Το κλείσιμο του χώρου αφίξεων στα αεροδρόμια: Ασφάλεια ή πρόφαση για εξυπηρέτηση άλλων συμφερόντων;

Η καλοστημένη πράξη κωμωδίας που διαδραματίζεται στα αεροδρόμια Λάρνακας και Πάφου μετά την απόφαση απαγόρευσης της πρόσβασης για οχήματα στον χώρο των αφίξεων, ένεκα του πολέμου στο Ισραήλ, συνεχίζεται και οι αρμόδιοι δεν δείχνουν καμία διάθεση για λήψη εναλλακτικών μέτρων που θα έβαζαν ένα τέλος στην ταλαιπωρία και αγανάκτηση των πολιτών.

Δέκα μήνες μετά την απόφαση να κλείσει ο χώρος των αφίξεων για οχήματα στα αεροδρόμιο, οι αρμόδιοι εξακολουθούν να επιμένουν σε ένα μέτρο που έχει μετατραπεί σε καθημερινό εφιάλτη για το επιβατικό κοινό. Πολίτες και επισκέπτες ταλαιπωρούνται σε ατελείωτες ουρές και ακινητοποιούνται στο κυκλοφοριακό χάος, καθώς οι οδηγοί αναζητούν εναγωνίως μια θέση στάθμευσης για να αποβιβάσουν ή να επιβιβάσουν τους επιβάτες τους. Εν τω μεταξύ, καμία ουσιαστική εναλλακτική πρόταση δεν έχει κατατεθεί για τη βελτίωση της κατάστασης.

Εύλογα αναρωτιέται κανείς: γιατί, δέκα μήνες μετά, οι αρμόδιοι δεν έχουν προτείνει άλλα μέτρα που να διασφαλίζουν την ασφάλεια στο αεροδρόμιο, χωρίς να προκαλούν την αχρείαστη ταλαιπωρία των πολιτών; Γιατί επιμένουν σε μια λύση που δεν εφαρμόζεται σε κανένα άλλο ευρωπαϊκό αεροδρόμιο; Ποια είναι η αληθινή απειλή που αντιμετωπίζει το αεροδρόμιο της Λάρνακας και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί διαφορετικά; Προφανώς αυτή είναι η πιο εύκολη και ανώδυνη λύση για τους αρμοδίους, όχι όμως για τις εκατοντάδες χιλιάδες των επιβατών.

Η ασφάλεια είναι, φυσικά, προτεραιότητα για κάθε δημόσιο χώρο, αλλά η επίμονη διατήρηση αυτού του μέτρου χωρίς καμία εξήγηση για την αποτελεσματικότητά του, δημιουργεί ερωτηματικά. Μήπως αυτά τα «μέτρα ασφαλείας» εξυπηρετούν άλλες σκοπιμότητες, άσχετες με την προστασία των πολιτών; Υπάρχουν άραγε οικονομικά ή άλλα συμφέροντα που ευνοούνται από την παράταση αυτής της κατάστασης;

Οι αρμόδιοι πρέπει να απαντήσουν: πώς ακριβώς εξυπηρετείται η ασφάλεια με τη διατήρηση ενός μέτρου που προκαλεί μόνο ταλαιπωρία και εκνευρισμό; Γιατί σε άλλα αεροδρόμια δεν κρίθηκαν αναγκαία παρόμοια μέτρα; Και, τελικά, πόσο δικαιολογείται να παραμένει κλειστός ο χώρος αφίξεων για «λόγους ασφαλείας» δέκα μήνες μετά την έναρξη του πολέμου;

Οι πολίτες της Κύπρου, που υπομένουν αυτήν την ταλαιπωρία καθημερινά, αλλά και οι τουρίστες που επιλέγουν την Κύπρο για τις διακοπές τους δικαιούνται ξεκάθαρες απαντήσεις. Είναι καιρός οι αρμόδιοι να λογοδοτήσουν για τις αποφάσεις τους και να εξηγήσουν πώς ακριβώς προστατεύουν το κοινό με αυτό το μέτρο, και γιατί δεν αναζητούν εναλλακτικές λύσεις που δεν θα πλήττουν την καθημερινότητα των ανθρώπων.

Ας το παραδεχτούμε, το έργο που παίζεται έχει γίνει κουραστικό. Και ήρθε η ώρα να ρίξουμε φως στις σκιές που κρύβονται πίσω από αυτή τη γελοία ταλαιπωρία.

*CEO Δημοσιογραφικός Οργανισμός Ο Φιλελεύθερος