζεται στην κοινωνία. Οι γυναικοκτονίες δεν ελαττώνονται. Η έμφυλη βία διογκώνεται. Η Πατριαρχία καλά κρατεί. Η έλλειψη προστασίας των παιδιών είναι ορατή στις φτωχογειτονιές των Αθλίων. Τα τελευταία γεγονότα, με τον κατά συρροή βιασμό ενός δωδεκάχρονου κοριτσιού, εγκαταλελειμμένου έστω και από μια στοιχειώδη πρόνοια λόγω της οικονομικής κατάστασης της οικογένειας, προσωπικά εμένα με θέτει και ενώπιον την ατομικής ευθύνης. Τις Πταιει λοιπόν; Ο καθένας ας το αναρωτηθεί χωρίς αγκυλώσεις και κομματικές παρωπίδες.»
> Η κα. Ελένη Πριοβόλου, που είχε την καλοσύνη και γενναιοδωρία να μου «χαρίσει» αυτήν την Σκέψη της, γεννήθηκε στο Αγγελόκαστρο Αιτωλίας και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Όπως λέει, γράφει αναζητώντας την ευρυθμία και την καθαρότητα του λόγου.
Έχει καταθέσει είκοσι ένα βιβλία για παιδιά και εφήβους, οκτώ μυθιστορήματα για μεγάλους, μια νουβέλα και ένα βιβλίο με ιστορίες.
Το βιβλίο της που διάβασα αυτό το καλοκαίρι, και το συστήνω ανεπιφύλακτα, είναι τίτλο «Το δέντρο με τις φωλιές», από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.
Είναι ένα βιβλίο, λέει, για τους ενδημικούς και αποδημητικούς ανθρώπους, που σαν τα πουλιά ψάχνουν να βρουν ασφαλές καταφύγιο, πάντα απάτριδες και πάντα κυνηγημένοι.
IN MEMORIAM. Χρήστος Γιανναράς, (1935-2024), ‘Έλληνας διανοητής, δίδαξε φιλοσοφία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για 20 και πλέον χρόνια. Είχε κάνει σπουδές και στην θεολογία, που τον ενδιέφερε πολύ, και διαπέρασε όλο το συγγραφικό του έργο. Το τελευταίο του βιβλίο είναι το «Αντιπαλεύοντας την Παρακμή», Εκδόσεις Αρμός), και έγινε πιο γνωστός στο ευρύτερο κοινό με την τακτική του αρθρογραφία στην εφημερίδα Καθημερινή. Πολλά από τα έργα του Χρήστου Γιανναρά έχουν μεταφραστεί σε 10 τουλάχιστον ευρωπαϊκές γλώσσες. Η είδηση ανακοινώθηκε από τον γιό του στο Facebook, πολύ λιτά, δίχως λεπτομέρειες και, μέχρι στιγμής (απόγευμα Κυριακής) δεν είναι γνωστό πού και πότε θα γίνει η κηδεία του.
ΥΓ: Σε ένα πολύ τρυφερό σημείωμά του, και αυτό στο Facebook, ο τραγουδοποιός Φοίβος Δεληβοριάς, που τον ήξερε καλά και είχαν πολύ φιλική σχέση, γράφει μεταξύ άλλων το εξής:
« Έτυχε και γνωριστήκαμε σε ένα φιλικό σπίτι, λίγο αργότερα γνώρισα και τον γιο του, Σπύρο (φίλο πολύ, ακόμα) και -παρέα με τον Δημήτρη Καράμπελα, την αδελφή μου Μυρτώ και την αγαπημένη μου Λήδα Καπουράλη- τον βλέπαμε συχνά. Μας είχε φιλοξενήσει και στο σπίτι του στα Κύθηρα το 1997 και θυμάμαι ένα υπέροχο βράδυ που έπιασα την κιθάρα και διατρέξαμε τον Κοέν, τον Μπρασένς, τον Γκάτσο, τον Σαββόπουλο, τον Ντύλαν, τον Κέϊβ και τα δημοτικά της συλλογής του Νικολάου Πολίτη.»
