Αν ήμουν πατέρας ανήλικου κοριτσιού και το συλλάμβαναν σε υπόθεση ληστείας, τι θα γινόταν; Ούτε που θέλω να το σκεφτώ. Σίγουρα θα με έκραζε η κοινωνία και πιθανότατα θα βρισκόμουν υπόλογος στις Αρχές του κράτους. Αν το ανήλικο κορίτσι μου το εντόπιζαν βραδιάτικα σε κάποιο ξενοδοχείο μαζί με έναν 64χρονο, ποια θα ήταν η συνέχεια; Ούτε που διανοούμαι να το αναλογιστώ. Με μαθηματική ακρίβεια οι υπηρεσίες του κράτους θα είχαν κινήσει διαδικασία για να μου πάρουν την κηδεμονία του παιδιού. Και καλά θα μου είχαν κάνει. Διότι τι σόι πατέρας θα ήμουν;
Τι γίνεται, όμως, στην περίπτωση κατά την οποία το κράτος βρίσκεται στο ρόλο πατέρα ή κηδεμόνα; Στη νέα υπόθεση η οποία βλέπει το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες, οι πληροφορίες οι οποίες αναδεικνύονται μέσα από τα όσα μια 18χρονη έχει καταθέσει αναφορικά με την εκμετάλλευση της οποίας τύγχαναν φίλες της ανήλικες 15 και 16 ετών από έναν 64χρονο είναι συγκλονιστικές. Είναι συνάμα και υπερβολικά προκλητικές. Διότι ακριβώς, οι ανήλικες ζούσαν και ήσαν υπό τον έλεγχο κρατικής στέγης. Τουτέστιν, το κράτος ήταν ο κηδεμόνας τους. Άρα είχε και την απόλυτη ευθύνη για την ασφάλειά τους.
Όπως και αν το σκεφτεί κάποιος, αδυνατεί να βρει δικαιολογητικά για τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας (ΥΚΕ), στον έλεγχο των οποίων υπάγονται οι στέγες φιλοξενίας ανηλίκων προσώπων. Να γυρίζει μεσάνυχτα μια ανήλικη με έναν 64χρονο σε ξενοδοχείο και σε εστιατόριο; Είναι δυνατόν; Ποιο στέλεχος των ΥΚΕ θα δεχόταν κάτι ανάλογο για δικό του παιδί;
Σε τέτοιες περιπτώσεις ειδοποιείται η Αστυνομία, λένε. Σοβαρά κύριοι; Και είναι αυτή λύση του προβλήματος; Επειδή κάποια στιγμή θα αναζητήσει την ανήλικη η Αστυνομία; Το τι θα κάνει μέχρι εκείνη την στιγμή; Στα δόντια ποιου παιδεραστή θα βρίσκεται μέχρι να την εντοπίσει η Αστυνομία; Δεν είναι η πρώτη φορά, που αναγκαζόμαστε να μιλήσουμε με σκληρή γλώσσα για τέτοια θέματα, αλλά είστε επιεικώς απαράδεκτοι! Πρόκειται για εγκληματική διαχείριση ευάλωτων παιδιών.
Η κοινωνία πρέπει να γνωρίζει ότι το φαινόμενο εξαφάνισης ανηλίκων από τις κρατικές στέγες έχει καταστεί εξαιρετικά συχνό. Οι ανακοινώσεις οι οποίες εκδίδονται για την αναζήτησή τους, σχεδόν έχουν καταντήσει ρουτίνα για τα ΜΜΕ. Σε βαθμό, που να μην τους δίδεται πλέον η δέουσα σημασία (κακώς) ούτε από εκείνους που τις εκδίδουν, ούτε από εμάς που τις δημοσιεύουμε. Όλοι αναμένουν ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψουν στην κρατική στέγη ή θα τις επιστρέψει η Αστυνομία.
