Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Κοινωνικές Υπηρεσίες του κράτους βρίσκονται κολλημένες στον τοίχο για τη διαχείριση που έκαναν ή δεν έκαναν για κάποιο ζήτημα. Κανείς δεν λέει πως είναι εύκολο το έργο τους. Ούτε υπάρχουν μαγικές λύσεις. Σαφώς και δεν είναι εύκολο να διαχειριστείς εκατοντάδες παιδιά που βρέθηκαν στην χώρα μας χωρίς γονείς, αποκομμένα από όσα ήξεραν μέχρι τώρα ως ζωή τους, από φίλους, συγγενείς, συνήθειες… Δεν τα βάζεις ωστόσο σε ένα γηροκομείο.
Κι άντε και τα έβαλες γιατί δεν είχες που αλλά να τα βάλεις (δεν μιλάμε για φιλοξενία ή για κάποιο πρόγραμμα, μιλάμε απλά για τοποθέτηση κάτω από μία στέγη ξενοδοχείου, γηροκομείου ή άλλου υποστατικό). Η λύση ήταν προσωρινή, εξηγεί η διευθύντρια των Υπηρεσιών. Πόσο είναι όμως το προσωρινό και ποιο ήταν το πλάνο για το επόμενο βήμα; Έχουν περάσει ήδη τρεις μήνες από τότε που οι ανήλικοι μεταφέρθηκαν στο γηροκομείο. Σε αυτούς τους μήνες υπήρξαν έντονα παράπονα και καταγγελίες από μέρους του προσωπικού. Πως αντιμετωπίστηκαν; Η κινητοποίηση τόσο από την αστυνομία, όσο και από τις Κοινωνικές Υπηρεσίες, έγινε μόνο όταν τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν με το θέμα. Αν δεν ασχολούντο οι δημοσιογράφοι, η κατάσταση προφανώς θα συνεχιζόταν. Ούτε οι γείτονες λαμβάνονταν υπόψιν, ούτε οι εργαζόμενοι στη Στέγη Ευγηρίας, ούτε φυσικά οι διαμένοντες σε αυτήν.
Κι ας αφήσουμε τους ασυνόδευτους ανήλικους που είναι ένα θέμα που προέκυψε τα τελευταία χρόνια και δεν ξέρουμε πως να το χειριστούμε. Ας μιλήσουμε για τους ηλικιωμένους που πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Είναι άνθρωποι που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο και είχαν τη δική τους συνεισφορά. Δεν διαθέτουν όμως δύο και τρεις χιλιάδες το μήνα ώστε να εισαχθούν σε κάποιο ιδιωτικό ίδρυμα, δεν έχουν ούτε την ευχέρεια να εργοδοτήσουν ξένη φροντίστρια στο σπίτι ή η κατάσταση υγείας τους και οι συνθήκες ζωής τους δεν τους το επιτρέπει. Και καταλήγουν σε μία κρατική στέγη. Ποιας φροντίδας τυγχάνουν;
Η μεταφορά των 20 εφήβων στο γηροκομείο δείχνει ταυτόχρονα την απουσία ενδιαφέροντος για τους ηλικιωμένους που βρίσκονται εκεί. Φυσικά και 20 νεαροί –ακόμα και από καλές οικογένειες χωρίς κανένα ιστορικό παραβατικότητας- κάνουν θόρυβο, δεν κοιμούνται στις 7, είναι άτσαλοι, έχουν ανάγκη κοινωνικοποίησης. Πως μπορεί σε ένα σπίτι (γιατί περί σπιτιού πρόκειται ο χώρος για τον οποίο μιλάμε) να συμβιώσουν 20 νεαροί και 9 ηλικιωμένοι;
Μία από τις φροντίστριες στη Στέγη κατάγγειλε πως στην κουζίνα, που ήταν κοινή, δεν υπήρχαν ούτε φλυτζάνια ούτε ποτήρια, ούτε πιρούνια. Αυτά δεν χρειάζονται μαγικές λύσεις. Μόνο ενδιαφέρον. Μόνο να κάνουν τη δουλειά τους οι Κοινωνικές Υπηρεσίες.
