Δεν ξέρω, ειλικρινά, αν είναι δράμα ή κωμωδία το πολιτικό σκηνικό που έχει απλωθεί τελευταία στην χώρα μας. Δεν αφορά μόνο ένα κόμμα – αν και από αυτό έχει αρχίσει, ή μάλλον συνεχίζεται το καλαμπούρι. Μπορεί η εστία, δηλαδή, να είναι σε συγκεκριμένη τοποθεσία. Αλλά η τοξικότητα (σύμμεικτη ίσως και με το ευτράπελο που καμιά φορά αποπνέει), να επηρεάζει και να μολύνει όλο το σύστημα…
Όσον αφορά την ουσία της πολιτικής, που είναι η πράξη και όχι τα λόγια, νοιώθει κάποιος ότι συνεχώς περιστρέφεται γύρω από επιτηδευμένες λεπτομέρειες, παρά από ουσία. Για παράδειγμα, όταν ακούω και διαβάζω ότι ο τάδε πολιτικός αποφάσισε να ασχοληθεί κυρίως με θέματα της «καθημερινότητας του πολίτη», έχω πια αναπτύξει μέσα μου μια άμυνα απόκρουσης αυτών των θλιβερών στερεότυπων. Της καθημερινότητας…
Αναφέρομαι στην Ελλάδα. Τη χώρα των υποκριτικών εκπλήξεων, όπως μου την είχε πει πριν από μερικά χρόνια ο Γιώργος Γραμματικάκης, ομότιμος καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην ευρωβουλευτής με το Ποτάμι, όταν του πήρα μια συνέντευξη και είχα αναφερθεί σε αυτήν την κουβέντα του σε άλλο μου κομμάτι εδώ πριν μερικούς μήνες.
Ο καθηγητής, που έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Οκτώβριο, έπειτα από σύντομη νοσηλεία με αναπνευστικά προβλήματα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της ιδιαίτερης πατρίδας του, στο Ηράκλειο της Κρήτης, σε ηλικία 84 ετών, μου περιέγραψε, που λέτε, μια χώρα που ενώ σε μερικούς τομείς πάει καλά, κυρίως η οικονομία του τόπου ανακάμπτει και ενδυναμώνεται, αλλά λίγο πιο κάτω να σκαλίσεις, «θα δεις ότι έχουν αλλάξει λίγα».
Κάποια στιγμή ένα θέμα, συχνά μάλιστα για λόγους τραγικούς, έρχεται στην επιφάνεια. Και αρχίζει αμέσως ο χορός της εκπλήξεως, των επιφωνημάτων και της καταδίκης και επιστρατεύονται κάθε είδους ειδικοί και αναζητούνται οι αιτίες. Ό,τι εντούτοις κάποια στιγμή θα φτάναμε εκεί, κάποια στιγμή ίσως θα είχαμε θύματα, κάποια στιγμή θα περνούσαμε το όριο, είναι φοβάμαι στις περισσότερες περιπτώσεις περίπου αυτονόητο. Ωστόσο, το πολιτικό και κοινωνικό μας πλέγμα έχει μικρή την ικανότητα αντιδράσεως και έτσι δεν διαρκούν όλα πολύ. Απλώς ως την επόμενη έκπληξη, τον επόμενο θρήνο, την επόμενη υποκρισία.
Τα τελευταία χρόνια η συγκομιδή των «υποκριτικών εκπλήξουν» είναι πράγματι εντυπωσιακή. Και επειδή αναφέρονται σε ένα φάσμα, αενάως επαναλαμβανόμενο, μπορούν να καταταγούν μάλιστα σε κάποιες κατηγορίες. Ας πούμε π.χ. ότι στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι εκπλήξεις από την περιβαλλοντική μας ασυνειδησία. Κάθε χρόνο έχουμε καταστροφικές πλημμύρες, κάθε χρόνο πυρκαγιές ή καύσωνες θανατηφόρους. Αλλά ό,τι αυτό θα συνέβαινε, δεν υπάρχουν μεγάλες αμφιβολίες.
Διότι από την Αθήνα ως την Ήπειρο και από την Κρήτη ως την Θράκη η χώρα φέρει σταθερά τα σημεία μιας εθνικά ομόψυχης, έτσι το λέω, εχθρότητας απέναντι στο φυσικό ή το ανθρωπογενές περιβάλλον.
Από ανάρτηση του δημοσιογράφου Θοδωρή Γεωργακοπούλου, στο Χ- Twitter, με τίτλο «Κινεζική Επέλαση», διαβάζω το εξής:
«Από 1ης Σεπτεμβρίου τα όρια για την αγορά κινητού, μέσω της λεγόμενης Χρυσής Βίζας», αυξάνονται δραματικά σε €800.000 σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς και σε €400.000 στην υπόλοιπη Ελλάδα, με στόχο να ανακοπεί το μαζικό κύμα πωλήσεων ακινήτων σε ξένους. Ωστόσο, η «ζημιά» έχει ήδη γίνει. Για παράδειγμα, αυτή την περίοδο, κατά την οποία φοιτητές αναζητούν στέγη στα μεγάλα αστικά κέντρα, ουκ ολίγοι μισθωτές διαπιστώνουν ότι συμβάλλονται με τους Κινέζους ιδιοκτήτες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά καλούνται να καταθέτουν το ενοίκιο σε κινεζικές τράπεζες, όπως η Oversea-Chinese Banking Corporation Limited. Ένα βασικό δηλαδή, τμήμα της δαπάνης των νοικοκυριών που κατευθύνεται για σπουδές των νεότερων μελών τους οδηγείται, απευθείας, εκτός της ελληνικής οικονομίας…
Απόσπασμα άρθρου, με τίτλο «Ο Μάο στις Βρυξέλλες», που αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο, από τον αρθρογράφο του Capital.gr, Κώστα Στούπα:
«Ο πρόεδρος Μάο κάποτε, στην κομμουνιστική Κίνα, επιδότησε την εξολόθρευση των σπουργιτιών προκειμένου να περιορίσει τις απώλειες στη συγκομιδή των σιτηρών. Πράγματι, οι Κινέζοι ξαμολήθηκαν και εξόντωναν τα συμπαθή πτηνά κατά εκατομμύρια κάθε μέρα. Την επόμενη χρονιά η συγκομιδή αντί να αυξηθεί μειώθηκε περισσότερο από το μισό. Το αποτέλεσμα ήταν ένας λιμός όπου δεκάδες εκατομμύρια Κινέζοι έχασαν τη ζωή τους. Τούτο συνέβη γιατί η μείωση του πληθυσμού των πτηνών επέτρεψε την ανεξέλεγκτη αύξηση των πληθυσμών των εντόμων. Τα έντομα κατέστρεψαν τις καλλιέργειες».