Εκτός και αν αίφνης μας προκύψει μια υπόθεση όπως η προαναφερθείσα. Τότε θα συγκλονιστούν οι Αρχές. Θα συγκλονιστούν οι πολιτικοί. Θα συγκλονιστεί η Κυβέρνηση. Θα συγκλονιστούμε κι εμείς στα ΜΜΕ. Όλοι, όμως, μέρος μιας τεράστιας υποκρισίας είμαστε. Άλλοι με μεγαλύτερη κι άλλοι με μικρότερη ευθύνη. Αλλά όλοι με ευθύνη!
Θα θυμίσω μιαν άλλη υπόθεση όταν τον Νοέμβριο του 2017, η κοινωνία συγκλονίστηκε (ξανά) όταν βρέθηκε 14χρονη, που φιλοξενείτο σε κρατική στέγη, λιπόθυμη στην οδό Λήδρας από χρήση ναρκωτικών. Πρώτος που είχε συγκλονιστεί ήταν ο τότε Πρόεδρος. «Είμαστε όλοι συγκλονισμένοι» δήλωνε ο περιβόητος Αναστασιάδης. Συγκλονισμένες ήσαν και η Αρχή Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων Κύπρου, και οι Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας, και οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας.
Η στήλη αυτή είχε τότε προφητικά προειδοποιήσει, ότι οι «συγκλονισμοί» σ’ αυτό το υποτυπώδες κράτος κρατάνε όσο οι «συγκλονισμένοι» βρίσκονται ενώπιον κάποιας κάμερας. Την επόμενη ημέρα συνεχίζουν στην πολιτική νιρβάνα τους. Η συνέχεια της υπόθεσης, δυστυχώς, μας δικαίωσε. Το «βιογραφικό» του ανήλικου κοριτσιού εμπλουτίσθηκε με αλλεπάλληλες εξαφανίσεις από την Στέγη στην οποία βρισκόταν. Αλλεπάλληλες οι ανακοινώσεις της Αστυνομίας για ανεύρεσή της. Ήταν θέμα τύχης ότι κάθε φορά έβρισκαν το κορίτσι. Και ήταν θέμα θείας πρόνοιας ότι την έβρισκαν ζωντανή.
Τότε είχαμε επικρίνει το γεγονός ότι οι κρατικές στέγες ήσαν ανοικτές. Άρα, με περιορισμένο έλεγχο και με τους ανήλικους να μπαινοβγαίνουν κατά το δοκούν. Τότε μας «αποστόμωσαν», λέγοντας ότι επιστημονικά δεν προσφέρεται η λύση της κλειστής στέγης. Δεν εννοούσαμε, βεβαίως, κλειστή με την έννοια της φυλακής. Αλλά με περιορισμούς στις ώρες και έλεγχο.
Σήμερα, 7 χρόνια μετά, κάποιες ανήλικες αποκαλύπτεται ότι βρίσκονται σε ανάλογη θέση και ανάλογο κίνδυνο. Μπορεί να μην είναι ναρκωτικά αλλά είναι σεξουαλική κακοποίηση. Προχθές, αντέδρασε η Επίτροπος Προστασίας Δικαιωμάτων του Παιδιού. Χθες, αντέδρασαν κάποιοι βουλευτές. Η Κυβέρνηση ακόμη. Ως συνήθως, σε θέματα που καίνε ποιεί τη νήσσα και κρατάει αποστάσεις. Δεν παύει, όμως, να είναι εξοργιστική η ανυπαρξία, η αδυναμία και η ανικανότητα σε διάφορα πολιτειακά και κρατικά επίπεδα.
Λες και παλεύουν να μας αποτελειώσουν οι αφιλότιμοι. Όταν, όμως, θλιβεροί υποκριτές, έχουμε να κάνουμε με παιδιά, με τις ψυχές τους, με τις ζωές τους, αφήστε κατά μέρος το παιγνίδι της ανευθυνότητας! Επιτέλους, καθήστε κάτω και βρείτε αποτελεσματικό τρόπο να μην κινδυνεύουν οι ανήλικοι που βρίσκονται υπό την κηδεμονία σας. Ούτε από ναρκωτικά, ούτε από 64χρονους σάτυρους.
Μην μας συγκλονίζετε άλλο με τους «συγκλονισμούς» σας. Μπουχτίσαμε με δαύτους! Τουλάχιστον, σώστε τα παιδιά!
